Chasing A Prince - Book 2 Chapter 10 Finale

Chapter 10

“Manong, bakit po tayo tumigil?” tanong ni Andrew sa driver ng taxi na sinakyan niya. Patungo siya sa meeting place nila ng mga kaibigan nang umagang iyon. Late na siya sa napag-usapan nilang oras. Nag-aalala tuloy siya na baka iwan na siya ng mga ito.

Napagpasyahan niyang sumama sa mga kaibigan papunta sa isang beach resot sa Palawan. May photo shoot kasi roon ang kaibigang si Mhelo at si Cody ang modelo nito. Naisip nilang ituloy na rin iyon sa pagbabaksyon upang magkasama uli silang tatlo.

“May humarang po kasi sa daraanan natin, Sir,” tugon ng taxi driver.

“Sino ba ang balasubas na 'yan?” naiinis na tanong niya.

Nanggigigil na bumaba siya ng taxi. Susugurin niya ang kung sino mang sakay ng kotse na humarang sa kanila. Kung kailan naman kasi nagmamadali siya ay saka pa naisipan ng kung sino mang nilalang na ito na humarang sa kanila. Subalit hindi pala siya dapat bumaba ng taxi, dahil ang nilalang na humarang sa kanila ang dahilan kung bakit araw-araw ay magulo ang takbo ng isip at puso niya.

Mula nang mangyari ang insidente sa restaurant ay wala na siyang ganang gawin ang dapat gawin sa araw-araw. Hindi na niya naaasikaso nang maayos ang kanilang flower shop at nagkukulong na lamang siya sa kanyang apartment. Kung hindi lang talaga siya pinilit ng mga kaibigan na sumama sa mga ito papunta ng Palawan ay talagang magbuburo na lang siya sa apartment niya. Nagpapasalamat din siya kina Mel at Nancy na hindi pa siya isinusumbong ng mga ito sa pamilya niya, kung hindi, malamng sinugod na siya roon ng mga magulang at kapatid niya.

Pagkakita niya kay Keith ay balak niyang pumasok agad sa loob ng taxi ngunit mabilis siyang nahawakan nito sa kanyang braso. Hinila siya nito patungo sa sasakyan nito.

“Ano ba? Bitiwan mo nga ako.” Nagpumiglas siya mula sa pagkakahawak sa kanya ni Keith subalit hindi pa rin siya makawala rito.

“Huwag kang susunod!” matigas na banta nito sa taxi driver na bumaba na rin sa sasakyan. Hindi iyon nakapalag dahil may hawak na baril si Keith. Kinabahan siya. Ano na naman ba ang tumatakbo sa isip nito at ginagawa nito iyon? Ginawa na nga niya lahat upang hindi na magtagpo ang mga landas nila nang sa gayon ay wala na silang maging problema. Pero hayun ito ngayon at... kini-kidnap siya?

Pinaharurot ni Keith ang sasakyan nito palayo sa lugar na iyon pagkatapos siya nitong maisakay sa kotse nito. Nagulat pa siya nang itapon nito ang hawak na baril sa labas ng sasakyan.

“Bakit mo itinapon?” hindi niya napigilang itanong dito. Dapat ay matuwa siya na wala na itong hawak na armas.

“Hindi 'yon totoong baril,” kaswal lang na tugon nito. “Props lang 'yon.”

“Props?! Puwede ba, Keith, ibaba mo na ako. Male-late na ako. Hinihintay na ako nina ---”

“Hayaan mo siyang maghintay. O mas magandang umalis na lang ang Charles na 'yon na hindi ka kasama,” nakatiim-bagang na saad nito habang patuloy pa rin ito sa pagmamaneho. At bakit parang ang tinutumbok nilang destinasyon ay ang sadya rin niya?

“Si Charles? Bakit naman nadmay si Charles dito?” kapagkuwan ay tanong niya rito. Nalilito na siya sa mga pinaggagagawa nito.

“Don't make a fool of me, Andrew. Alam kong ngayon na kayo sasakay sa barko. At sa palagay mo ba papayag akong ilayo ka niya sa akin? Nasimulan ko na rin lang umeksena sa relasyon ninyo, hindi na ako makokonsiyensiyang patuloy na paghiwalayin kayo. Matira na lang ang matibay sa aming dalawa.”

Totoong nang araw ring iyon ang alis ni Charles at nawala na iyon sa isip niya. Isa lang naman kasi ang umookupa sa buong sistema niya.

“Teka, hindi naman talaga ako sasama sa kanya. Oo at ngayon din kami aalis, pero sila Mhelo ang kasama ko papunta ng Palawan.”

Biglang iginilid ni Keith ang kotse at muntik na siyang mapasubsob kung hindi lang niya naitukod ang kanyang mga kamay sa dashboard.

“Sorry, Drew. Are you okay?” nag-aalalang tanong agad ni Keith at ininspeksiyon siya kung may masakit sa kanya.

“I'm fine. Puwede ba, pababain mo na ako? Hinihintay na ako nina Mhelo,” pakiusap niya rito.

“Doon naman talaga tayo pupunta. Oh, God! Thank goodness, you're not leaving with him.” Kinabig siya ni Keith at niyakap ng mahigpit. Tila balisang-balisa ito at natatakot sa kung ano.

“Saan mo nakuha ang ideya na sasama ako kay Charles? Of course I wasn't planning to come with him.” Dahil sa totoo lang, wala na akong kaplano-plano sa buhay ko dahil sa 'yo. Ikaw ang salarin!

“Saan ka ba nagtago nang mga nakaraang linggo? I've been searching for you the whole week. Hindi kita nakikita sa flower shop, saradong-sarado rin ang apartment mo. Pinuntahan kita sa bahay ninyo, pero wala ka rin do'n. Halos mabaliw na ako kakahanap sa 'yo. Wala ring magturo sa akin kung nasaan ka. Kahit sa mga kaibigan mo, wala akong mapala.

Nalaman ko kagabi mula sa kapatid ni Charles nang makita ko siya sa isang restaurant na ngayon ang alis ng kuya niya. Nagkahinala akong bigla na posibleng sasama ka sa kanya. Naisip ko na baka pinagtataguan mo lang ako kaya nag-abang ako sa labas ng apartment mo.”

Nagulantang si Andrew sa mga nalaman niya mula kay Keith. Kumawala siya rito. “B—bakit?”

“Ano'ng bakit?” nagtatakang tanong nito.

“Bakit mo ako hinahanap?” tanong ni Andrew.

“Dahil gusto kitang makita. Gusto kitang makasama. Hirap na hirap na ako sa bawat sandali na naiisip kong masaya kayong magkasama ng boyfriend mo. Nakakainis lang dahil wala akong magawa. Wala akong karapatang makialam at manghimasok sa kung anumang ginagawa ninyong dalawa dahil karapatan ninyo iyon. Karapatan niyang halikan ka dahil boyfriend mo siya. But still, I felt like I could just die just thinking about it. Lalo pa noong harapan ninyong ipinakita kung gaano kayo kalambing sa isa't-isa. Hindi ko kakayanin na makita kang hinahawakan ng iba, Andrew. Pero mas masakit ay ang katotohanang na nadiyan ka lang, abo't-kamay lang kita kaya lang, hindi kita puwedeng hawakan. Gusto kong angkinin ka pero pag-aari ka naman ng iba. Alam mo ba kung gaano kahirap para sa akin na tanggapin iyon? O mas tamang sabihin na kailanman ay hindi ko magagawang tanggapin 'yon.”

He was speechless. Was that real? Palihim niyang kinurot ang sarili. Baka kasi nananaginip lang siya. Pero kung panaginip lang iyon, sabi nga sa kanta: ayoko nang magising.

“Hey? Wala ka man lang bang sasabihin?” pukaw ni Keith sa kanya. “Wala lang ba sa 'yo lahat ng ipinagtapat ko? Wala na ba talaga akong pag-asa sa 'yo?” sunod-sunod na tanong nito.

“Hindi kasi kita maintindihan, Keith. Is that your way of saying that you love me?”

“Hell! I don't just love you, I love you so much!”

“Sinungaling ka!” Muntik na niyang pakawalan ang sincerity na nababanaag niya sa mga mata nito kung hindi lang niya naalala ang mga tagpong kasama nito si Bryan..

“I'm not!”

“Bakit na ganyan, Keith? Ang sama-sama mo. Bakit ba gustong-gusto mo akong nasasaktan?” puno ng hinanakit na saad niya rito. “Bakit mo sinasabi 'yan? Alam naman natin pareho na si Bryan lang ang nag-iisang umookupa diyan sa puso mo. Na kahit pagbali-baligtarin natin ng mundo, siya at siya pa rin ang nandiyan. You just see him in me. Hindi ko alam kung dahil ba iyon sa may kaunti kaming pagkakahawig o ano? Pero hindi ko puwedeng  bale-walain na minsan mo nang sinabi sa akin na nakukuha ko lang ang atensiyon mo dahil may mga pagkakatulad kami. But that doesn't mean that I can replace him in your heart because I can't.” Dinuro niya nag dibdib nito habang lumuluha. Masamang-masama ang loob niya rito dahil nonng nakaraan ay wala na itong ginawa kundi ang saktan at pahirapan ang kalooban niya.

“What are you talking about?” namamanghang tanong sa kanya ng binata. Parang gusto na niyang maghurumentdao sa kainosentehan ng mukha nito.

“Huwag ka ngang magmaang-maangan diyan. Iniharap mo ako sa pamilya mo para ipamukha sa akin na mas higit na nakakalamang sa akin si Bryan. Alam mo, hindi kita maintindihan, eh. Nandiyan na nga si Bryan sa tabi mo, tapos gusto mo pa akong pasakayin sa mga pakulo mo. Bakit? Dahil alam mo na mahal pa rin kita hanggang ngayon? Na kahit na ano'ng gawin kong paglimot sa 'yo hindi ko magawa? Kaya ba paglalaruan mo na lang ang damdamin ko, gagawin mo akong substitute kapag not in good terms kayo ni Bryan? Hindi ba puwedeng patahimikin mo na lang ako? Hayaan mo na lang akong mahalin ka, pero huwag mo nang paglaruan ang damdamin ko, Keith,” lumuluhang sabi niya.

“Hindi kita pinaglalaruan.” Inabot siya nito sa magkabilang balikat at saka pinaulanan ng mabibining halik sa kanyang mukha. “I swear, hindi ko alam na nandoon siya. Nagulat na lang ako nang halikan niya ako. Kung alam ko lang na nandoon siya, hindi muna sana kita dinala roon para hindi ka napormahan ng magagaling kong pinsan.”

“Hindi na ako nabigyan ng pagkakataon na magkapagpaliwanag sa 'yo nang araw na iyon, kasi masyadong makulit si Bryan at may ipinakikiusap siya sa akin tungkol sa negosyo. He was giving me a big time client. And I couldn't be nasty to him and shoo him away. Kahit paano naman ay may pinagsamahan din kami. Bukod doon, sinimulan mo na rin akong iwasan. And then, I saw you and Charles sa restaurant. Naisip ko, malamang na nagkaayos na kayo. I tried hard to get away from you, but you're always on my mind, in my heart.”

“Paano naman akong mang-aabla sa isip mo, eh araw-araw na nasa shop mo si Bryan?” sarkastikong tugon ni Andrew.

“Tungkol lang sa negosyo ang dahilan kung bakit kami nagkakasama,” anitong sinasabunutan pa ang sariling buhok na parang nahihirapan na itong magpaliwanag sa kanya. Parang nais na niyang maawa sa ikinikilos nito.

“Then why is he that clingy and sweet to you?”

“Okay. Honestly, nakikipagbalikan siya sa 'kin. Naisip daw niya na baka sa puntong ito ay mag-work out na ang relasyon namin.”

“Kita mo na! Kita mo na! And you were so responsive!” pinaghahampas ni Andrew ang dibdib ni Keith.

“Sandali muna!” Hinablot nito ang mga kamay niya para pigilan siya sa paghampas dito. “Nakikipagbalikan siya for the nth time pero hindi ko siya tinanggap at nilinaw ko na sa kanya na ikaw ang mahal ko. Noon pa man ay ikaw na ang mahal ko.”

“Hindi ko alam kung ano ba ang dapat kong paniwalaan sa 'yo, Keith. You told me before that you didn't like me, na si Bryan ang gusto mo. Pero heto ka ngayon at sinasabi sa akin ang kabaligtaran ng lahat ng sinabi mo noon.”

“Hindi ko sinabi sa 'yong hindi kita gusto.” Bumuntong-hininga ito at tumingin ng marubdob sa kanyang mga mata. “I was confused back then. Inaamin ko, hindi ikaw ang unang babaeng ginusto ko noon. I took notice of you because you shared the same thing, you were bubly and sweet. I enjoyed your company like I enjoyed being with Bryan. But I stayed with the fist man I liked.

“Kaya lang, after our high school days, nalito na ako. Pakiramdam ko kasi parang hindi ko na gustong i-pursue si Bryan. At kung kailan kami na, hindi ko alam kung bakit hindi pa rin ako masaya. I was with him but I longed for you. Palagi na lang kitang naiisip. Ewan ko, pero pakiramdam ko, hindi na ako buo pagkatapos ng nangyari noong gabi ng prom.

“Pagkatapos kasi ng gabing 'yon, iniwasan mo na ako kaya hindi na rin ako mapakali. It seeed like there was a piece of a puzzle in my heart that I happened to lose. Ang akala ko, si Bryan ang makakabuo ng kahungkagan na nadarama ko, since he was my dream man. But my heart was never whole again. Ginusto kong lapitan ka noon, just to make sure you weren't the one who can complete the puzzle of my heart.”

“But you never approached me. You didn't even contact me.”  Kahit paano ay nabibiggyan ng kasagutan ang napakaraming tanong sa kanyang puso.

“Nagdalawang-isip ako. I knew I hurt you so much that I knew it wouldn't be easy for you to face me.”

“You should have tried harder.”

“I tried. I swear to God I tried. I tried to contact you when I finally made up my mind and my heart had decided. Nalilito pa ako sa sarili ko noong mga panahon na kami pa ni Bryan. Kaya nga madalas na on and off kami. Noong una, inaakala ko na baka naiimpluwensiyahan lang ako ng mga pangit na feedback ng pamiya ko tungkol sa kanya kaya parang nananamlay ako sa relasyon namin. So, I tried to work things out between Bryan and I because I had already chosen him over you. We tried to fix our broken rlationship. Dahil pinaghirapan kong suyuin siya noon, siguro pinanghihinayangan ko na lang ang mga naging effort ko sa kanya, that's why I still chose to stick with our relationship. Kaya lang, umabot na sa punto na hindi na talaga namin maayos. Maraming bagay ang hindi namin napagkakasunduan, so we decided to finally end it.

“At that time, I was still thinking about you. Kaya siguro hindi ako masaya, dahil baka hindi na naman talaga si Bryan ang hinahanap ko. Na pinangarap ko lang siya pero ibang tao na pala ang umookupa sa puso ko. At kung kailan naman may lakas na loob na akong humarap sa 'yo, saka ko nalaman na umalis ka na ng bansa. Binalaan din ako ng ate mo na huwag ka nang guluhin dahil masaya ka na. Na tahimik na ang buhay mo. Na sa wakas, nakalimutan mo na raw ako.”

Natatandaan pa ni Andrew na bago siya umalis ay kinumpirma ng Ate niya ang estado ng puso niya. Hindi kasi lingid sa kaalaman nito noon na kaya hindi niya magawang makipagnobyo ay dahil hindi pa niya magawang alisin sa sistema niya si Keith. At para mapanatag ang Ate niya, sinabi niyang nakalimutan na niya ang damdamin niya para kay Keith.

“At kung magpakita uli ako sa 'yo, baka raw magulo ko lang uli ang tahimik mong buhay. I couldn't risk your peace and happiness, para lang mapanatag ako. Pinilit ko na lang kalimutan ka. Inaakala ko talaga na nakalimutan na kita dahil nag-focus na ako sa trabaho at negosyo. Muntik ko na ngang makasanayang mag-isa. But on that day, when I saw you again, I didn't know what happened to me. I was dumbstruck just by looking at you. At parang ang saya-saya ko na hindi ako makapaniwalang biglang susulpot sa harap ko ang isang napakaguwapong lalaking matagal kong inasam na makaharap uli. Kaya nga sinundan agad kita. Gusto ko kasing makasigurado na hindi ako nananaginip lang.

“And when I saw you, ayoko nang mawala ka pa uli sa paningin ko. Kung alam mo lang, gusto na kitang yakapin ng mahigpit ng mga sandaling iyon. Alam kong malaki na ang ipinagbago mo, lalo na sa damdamin mo sa akin. But I still promised myself, I will make you love me again.”

“Bakit noong nagka-text tayo, parang galit ka sa akin?” Iyon na lang talaga at maniniwala na siya sa lahat ng mga sinasabi nito.

Sandali itong tila nag-isip. “Ah... yun ba?” Ngumiti ito. “It was because of my mischievous cousin, Enzo. Palagi niya kasi akong pinagti-trip-an noon. Gumagamit siya ng iba't-ibang numbers para i-missed call or i-text ako at nagpapakilalang ikaw. Kung kailan namang paniwalang-paniwala na ako, saka niya aaminin na siya iyon. Tuwing gagawin nito iyon, nasasaktan at lalo akong nangungulila sa 'yo. Kaya kapag may nagte-text sa akin at nagpapakilalang ikaw, pinagsusupladuhan ko na agad, napu-frustrate na kasi ako.

“Dumagdag din sa frustration ko nang malaman kong may Charles ka na. Alam mo, ilang beses kong ginustong sapakin ang sarili ko kung bakit pinakawalan pa kita noon. Nasa akin ka na, but I just let my real love slip away from me. At kahit alam kong mali na lapitan ka dahil amy boyfriend ka na, tinawid ko pa rin. Pinanindigan ko na ang pagpasok sa buhay mo. Besides, all is fair in love. I couldn't just stand there and watch you being with that ass.”

“We're no longer together. Nagkasundo na kami na maging magkaibigan na lang. I told him I didn't love him anymore. That I have never fallen out of love with the man who has resided in my heart from the very start. And that man is you. I can't stop myself from loving you. Kahit pilitin ko pa ang puso ko na magmahal ng iba, hindi ko magawa,” pag-amin ni Andrew.

“If that's so, then why did he try to kiss you? Bakit ang sweet n'yo pa r'on sa restaurant?” tanong naman nito. Maybe it was time for him to confess, too.

“Gusto lang niya akong tulungan. Pinagseselos n'yo kasi ako ni Bryan nang sobra. Isinama mo pa talaga siya roon para saktan ako.”

“Hindi ko siya dapat kasama. Basta mo na lang kasi ako iniwan habang bumibili ako ng bulaklak na ibibigay ko sa 'yo bilang peace offering. Sinundan ko na kayo nang makita ko siya na isinama ko na rin sa restaurant. Nagngingitngit talaga ako no'n. Bigla mo na lang ako binale-wala dahil sa Charles na 'yon!” naiinis na sabi ni Keith.

“Para sa akin ang bulaklak?” namamanghang sabi ni Andrew.

“Kanino pa ba? Wala naman akong ibang sinusuyo kundi ikaw. Sobrang pinahihirapan mo na kasi ang kalooban ko dahil hindi ko magawang lumapit sa 'yo. Ni ayaw mo akong kausapin nang maayos. Palagi ka na lang umiiwas. Muntik na talaga akong mawalan ng pag-asa,” sabi pa ni Keith.

“Hindi ka naman kasi nagpaliwanag agad,” depensa ni Andrew.

“Paano ako magpapaliwanag, palagi kayong magkasama ng Charles na 'yon? At pinagtataguan mo pa ako.”

“Nasa loob lang ako ng apartment ko. Wala na kasi akong maisip na ibang gawin. Ikaw na lang ang laman ng isip ko. Dahil sa 'yo, hindi ko na magawang kumilos nang maayos. Kaya nagkulong na lang ako. Tumatawag na lang ako sa shop para kamustahin ang takbo niyon. Isipin ko pa lang kasi na makikita ko na naman kayong magkasama ni Bryan, masakit na sa akin.”

“Sana pala, pinasok ko na lang ang apartment mo,” nakangiting turan ni Keith.

“Malilintikan ka naman kay Papa kapag ginawa mo 'yon. Mapuputol agad ang kalayaan mo at matatali ka sa akin,” ganti niya.

“Yon nga ang gusto ko, eh, ang matali na sa 'yo, para hindi na ako maagaw pa ng iba,” nakangiting turan nito.

“Yabang mo.”

“Totoo. Gusto mo humarap na tayo sa parents mo ngayon?” Umakma itong bubuhayin ang makina ng kotse.

“Sa ibang araw na lang, dumeretso muna tayo sa Palawan,” nakangiting pigil niya rito.

“Ah, oo nga pala. Baka hinihintay na tayo nina Enzo.”

Nagsimula nang umusad ang kanilang sasakyan, subalit muli rin iyong huminto.

“O bakit? Naubusan ng gasolina?” nagtatakng tanong ni Andrew.

“Hindi. Parang may kulang kasi.”

“Ha?” nagtatakang tanong uli niya.

“I've always wanted to do this.” Sa isang iglap ay inabot siya nito at kinabig, at walang sabing inangkin nito ang mga labi niya. They kissed like there was no tomorrow. At mukhang hindi na sila makakapunta pa sa Palawan ni Keith. Bahala nang mamuti ang mga mata nina Enzo at Mhelo sa kakahintay sa kanila. Ang nais lang niyang gawin ngayon ay namnamin ang masarap na halik ng nag-iisang lalaking kanyang minahal at mamahalin habang buhay....

Chasing A Prince - Book 2 Chapter 9

Chapter 9

“Welcome back hijo!”

Excited na sinalubong sina Keith at Andrew ni Tita Bettina. Agad na humalik si Andrew sa pisngi ng ginang pagkababa niya ng motorsiklo ni Keith. Nagulat na lang siya kanina nang malaman kay Keith habang nasa daan sila na sa bahay ng Tita Bettina nito sila pupunta. May monthly gathering daw kasi ang mga pamilya nito at nabanggit ni Tita Bettina na gusto siya nitong makita uli kaya pumayag na lang din siya.

Sa loob ng walong taong lumipas ay wala siyang nakitang pagbabago sa hitsura ng ginang. Maganda pa rin ito at maging ang hubog ng katawan nito. Halatang alagang-alaga pa rin nito ang sarili.

“Thanks, Tita,” nakangiting saad niya.

“It;s been eight years. Mabuti at pinaunlakan mo ang imbitasyon ko. By the way...” Bumaling ito kay Keith. “Nasaan si Enzo?”

“Hindi yata siya makakarating ngayon. May mahalaga siyang inaasikaso,” sagot nito sa ginang.

“Oh! Lately, tuwing magkakaroon tayo ng gathering, hindi na siya nakakapunta,” komento ni Tita Bettina. “Siyanga pala, nandito rin si ---”

“Hi, babe!”

Sabay-sabay silang napalingon sa isang napakagandang babae na maluwang ang ngiting lumabas ng pinto ng malaking bahay at dere-deretsong lumapit kay Keith.

“Bryan....” mahinang usal ni Keith.

Walang kaabog-abog na hinalikan nita sa mga labi si Ryan at sa mismong harap pa nila ni Tita Bettina. Napatunganga na lang siya sa mga ito.

“Halika na muna sa loob, Andrew,” yakag sa kanya ni Tita Bettina. Naramdaman niya ang paghila nito sa kanya papasok sa bahay. Nagpatianod na lang siya sa ginang. Hindi na kasi niya alam kung ano ang dapat niyang maramdaman sa kanyang nasaksihan.

Parang nais niyang hambalusin si Keith. Pakiramdam kasi niya ay dinala siya nito sa gilid ng isang bangin at basta na lang siya iniwan. Niyaya ba siya nito roon para saksihan niya ang pakikipaghalikan nito sa ex-girlfriend nito? O baka nagkabalikan na ang mga ito?

Naguguluhan na talaga siya. Kailan lang ay nagpahiwatig ito ng damdamin nito sa kanya pagkatapos ngayon ay ihaharap siya nito sa babaeng iyon? Alam niyang hawak pa rin ni Trish ang malaking parte ng puso nito. At si Tita Bettina pala ang nag-imbita sa kanya roon hindi si Keith.

Pagkapasok nila ni Tita Bettina sa loob ng marangyang tahanan nito ay agad na nakipagkilala sa kanya ang mga pinsan ni Keith. Ang akala niya ay maa-out of place siya, dahil bukod kina Tita Bettina at Keith ay wala na siyang ibang kilala roon. At mukhang talagang pinabayaan na siya ni Keith. Subalit ilang sandali pa lang siyang iniiwan ni Tita Bettina sa ibang pamangkin nito dahil may aasikasuhin pa raw ito sa kusina ay mabilis na siyang naaliw sa pangungulit ng mga ito.

“I've been wondering about you and Keith,” sambit ng nagpakilalang si Travis.

“Same here,” segunda ni Odette na mas nakatutok ang mga mata sa cell phone na hawak nito.

“Mag-ano kayo ni Kuya Keith?” deretsahang tanong naman ni Dianne. “Kasi sabi ni Tita, dati ka raw nililigawan ni Kuya Keith. But then, there's Trish, who happens to be his long time on and off girlfriend. Huwag mong sabihin na pinagsabay kayo ni Kuya? Lakas ng loob niyang pagharapin kayo rito, ha?”

Kahit pakiramdam ni Andrew ay sinasakal siya nang mga sandaling iyon ay pinilit pa rin niyang ngumiti sa mga ito. “No, he's not doing that. We're just friends.”

“Talaga? Parang hindi ganoon ang palagay namin. Hindi rin ganoon ang sinabi ni Tita,” komento uli ni Dianne.

“Ano kasi, hindi naman talaga niya ako nililigawan noon,” pag-amin niya sa mga ito.

“Ano?!” halos sabay-sabay na bulalas ng lahat ng naroon.

Tuluyan na niyang nakuha ang atensiyon ng mga ito. Lumapit ang lahat sa kanya at pinalibutan siya ng mga ito. Sina Travis at Iggy ang nasa magkabilang gilid niya, si Macky naman ay pumuwesto sa likuran niya. Samatalang sina Odette at Dianne ay sumalampak sa sahig sa harap niya.

“Ilusyunada lang talaga ako noon, eh. Sinakyan ko na lang ang maling-akala ni Tita Bettina kasi nagustuhan ko ang pakiramdam ng ilusiyong nililigawan ako ni Keith,” pag-amin niya sa mga ito.

“And let me guess, hindi nag-effort si Kuya na itama ang maling assumption ni Tita, ani Dianne.”

“Kayo, lumayo-layo nga kayo nang konti kay Andrew, baka mabugbog kayo ni Keith,” sita I Odette sa mga pinsan nitong lalaki.

“Bakit naman niya kami bubugbugin, eh, may boyfriend naman siyang nakalingkis sa kanya?” angal ni Iggy.

“Oo nga, ayun o? D'on pa sila sa favorite place nila.” Ininguso ni Macky ang hindi kalakihang kubo na nasa malawak na lawn area. Kitang-kita nila ang eksena sa labas mula sa kinaroroonan nila sa sala. Parang pinipiga ang puso niya dahil sa nakikitang paghaplos-haplos ni Bryan sa braso ni Keith. Nakatingin din si Keith sa gawi nila, at bakit parang ito pa ang galit kung makatingin sa kanila? Hindi ba dapat siya ang nagagalit dito?

Kulang na lang ay literal na tadtarin nito ang puso niya sa mga ipinapakitang eksena nito at ni Bryan. Mabuti na lamang at napaka-warm ng pamilya nito, kaya kahit paano ay nawawaglit ang atensiyon niya palayo rito at sa babaeng nakalingkis pa rin dito.

“Nag-effort din naman,” pagbabalik niya sa usapan nila. “Hindi nga lang sobra. Siguro hinayaan na lang niya ako kasi alam niya na malaki ang pagkagusto ko sa kanya.”

Umawang ang bibig ni Odette at Dianne sa pagkamangha.

“Kung alam naman pala niya na gusto mo siya, bakit hindi naging kayo? Eh, palagi niyang sinasabi sa amin na mahal ka raw niya. Tuwing malalasing siya, ikaw na ang bukambibig niya,” pahayag ni Travis.

“Ha? Kailan 'yan?” nagtatakang tanong niya.

“Matagal na.”

“Noong magtapat kasi ako sa kanya, sabi niya si Trish ang magal niya.”

“Really? Nagtapat ka kay Kuya noon? Oh, girl, I salute your guts,” puri sa kanya ni Dianne.

“Hindi naman naging maganda ang kinalabasan. Kaya kita n'yo naman at sila pa rin ang magkasama,” aniya.

“Naguguluhan ako diyan kay Keith, ha?” komento ni Macky.

“Anyway, tutal, hindi naman pala kayo mag-on ng pinsan namin, baka gusto mong ilipat na lang sa amin ang pagsinta mo. We're all available here,” nakangising biro sa kanya ni Iggy na nagpangiti sa kanya.

Kararating lang ni Andrew sa pinakamalapit na restaurant mula sa flower shop niya kung saan napagkasunduan nila ni Charles na magkikita. Ang totoo, pakiramdam niya napilitan lang itong pumayag na makipagkita sa kanya. Nang mabalitaan kasi niya mula sa mutual friends nila na nakauwi na ito dahil short-term contract lang naman ang pinirmahan nito ay nagpasya siyang makipagkita at makipag-usap s kasintahan. Kailangan na nilang magkalinawan. Hindi pa naman kasi pormal ang breakup nila. Pagkatapos ng mga eksenang nakita niya sa pagitan nila Bryan at Keith nang isama siya ni Keith sa bahay ni Tita Bettina ay tila nahulasan siya. Hindi niya pagmamay-ari si Keith para masaktan siya ng ganoon. Naisip din niya na marami na talagang mali sa mga pinaggagagawa niya kaya ipinasya na muna niyang lumayo sa binata para makapag-isip nang mabuti. Hindi na kasi niya nauunawaan ang sarili at ang gustong mangyari ni Keith. O mas tamang sabihin na ayaw lang talaga niyang tanggapin ang katotohanang nakita mismo ng mga mata niya kaya patuloy pa rin siyang umaasa na may katotohanan ang ipinagtapat nitong damdamin para sa kanya.

“Kanina ka pa?”

Umangat ang ulo ni Andrew pagkatapos marinig ang pamilyar na boses ng nagsalitang si Charles. Ngumiti siya rito nang matipid. “Hindi naman gaano. Maupo ka. Ano'ng gusto mong kainin?” Hindi magkandaugagang pas asiste niya rito. Paanong hindi siya magkandaugaga, kinakabahan siya sa maaaring kalabasan ng pag-uusap nila. Malaki ang naging kasalanan niya kay Charles at natatakot siya sa magiging reaksiyon nito.

Umupo si Charles sa katapat na upuan niya. “Hindi ako puwedeng magtagal. Sabihin mo na lang kung anuman ang mahalagang sasabihin mo. May mga aasikasuhin pa rin kasi ako,” malamig na saad nito.

Napakagat-labi siya. Sariwa pa marahil kay Charles ang tungkol sa mga larawan nila ni Keith kaya hindi niya ito masisisi kung ganoon man siya nito pakitunguhan ngayon.

“Charles, I'm sorry. Malaki talaga ang kasalanan ko sa 'yo.” Pagkasabi niya niyon ay nakita niyang tila natigilan ito. But he couldn't stop now. Baka hindi na niya magawang humingi ng tawad dito kung ipagpapaliban na naman niya iyon. “Nagmahal kasi ako ng iba habang wala ka. Honestly, I've loved him ever since when I was a teenage boy. He never left my heart, Charles. Ang akala ko, kaya ko siyang kalimutan kapag binuksan ko sa iba ang puso ko. Pero mali pala ako. I can't stop loving him now. I've kept a part of him with me and I can't help but keep him forever here in my heart. I'm really sorry.” Napatungo siya dahil sa labis na guilt na nadarama niya habang nagtatapat siya kay Charles. Alam niyang labis niya itong masasaktan lalo na at ginamit lamang niya ito para makaahon sa pagkakalugmok ng puso niya noon.

Pero ang inaasahan ni Andrew na masasakit na salitang maririnig niya mula kay Charles ay hindi nangyari. Sa halip ay inabot nito ang isang kamay niya at mahigpit na hinawakan iyon. Matagal silang kapwa natahimik --- si Charles ay dahil tila may tinitimbang na kung ano, habang siya naman ay tila hindi na nais huminga habang naghihintay ng mga sasabihin nito. Aoys lang sa kanya kung magalit ito. Tatanggapin niya iyon dahil may rason naman talaga itong magalit sa kanya.

“I have to say sorry, too, Andrew,” mahinang saad nito habang masuyong pinipisil ang kamay niya. Masakit na ang lalamunan niya sa pagpipigil na umiyak dahil sa napakaraming bagay na nagpapabigat sa dibdib niya. Pero ang hindi na niya iyon kayang pigilan ay hinayaan na niyang kumawala ang mga luha niya.

“Nararamdaman ko noon pa man na hindi ko nakuha ang buong puso mo. Pero nagbulag-bulagan pa rin ako dahil mahal kita. Pinaniwala ko ang sarili ko na mamahalin mo rin ako tulad ng pagmamahal ko sa 'yo. Until that day I received the pictures. Ang totoo... kaya madali para sa akin na makipag-cool off sa 'yo dahil naguguluhan na rin ako sa damdamin ko. I know I love you, but there is... this man came into my life. I admit, siya ang dahilan kung bakit hindi ako gaanong nakakatawag sa 'yo habang nasa barko ako. Ginugulo na niya ang isip ko noong una pa man kaming magkita. Iba siya sa 'yo, Andrew. He infuriates me, he drives me crazy, but despite of all that. I still want to be with him. I could not get him out of my mind no matter how hard I try,” pag-amin nito.

Awtomatikong huminto sa pag-agos ang kayang mga luha. Kaya naman pala....

“I think ---”

“I think I'm inlove with him,” pamamatlang nito sa dapat ay sasabihin niya. “Kaya nag-aalangan din akong humarap sa 'yo ngayon dahil hindi ko rin alam kung paano sasabihin iyon sa 'yo. Pero ngayong sigurado na ako sa damdamin ko para sa kanya, at naiintindihan ko na rin ang nararamdaman mo, I'm setting you free. We're both free now in this relationship. Tulad ko puwede mo na ring mahalin ang lalaking tinutukoy mo. But please, hayaan mo pa rin sana akong maging kaibigan ka.”

Maluha-luha ngumiti siya rito. Sa labis na kasiyahan ay napatayo siya upang daluhungin ng yakap si Charles. Malaya na siya, malaya na silang pareho. Tumayo rin ito upang salubungin ang yakap niya.

“Thank you so much, Charles,” nakangiting sabi niya rito. “And of course, we will remain as friends.”

“I wish you all the happiness, sweetie,” bulong nito sa tainga niya.

“Me, too.”

“Pa-order naman ng isang bouquet of white roses.”

Napalingon si Andrew sa lalaking nagsalita. Nais niyang tumakbo palayo kay Keith o di kaya ay magtago sa ilalim ng desk, huwag lang niya itong makaharap uli.

Ilang araw na rin ang dumaan na hindi ito naglalapit sa kanya. Paano naman ito makakalapit sa kanya gayong laging nakapulupot sa braso nito si Trish. Tuwing napapadaan siya sa tapat ng shop nito ay napapansin niyang may nakahimpil na sasakyan sa tapat niyon. At malamang na si Trish ang may-ari niyon. At kung hindi ba naman siya masokista, kahit ilang beses na niyang pinagbawalan ang sarili na huwag na siyang dumaan sa tapat ng shop ni Keith ay natatagpuan pa rin niya ang sarili na tinutumbok ang lugar na iyon.

Kinalma niya ang sarili at kaswal na hinarap si Keith. “May mga ready made na kami sa display section. Maari po kayong pumili roon ng gusto ninyong arrangement, Sir,” pagkasabi niya niyon ay agad siyang nagpunta sa receiving area makaiwas lang siya sa mga titig nito. Ayaw na niyang muling magpadala sa anumang nakikita niya sa mga mata nitong mapanlinlang.

“Ito po, Sir. Pumili na lang kayo ng sa palagay ninyo ay magugustuhan ng pagbibigyan ninyo,” kaswal uli na sabi niya.

“Alin ba sa tingin mo ang maganda rito?” tanong nito. Alam niyang nakamasid pa rin ito sa kanya kaya nagpakatungo-tungo siya sa mga bulaklak.

“Lahat naman maganda, Sir.”

“Kung alin 'yong pinakamaganda sa paningin mo, 'yon ang kukuhanin ko.”

“Baka magkaiba kami ng taste ng pagbibigyan ninyo at hindi niya magustuhan.” Sa totoo lang ay pinipigilan niya ang sariling bulyawan ito. Bakit ba patuloy siyang sinasaktan nito. Wala na ba talaga itong konsiyensiya? To think na nangako pa ito sa kanyang pasasayahin siya nito.

“May tiwala ako sa taste mo,” muling saad nito.

“Okay.” Basta na lang siya umabot ng isang bouquet at dinala iyon sa desk. “Ipapa-deliver n'yo po ba ito, Sir? Pakisulat na lang po rito ang message ninyo.”

“Pakilagay na lang diyan na, 'Sorry. Kung anuman ang nagawa kong mali, sorry na. Hindi ko na kaya na hindi mo ako kinakausap tuald ng dati,” sabi nito.

Pakiramdam niya ay napakatalas, tulad ng patalim, ang mga salitang iyon na humihiwa sa dibdib niya. Hindi na niya kaya. Inilagay niya nag ball pen sa tapat nito. “Kayo na lang po ang magsulat, Sir. Mas sweet kung kayo po mismo ang magsusulat,” baling niya kay Keith.

Bakit ka ba ganyan? Bakit mo ba ako patuloy na sinasaktan, Keith? Bakit kailangan mo pang ipamukha sa akin kung paano mo suyuin ang babaeng mahal mo?

Nasa akma na itong kukunin ang ball pen at card nang bumungad si Charles.

“Hi, sweetie! Nag-lunch ka na? Let's grab something to eat,” sunod-sunod na sabi ni Charles.

“Oh, Charles!” Tinawag niya si Nancy upang ito na ang umestima kay Keith. “Nagugutom na rin ako. Tara,” pagpayag niya sa paanyaya ni Charles.

Lumapit na siya kay Charles para mailayo na siya nito kay Keith. Hindi na kasi kaya ng dibdib niya na makita ang binata habang nakikita niya ang mga ginagawa nito para kay Trish. Nadudurog na nang pinong-pino ang puso niya sa labis na sakit na dulot nito.

Nakagawian na ni Charles na dalawin siya paminsan-minsan sa flower shop habang nasa bansa pa ito. Inaayos na rin kasi ng binata ang mga papeles nito para sa muling pag-alis. Inialok pa rin nito sa kanya ang trabaho na napagkasunduan nila noon. Tutal naman daw ay magkaibigan pa rin sila, at wala naman masama kung magkakasama pa rin sila sa trabaho. Sinabi na lang niya rito na pag-iisipan muna niya ang alok nito.

“Kilala ko 'yong customer mo kanina,” ani Charles pagkarating nila sa pinakamalapit na restaurant sa shop niya. “Siya 'yong nasa picture na in-email sa akin ni Sarah. Akala ko ba, magkaibigan kayo? Bakit parang binale-wala mo yata siya kanina? Ni hindi mo man lang ako ipinakialala?”

“Eh, kasi ---”

“Ayan pa sila, oh?” muling sabi ni Charles hindi pa man niya nasasagot ang mga katanungan nito tungkol kay Keith.

Napalingon siya sa direksiyong sinisipat ni Charles. Naroon nga si Keith at kasama nito si Bryan. Gusto ba nitong malaman kung maaapektuhan pa rin siya kapag nakikita niya ang mga itong magkasama.

All right! You want to test me? Then I'll give you a grand result, aniya sa isip.

Kung sa akala nito ay makikita pa siya nitong nasasaktan, puwes, nagkakamali ito.

Napansin niya na sa tapat mismo ng mesa nila ni Charles pumuwesto ang mga ito. Binalingan niya si Charles. “Would you please transfer here?” Itinuro niya ang puwesto sa tabi niya.

“Why?” nagtatakang tanong nito.

“Ah....” Bago pa siya makasagot ay parang nakuha na nito ang gusto niyang mangyari.

“Okay.” Nakangiting lumipat ito sa tabi niya at dumikit ito sa kanya nang husto. “Siya ba 'yung lalaking sobra mong mahal?” pabulong na tanong sa kanya ni Charles.

Namamanghang nilingon niya ito.

“I think the answer is 'yes,'” sabi nitong maluwang pa rin ang pakakangiti. “Ano'ng nangyari sa inyo? Bakit may kasama siyang iba?” naku-curious na tanong uli nito.

Inilapit niya ang bibig sa tainga nito upang pabulong ding sumagot. Nangangamba siya na baka marinig nina Keith na ang mga ito ang pinag-uusapan nila. “He's the guy he loves.”

“Talaga? Parang hindi naman,” komento ni Charles.

“Ano'ng parang hindi naman? Kita mo nga at magkasama pa sila.”

“Hmmm.... nagseselos ka?”

Natampal niya ang dibdib nito.  Ipagdiinan ba nito sa kanya ang katotohanang iyon? Hinuli ni Charles ang kamay niya at dinala iyon sa mga labi nito. Babawiin sana niya iyon nang maramdaman niyang humigpit ang pagkakahawak nito sa kamay niya.

Bumulong uli ito sa tainga niya. “Pagselosin din natin siya. At palagay ko, effective naman,” pasimpleng sumulyap ito sa gawi ni Keith.

Tinangka niyang bumaling din sa mga ito nang pigilan siya ni Charles. Inabot nito ang magkabilang balikat niya upang iharap siya rito. “Hayaan mo lang sila. Baka mahalata tayo.”

Isang ekseheradong tikim ang narinig niya mula sa kabilang mesa. Si Charles ang sumulyap doon, saka siya knabig pahilig sa dibdib nito. “Ano 'yon? May problema ba?” tanong nito kay Keith.

“Baka kasi nakakalimutan ninyo na public place ito at lugar ng kainan,” ani Keith. Napalingon siya rito dahil nahimigan niya ang iritasyon sa bawat salita nito. Ano na naman ba ang gusto nitong mangyari? Ito lang ba ang may karapatang mag-display ng kapareha nito?

“Bawal ba rito ang mag-public display of affection, pare? Sa nakikita ko naman, walang karatulang nakabandera na nagsasabi nang ganoon dito?” Lalo siyang hinapit ni Charles palapit sa katawan nito. Nagtagis ang mga bagang ni Keith. “O baka naman naiinggit lang kayo, bakit hindi kayo gumaya?” sulsol ni Charles sa mga ito.

“Babe, hayaan mo na lang sila,” malambing na saad ni Bryan kay Keith na humilig na rin sa dibdib nito. Kung hindi lang siya magmumukhang tanga, ngalingali na niyang hatakin ang lalake palayo sa dibdib ni Keith. “Huwag ka nang mainggit sa kanila. We can do the same thing,” sabi pa ng mahaderang lalake.

“Yeah, right!” nakatiim-bagang pa rin na tugon ni Keith habang sa kanya naman nakatingin. Hindi na lang sana niya ito pinansin kung hindi lang niya nakitang bumaba ang mukha ni sa mukha ni Bryan at siniil ng halik ang lalake habang nakatingin pa rin ito sa kanya. Maliwanag na sinasagad talaga siya nito. At kahit pa nais na niyang daluhugin ang mga ito upang paglayuin ay pinigilan niya ang sarili. Ibinaling na lang niya ang paningin sa paparating na waiter.

“Here's our food, love.” maluwang ang ngiting saad niya kay Chalres.

“Hindi ka ba naiinggit sa kanila? Why don't we kiss, too?” Sinadya ata ni Charles na lakasan ang boses nito upang umabot iyon sa pandinig ng mga nasa kabilang mesa. At nagtagumpay ito. Huminto ang dalawa sa paghahalikan. Pagkatapos maibaba ng waiter ang mga pagkain nila ay muli siyang hinarap ni Charles. Umangat ang kamay nito sa kanyang baba. Naalerto naman siya sa balak nito.

“Charles....” mahinang saway niya rito.

“Don't worry hindi ito matutuloy,” paniniguro nito sa kanya.

Hindi pa man tuluyang bumababa ang mukha ni Charles sa mukha niya ay umangat na siya mula sa kinauupuan niya. Hinaklit siya ni Keith palayo kay Charles. Namamanghang napatitig lang siya rito.

“Ano ba'ng problema mo?” asik niya rito.

“Ikaw. Ikaw ang problema ko. Wala naman sanang kaso kung maghalikan kaya hanggang gusto ninyo. But please, don't do it in front of me.”

“At ikaw? Puwede mong halikan ang kahit sinong lalake na gustuhin mo sa harap ko?” mapaklang ngumiti siya rito. Gustong-gusto na talaga niyang bayuhin ang dibdib nito sa mga ginagawa nito s kanya. O kaya naman ay patikimin ito ng malakas na sampal. Kaya lang ay hindi niya magawa. Hindi niya ito kayang masaktan. Kung para dito ay walang anuman kung masaktan nito ang damdamin niya, sa kanya ay napakahalagang huwag niya itong masaktan sa kahit anong paraan.

“Hindi ko gagawin 'yon kung hindi ka nagpapayakap sa kanya?” asik din ni Keith.

“Ano namang pakialam mo? Kahit yakapin niya ako at ng kahit na sino ay wala kang pakialam. Sino ka ba sa akala mo, ha?”

Natigilan ito. “Tama, wala dapat akong pakialam.” Iyon lang at mabilis na itong naglakad palabas ng restaurant. Humabol dito si Bryan.