Chasing A Prince - Book 2 Chapter 7

Binisita si Andrew ng dalawang kaibigan sa apartment niya nang linggo na iyon. Araw ng pahinga niya at si Nancy an gumagawa ng mga trabaho niya sa shop. At tuwing darating ang araw na iyon ay nakakaramdam siya ng kahungkagan. Hindi kasi niya makikita si Keith. Walang mangungulit sa kanya dahil sabay na silang kumain ng lunch or mag-merienda.

Sa mga nakaraan araw ay parang naging parte na ng routine niya ang pagyayaya sa kanya ng lalaki. Minsan pa nga ay sinasabayan din niya ito sa pag-uwi. Walking distance lang naman kasi ang shop sa apartment niya. Habang naglalakad ay marami silang napagkukuwentuhan na kung ano-anong bagay at nag-e-enjoy talaga siya nang sobra kapag kasama niya ito.

“Langhiya naman, Andrew, bakit hindi mo sinabi sa amin?” pukaw ni Enzo sa atensiyon niya.

“Ano'ng hindi ko sinabi?” nagtatakang tanong niya rito habang ibinababa niya ang mango float sa mesita na inihanda niya para sa mga ito.

“Huwag ka na ngang magmaang-maangan diyan! Nakita namin kayong magkasama ni Keith. Sabi ni Nancy, araw-araw daw na sabay kayong kumakain ng pinsan ko at inihahatid ka pa raw pauwi,” sabi ni Enzo.

“Oo nga. Wala namang masama ro'n, ah. Magkaibigan na kami ngayon,” simpleng sagot ni Andrew.

“Friends lang? Bakit nagniningning 'yang mga mata mo?” puna ni Mhelo.

“Girl, wala namang masama kung aaminin mo sa amin na nabubuhay muli ang pagsinta mo para sa pinsan ko,” dagdag ni Enzo.

“Anong walang masama?” saway ni Mhelo kay Enzo. “May boyfriend n itong kaibigan natin. Oo, alam natin na naloloka 'tong si Andrew sa pinsan mo, pero hindi tamang patulan niya si Keith dahil may Charles pa sa buhay niya.”

“Eh, di i-break na lang niya si Charles, di ba, Andrew?” baling sa kanya ni Enzo. “Tutal, pinababayaan ka lang naman ng boyfriend mong iyon. Isa pa, hindi ba't ayaw naman sa 'yo ng pamilya ni Charles? Nilalait-lait ka pa nga nila. Baka sila pa ang maging surot sa relasyon ninyo ng boyfriend mo kaya mabuti pang hiwalayan mo na lang siya,” paglilitanya pa nito, saka inabot ang isang mango float na inihain niya. “Ayos 'to, ah, masarap.”

“Lahat naman sa 'yo masarap basta pagkain,” komento ni Mhelo kay Enzo.

“Mahal ako ni Charles,” sambit ni Andrew.

“Sige, mahal ka niya. Ang tanong, mahal mo rin ba siyang talaga?” kapagkuwan ay tanong uli sa kanya ni Enzo.

Hindi agad nagawang sumagot ni Andrew. Kung noon ay mahirap na par asa kayang sabihing mahal niya si Charles, ngayon ay mas naging mahirap iyon nang sampung ulit.

“See? Kung mahal mo talaga si Charles, madali mong masasagot ang tanong ko. I'm sorry friend, but I think nag-U-turn na ang puso mo pabalik sa guwapo kong pinsan. Makipaghiwalay ka na kay Charles,” sulsol pa sa kanya ni Enzo.

“Hindi ba parang magiging unfair ako kay Charles niyan kung basta na lang akong makikipaghiwalay sa kanya? Masasaktan ko siya,” sabi ni Andrew sa dalawa.

“Mas magiging unfair ka sa kanya at lalo mo pa siyang masasaktan kung ipagpapatuloy mo ang pakikipagrelasyon mo sa kanya pero iba naman ang laman ng puso mo,” payo naman sa kanya ni Mhelo.

Alam niyang tama ito. Pinilit niyang papaniwalain ang sarili na si Charles na ang mahal niya, pero kailanman ay hindi nabura si Keith sa puso niya. He just settled for Charles because he knew that he loved him. And he thought it was enough, enough for it to make him fall in love with him, too. But he was wrong. Kailanman ay hindi sapat na mahal lang niya si Charles. Kailangang tumitibok din ang puso niya para dito. Pero paano iyon mangyayari kung ganoong kahit ano mang pilit niya sa sarili na mahalin si Charles ay hindi niya magawa?

“At pagkatapos kong alisin sa buhay ko si Charles, ano naman ang mangyayari sa akin? Maiiwan akong mag-isa.” Napabuntong-hininga si Andrew. Nahihirapan siyang magdesisyon. Unfair talaga kay Charles na manatili pa sa relasyon nila, lalo ngayong pagkatapos niyang iksaminin ang sarili ay nasiguro niyang mahal pa rin niya si Keith.

“Nandiyan naman si Keith, 'di ba?” saad ni Enzo.

“Ayoko na ngang buksan uli ang sarili ko sa kanya. Okay na akong magkaibigan lang kami. Safe ang puso ko. Alam ko kung ano lang ako sa buhay niya,” turan ni Andrew.

Wala siyang nakuhang komento sa mga kaibigan niya, sa halip ay mas pinagtuunan ng pansin ng mga ito ang mango float. Patunay lang iyon na kahit ang mga ito ay walang solusyon na puwedeng imungkahi para sa estado ng puso niya ngayon. Hindi lingid sa kaalaman ng mga ito kung paano siya nasaktan sa nangyari sa kanila ni Keith noon. Labis na umasa ang batang puso niya sa pambubuyo at suporta ng mga ito para sa kanila ni Keith. Kaya nang hindi naging maganda ang resulta ng mga pinaggagagawa niya ay naging malalim ang sugat na nilikha ng mga pangyayari sa puso niya.

“Alam ko na girls, punta na lang tayo sa isang psychic,” mayamaya ay suhestiyon ni Mhelo.

“Psychic?” nagkasabay pang sabi nila Enzo at Andrew.

“Oo. May kilala akong magaling na psychic sa may Quiapo. Hinulaan na nga niya ako. Ang sabi niya, ang lalaking nakatakda raw para sa akin ay isang lalaki na nagtataglay ng abuhin na mata. Matagal ko na daw siyang mahal at kung maghihintay pa ako ng kaunti pang pnahon ay babalik ang lalaking iyon sa buhay ko. At alam kong si Cody ang tinutukoy niya. O, di ba? Ang galing niya? Hindi ko naman sinabi sa kanya na may crush ako noong highschool na isang Cody Adams na nagtataglayng mga abuhing mata.”

Pagkasabi niyon ni Mhelo ay tila nagkaroon na ito ng sariling mundo dahil pangiti-ngiti na ito sa kung no man ang iniisip nito.

Niyugyog ito ni Enzo. “Samahan mo ako sa psychic na 'yan. Kailangan ko siyang makausap. Kailangan kong malaman kung kailan ako yayayaing magpakasal ni JM.”

“Bakit? Kayo na ba ni Kuya?”

“Hindi pa. Pero magiging kami rin sa ayaw at sa gusto niya.”

“Palitan mo nga si Kuya. Bato ang puso no'n; hindi 'yon marunong magmahal. Tatanda kang virgin sa kahihintay sa kanya.”

Napailing na lang si Andrew sa pag-uusap ng dalawa niyang luka-lukang mga kaibigan. Nag-iisip pa rin siya kung ano ang dapat at tama niyang gawin sa sitwasyon niya nag hatakin siya ni Enzo palabas ng kanyang apartment.

“Bilisan natin, baka hindi na natin siya maabutan sa puwesto niya. Half-day lang 'yon kapag ganitong Linggo,” naulinigan niyang sabi ng nagmamadaling tinig ni Mhelo.

“Saan ba tayo pupunta?” nagugugluhang tanong niya sa mga ito.

“Kay manghuhulang-baba,” nakabgising tugon sa kanya ni Enzo.

Sa nakikita ni Andrew na maluwang na pagkakangiti sa kanya ni Enzo ay nasisiguro niyang hindi na siya makakakuha ng matinong sagot mula rito. Sigurado siya na wala na rin ito sa tamang katinuan. Nagpatianod na lamang siya sa mga kaibigan niya kung saan man balak ng mga ito.

“OUCH!”

Napahiyaw si Andrew nang may tumusok na tinik sa daliri niya habang ina-arrange niya ang bouquet ng red roses. Marami silang orders nang araw na iyon at wala nang available na tauhan nila para gumawa ng made to order na mga bouquet at dish gardens kaya nakialam na rin siya sa trabahong iyon.

Kahapon pa lutang ang isip niya pagkagaling nilang magkakaibigan sa isang psychic na nakilala ni Mhelo. Hindi niya kasi mapaniwalaan ang mga pinagsasabi ng psychic.

“You're in the wrong relationship, Andrew. Piliin mo ang taong isinisigaw ng puso mo dahil mas magiging maligaya ka sa piling niya. Lucky number ang combination ng mga pangalan ninyo ng lalaking mahal mo, twenty-nine. At kung gusto mong tunay na maging masaya ka sa piling niya kaysa sa nobyo mo ngayon. Pero siyempre, nasa 'yo pa rin ang huling desisyon. Ang visions ko ay guide lamang, nasa 'yo kung susundin mo.”

Kung pakaiisipin niya ang mga sinabi ng psychic ay walang dudang si Keith ang tinutukoy nito.

“Bakit ba kung saan-saan ka nakatingin? Ayan tuloy, natusok ka.”

Nagulat si Andrew nang mula sa kung saan ay sumulpot si Keith at tiningnan ang daliri niya. Napatitig tuloy siya sa binata. Napakaguwapo talaga nito, at lalo yata itong gumuguwapo habang pinagmamasdan niya ang kakisigan nito. Bukod doon ay napakasimpatiko rin nito, lalo na kapag ngumingiti.

Nang makita nito na hindi naman malalim ang pagkakatusok ng daliri niya at hindi rin iyon dumugo ay iginiya siya nito sa pinakamalapit sa monoblock chair sa working table. “Maupo ka muna rito, ako na ang bahala rito sa gingawa mo,” sabi nito.

Hindi na siya nakaimik. Hindi na rin niya mapahinto ang puso niya sa pagwawala. Kaya pinili na lang niyang pagmasdan ang ginagawa ni Keith nang ito na ang nagpatuloy sa pag-aayos niya ng boquet. Dahil amy pattern naman na sinusundan ay nagawa nitong tapusin iyon ng maayos. At mas maganda pa nga iyon kaysa sa inaasahan niya.

“Paano ka natutung gumawa ng ganito?” nagtatakang tanong niya pagkalapit niya rito.

“Madali lang matutunan ang ganyan lalo't may pattern namang susundan,” sagot nito, saka banayad nitong hinaplos ang noo niya. “May sakit ka ba? Bakit parang ang tamlay mo?” Nakita niyang bahagyang dumaan ang pag-aalala sa mga mata nito. At dahil doon ay tila may kung anong mainit na bagay ang bumalot sa puso niya.

“I--I'm fine. Marami lang akong iniisip,” sagot ni Andrew.

“Huwag mo kasi akong masyadong isipin,” nakangiting saad ni Keith.

Tinampal niya ito sa braso. “Umayos ka nga? Bakit naman kita iisipin?”

“Hindi ako ang iniisip mo?”

“Hindi. Huwag ka ngang feelingero diyan,” aniyang nakapagpatahimik dito. Para tuloy nais niyang bawiin ang mga sinabi niya. “Anong drama 'yan, ha?” tanong na lamang ni Andrew.

“Huwag mo na ngang isipin ang taong hindi ka naman yata naiisip,” tila naaasar na saad ni Keith.

Ano raw?

“Akin na nga 'yan. Babalik na rito 'yung um-order niya,” aniya at kunuha kay keith ang hawak nitong bouquet ng bulaklak. Tatalikuran na sana niya ito nang muli itong magsalita.

“Gaano mo kamahal ang boyfriend mo, 'Drew?”

Natigilan siya sa katanungang iyon ni Keith. Nais niyang sabihin na mas mahal niya ito kaysa kay Charles. Pero wala siyang sapat na lakas ng loob upang gawin iyon. Isa pa ay ayaw na rin niyang basta na lang buksan ang pinto ng puso niya para dito.

“I don't know how to measure love. Basta ang alam ko, mahal ko si Charles.” Minahal ko si Charles sa paraang alam ko.

“Ganoon ba? Napakatanga naman ni Charles na 'yon para pabayaan ka.”

“Hindi niya ako pinabayaan. Mahal niya ako at alam ko 'yon. M---mahal namin ang isa't isa,” napakagat labing sabi ni Andrew.

Hindi na ito nagsalita. Sa halip ay tinitigan na lang siya nito nang mataman. Batid niyang napakarami nitong nais sabihin dahil nakikita niya ang iba't-ibang emosyon na dumaraan sa mga mata nito, ngunit wala pa rin itong sinabi.

Pinili na lang ni Andrew na iwan na si Keith sa working table at hinarap na lang niya ang iba pa nilang customer. Umalis na ito nang hindi niya namamalayan. Hanggang sa mag-lunch time ay hindi na nagpakita pa sa kanya si Keith. Hindi rin niya ito nakita sa shop nito nang pauwi na siya. Pakiramdam niya ay may mabigat na bagay na dumagan sa dibdib niya.

Hanggang sa mga sumunod na araw ay hindi pa rin nakita ni Andrew si Keith. Dapat ay ikatuwa niya iyon dahil nagbubunga na ang pangdi-discourage niya sa binata. Ngunit taliwas iyon sa nararamdaman niya. Hinahanap-hanap niya ang presensiya ni Keith --- ang bigla-biglang pagsulpot nito sa flower shop nila --- sa working area, at maging sa opisina niya upang kulitin siyang sumabay rito na kumain. At kapag nakikita naman niya ito sa shop nito kapag dumadaan siya ay bigla-bigla itong tatalikod. Halatang iniiwasan na siya nito ngayon. Nasasaktan siya sa ginagawang iyon ni Keith pero alam niya na iyon ang tama. Iyon ang makakabuti para sa kanilang dalawa.