Lyrics And Me - Chapter 10 Final Chapter

Chapter 10

Three months later

Pagod na humiga si Uno sa kama. Kagagaling lang niya sa New York para dumalo sa opening ng branch ng jewelry store nila roon. Jewelry business ang negosyo ng kanyang ina at katulong siya nito sa pagpapatakbo niyon. Nang dumating siya roon ay halos wala siyang ideya kung paano mag-manage niyon. Mabuti na lamang at naroon ang nanay niya at ginagabayan siya.

Hinabol pa niya ang huling flight para makabalik agad siya sa Los Angeles kung saan sila nakatira. Naiwan naman sa New York ang kanyang ina at sa susunod na araw pa uuwi.

Pagkasara niya ng lahat ng pinto at bintana sa kuwarto niya ay bumalik sa siya sa pagkakahiga. Ngunit bago niya hinayaang tangayin siya ng antok ay kinuha na muna niya ang picture frame na nasa tabi niya. Iyon palagi ang ginagawa niya bago siya matulog.

Titingnan niya nang halos sampung minuto ang litrato at saka siya matutulog.

Kahit ilang beses niyang pagalitan ang sarili niya, hindi pa rin niya mapigilan ang sariling tingnan ang litrato ni chester na dinala talaga niya nang umalis siya ng  Pilipinas. Sinanay na rin niya ang sarili niyang huwag umasa. Pero maligaya na siya tuwing pinagmamasdan niya ang larawan nito.

Naalala niya nang umalis siya ay todo-iyak pa ang ginawa niya sa airport. Tumitingin din siya sa paligid at nagbabaka-sakaling pupunta roon si Chester kahit hindi naman nito alam na aalis siya. Hindi na rin kasi siya nito na-contact. Pero para pa rin siyang timang na nagbabaka-sakali. Pero wala talaga.

Napabuntong-hininga siya. Siguro ay kailangan niya ang mahaba-habang panahon para makapag-move on nang tuluyan.

“Uno, let's hang out tonight. I'll be haing a pool party.”

Napatingin na lamang siya kay David na halatang inaabangan talaga siya sa labas ng bahay nila. Nahahalata niyang gusto siya nito pero hindi niya ito gusto. Una, hindi pa siya nakakapag-move on kay Chester. Pangalawa, masyado itong straightforward. Ganoon siguro talaga ang mga Amerikano.

“I'm sorry, but I'm busy,” aniya rito. “If you don't mind, I'll be going now.”

Tumango ito. Pumasok na siya sa kotse niya at nag0drive patungo sa jewelry shop nila. Ang kanyang ina rin ang nagturo sa kanya kung paano mag-drive.

Sa pamamalagi niya sa Amerika ay natuto na rin siya sa paraan ng pamumuhay ng mga tag roon. Kahit wala pa siyang isang taon doon ay marami na siyang ntutuhan, at ipinagpapasalamt niya iyon sa kanyang ina.

Ang hindi lang niya natutuhan ay kung paano kalimutan ang lalaking sinaktan ang damdamin niya. Napailing na lamang siya. Gustuhin man ng isip niya ay suwail naman ang puso niya. Gusto talaga niyong makatuluyan si Chester. Paano iyon? Sinabi na nga sa kanya ng binata na hindi pa ito handa. Mahal na mahal nito ang kalayaan nito at ang pa-easy-easy nitong buhay. Ano pa ang magagawa niya?

Mag-move on ka kaya? Nanggigigil na utos niya sa sarili.

Ang tanong at paano? Kung palagi na lamang siyang nakatitig sa litrato ng binata? Kahit iniiwasan na niyang manood ng balita sa Pilipinas ay wala pa ring saysay iyon dahil sa ginagawa niyang pagtingin sa litrato nito gabi-gabi. Hindi rin naman niya maatim na itapon iyon.

He sighed in frustration.

Nasa grocery store si Uno isang araw. Malapit na kasing maubos ang supply nila sa bahay kaya kailangan na niyan mag-grocery. Siya na rin ang magluluto para sa hapunan nila.

Palabas na siya ng grocery nang may tumawag sa pangalan niya. Lumingon siya at nabigla nang makita sina Emma at Andy.

Nakangiting lumapit ang mga ito sa kanya. Yumakap naman sa kanya si Emma.

“Oh, my God! Nandito ka lang pala,” ani Emma sa kanya.

Natawa si Uno. “Oo. Kayo, ano'ng ginagawa n'yo rito?”

“We're on our honeymoon,” sagot ni Andy sa tanong niya.

Napatingin siya sa mga ito. “Ikinasal na kayo?”

Sabay na tumango ang mga ito. “Last week lang. Three days na kaya kami rito. Bigla ka na lang kasing nag-disappearing act kaya hindi ka naka-attend sa kasal namin. Sayang,” ani Emma.

Hindi niya naiwasang malungkot. Gusto-gusto pa naman niyang masaksihan ang kasal ng mga ito.

Niyaya niya ang dalawa sa bahay nila. Doon sila sa garden umupo habang pinagsasaluhan nila ang inihanda niyang pancake kanina.

“Congratulations sa inyong dalawa,” aniya.

“Pasensiya na talaga at wala ako sa kasal ninyo.”

“It's okay, naiintindihan namin.” Ngumiti si Emma sa kanya.

“May communication pa rin ba kayo ni Chester?”

Napatingin siya kay Andy na siyang nagtanong.

Umiling si Uno.

Pumalatak ito. “So that's why he's been acting really weird these past few months.”

Kumunot ang noo niya. “Ha?”

“Si Chester. Kaya pala masyadong masungit at hindi na naglalalabas at hindi na nakikipagkita sa amin,” ani Andy.

“Bakit naman?”

“Because you, girl,” ani Emma.

Dahil sa kanya?

“Pakiramdam ko, ayaw sabihin ng tatay mo kung nasaan ka. Pabalik-balik na siya sa inyo pero ganoon pa rin siya. Kung sinabi ng tatay mo sa kanya, malamang na lumipad na iyon dito at hindi na nagsusungit.”

“Naaawa ako sa kanya.”

Napatingin siya kay Emma.

“Wala naman kasing maitulong si Andy kasi hindi naman namin alam kung nasaan ka.”

Napailing si Uno. “Wala na kami. I mean, hindi naman talaga naging kami. Kaya tama lang ang nangyari sa 'min. Hindi rin naman siguro ako ang rason kung bakit siya nagkakaganoon.”

Sabay umiling ang mag-asawa.

“You're the reason,” ani Andy. “I thought kayo na. Sinabi ko kasi sa kanya na kumilos na, iyon pala, hindi niya ginawa. Chester is an asshole, ako na mismo ang magsasabi niyan para sa 'yo, Uno. But he's in love with you. Kahit na hindi niya sinasabi sa amin, alam naming hindi iyon ang sinasabi niya sa 'yo. Kaya nga gustong-gusto ko siyang kutusan.”

Hindi siya nakapagsalita. Bakit naninikip ang dibdib niya sa narinig niya. Umaaasa ka na naman?

Ano ba kasi at sinabi iyon ng mag-asawa sa kanya? Napabuntong-hininga siya. Pero hindi siya puwedeng maging ipokrita sa sarili niya dahil alam niyang masaya siya.

“You both have suffered enough. Mas mabuti kung makakapag-usap kayo,” suhestiyon ni Andy. “He's like a brother to me kaya nalulungkot din akong makita siyang miserable.”

“Think about it,” ani Emma habang tumatango.

Parang hindi na siya makakapag-isip pa dahil gusto niyang magkausap sila ni Chester.

Inubos na ni Chester ang agahan niya. Narooon siya sa beach kung saan ikinasal ang mga kaibigan niyang sina Jun at Alex. At kung saan din sila nakapag-bonding ni Uno.

Hindi niya alam pero bigla siyang nagdesisyon na umalis muna ng Maynila at magtungo roon. Sinabi niya iyon sa mga kaibigan niya. Trip lang niya ang kalmadong paligid, sabihin nang nag-e-emote siya dahil iyon talaga ang giangawa niya. Magpapahinga rin muna siya sa pabalik-balik na pagpunta sa bahay nila Uno. Ayaw pa rin kasing sabihin ng tatay nito kung nasaan ang binata. Alam niyang umalis ito, ang hindi niya alam ay kung saan ito nagpunta.

Dalawang araw pagkatapos nilang mag-usap ni Uno ay kinnalma niya ang sarili. At sa dalawang araw ding iyon ay na-realize niyang hindi niya kayang harapin ang araw-araw kung hindi niya nakikita ang binata. So he made up his mind.

Sianbi niya sa kayang sarili na susuyuin niya ito, kahit bumalik uli siya sa first step. O kahit matagalan pa ang panunuyo niya basta bumalik lang ang pagsasama nila. He would make things right. He would tell him that he loved him. That he had fallen deeply in love with him.

The problem was, he was a jerk, an asshole, an idiot and a coward. Natakot siya sa magiging consequence kung magpapadala siya sa pag-ibig. But he ended up blaming himself dahil wala na si Uno. Hindi rin niya alam kung nasaan ito. His life had become miserable when he left.

Napailing siya. It was fine, he desserveed the mes he'd made. He just had to work things out. He was not going to give up until Uno forgive him.

Ngayon ka pa ganyan, ngayong wala na siya? panunuya niya sa sarili.

Napatingin siya sa harap ng resort nang may huminto roong isang pulang kotse. Bumaba mula roon ang isang lalake. Naka-cargo short ito, fitted shirt at sandals. Kung ang old Chester pa rin ang nagningibabaw sa kanya, he would surely have approached the hottie guy. But he wasn't the old Chester anymore. Mula noong hindi na niya nakita si Uno ay wala nang appeal sa kanyan ang ibang lalake.

Ibinalik na lamang niya ang tingin sa dagat. All he wanted was Uno. Just him.

Kung hindi lang nakakahiya sa mga staff ng resort na nasa di-kalayuan ay iiyak siya katulad ng ginagawa niya kapag inaatake siya ng sobrang pangungulila sa binata.

Biglang may tumayo sa harap niya. Napatingin siya sa pares ng mga paa. Napabuntong-hininga siya. Hindi siya interesado rito o sa kung sino mang nilalaang ang lumapit sa kanya.

Nag-angat siya ng tingin at ganoon na lamang ang pagrigidon ng puso niya nang makita si Uno.

Hindi malaman ni Uno kung ngingiti o ano sa paraan ng pagkakatingin ni Chester sa kanya. May iba pa ba itong inaasahan at nadismaya nang makita siya?

“Uno” wika ni Chester.

Napatingin siya rito. Namayat ito. Pero kahit ganoon ay ang guwapo pa rin nito. Patunay roon ang mabilis na pagtibok ng puso niya habang nakikipagtitigan siya rito.

“Oo, ako nga,” sagot ni Uno.

Tumayo ito at hinarap siya. Bigla siyang napaurong nang makitang ang lapit-lapit lang nila sa isa't isa. Sa pagkabigla niya ay niyakap siya nito. Napapikit siya. Na-miss niya ito. Pero dapat muna niya itong kausapin.

“Teka... teka,” ani Uno at bahagya itong itinulak. “Hindi ako nagpunta rito para makipagyakapan. Gusto kong mag-usap tayo.”

Lihim na napangiti si Uno nang makitang nalumo si Chester. Hinila niya ito sa wooden bench na inuupuan nito kanina. Magkatabi silang naupo roon. Napatingin si Uno rito. Bakit ang lungkot-lungkot nito? Hindi ba ito masayang makita siya?

“I'm sorry about what happened between us,” anito. “Gusto sana kitang kausapin kaya lang, ayaw namang sabihin ng tatay mo sa akin kung nasaan ka. Pero okay lang iyon sa sakin. If I have to come back there every day, gagawin ko.”

“Chusero ka,” ani Uno.

“What?”

Napangiti siya. “Wala. Sige, continue.”

Bumuntong-hininga ito. “Kaya ko lang naman sinabi sa mgareporter na kaibigan lang kita because I was,” anito saka bumuntong-hininga. “Iwas a coward. Natakot akong magmahal. I felt stupid. Matagal na rin kasi akong walang seryosong relasyon. Kaya nang dumating ka, I didn't know what to do. For the first time, naduwag ako. Hindi ba sinabi ko sa 'yo na natotorpe ako pagdating sa 'yo?”

Umingos si Uno at hindi nagkomento. Mas gusto niyang makinig dito. Kinikilig siya habang nagpapaliwanag ito.

“I was too afraid to tell you that I loved you.”

Noon siya napatingin dito. “Mahal mo ako?”

Tumango ito. “Yes, I love you, Uno. Matagal na. Hindi ko lang maamin, kasi nga --”

“Kasi nga you were a jerk. You love your freedom and you hate commitment,” ani Uno.

“But that was before.”

Sinimangutan ito ni Uno. “Whatever.”

“Look at me.”

Nagdalawang-isip siya kung susundin niya si Chester. Pero naisip niyang mas mabuti iyon para makita niya kung sincere ba talaga ito. Tumitig siya rito.

“Naniniwala ka ba sa akin?” tanong ni Chester.

Hindi siya makasagot. Mas feel niyang tumitig na lamang dito kaysa sa sumagot siya sa tanong nito.

“Uno?”

Bumuntong-hininga siya. “Naniniwala. Pero sana hindi mo 'yon ginawa sa akin. Ang sakit kaya.”

“I'm sorry. Alam ko namang mali ako kaya nga pupuntahan na sana kita at susuyuin kaya lang wala ka na. Saan ka ba nagpunta?”

“Sa Amerika,” ani Uno.

“What?”

“Bumalik na ang nanay ko, isinama niya ako sa Amerika. Hindi naman sana ako sasama sa kanya kung hindi mo ako sinaktan nang sobra,” may halong paninisi na wika niya kay Chester.

Napailing ito. “Ang layo naman pala ng pinuntahan mo. Ayaw pang sabihin sa akin ng tatay mo.”

Natawa si Uno. “Alam kasi niyang pupuntahan mo ako kapag nalaman mo.”

Hinawakan nito ang kamay niya. “Forgive me, please?”

Agad na tumayo si Uno. “Pero sana, alam mo ang pagkakamali mo. Nakakainis ka. Kung hindi mo 'yon sinabi sa 'kin at nagkaliwanagan tayo, hindi sana ako aalis at hindi na sana tayo nahirapan. Ang hirap naman kasi sa 'yo, masyado kang ---” Naputol ang iba pa niyang sasabihin nang bigla siya nitong halikan.

Hindi na nanlaban pa si Uno. Hinayaan na lamang niya ang sarili na namnamin ang halik na iyon. Pagkatapos niyon ay mahigpit siyang niyakap nito.

“Hindi ko alam ang gagawin kapag nawala ka na naman sa tabi ko,” ani Chester.

Napangiti si Uno.

Inilayo nito ang katawan nito at tinitigan siya. “At natuto ka na palang magsuot ng ganyang istilo ng damit ngaun, ah. 'Yan ba ang natutuhan mo sa Amerika?”

Napasimangot siya. “Hindi, 'no? Naisip ko lang na magsuot ng ganito, nagbabaka-sakaling kapag nakita mo ako ay magbago ang isip mo at magiging ready ka nang makipagrelasyon sa akin.”

Bahagya itong natawa at dinampian ng halik ang pisngi niya. “Matagal na akong naging handa. Iyong mga araw pa lang na hindi kita nakasama, sapat na ang mga iyon para mawala ang karuwagan ko.”

Napangiti si Uno. “Naks! I love you.”

“Dito tayo magpapakasal.”

Napatingin siya rito. “Kasal?”

“Oo. Will you marry me?”

Siyempre ay “oo” ang isasagot niya. Pero teka... “Nasaan ang singsing?”

Natawa ito. “Ibibigay ko rin sa 'yo. Hindi ko naman kasi alam na magpapakita ka sa akin dito. O, ano na? 'Yes' na?”

“Atat ka rin, 'no?” natatawang wika niya. “Oo, pakakasalan kita.”

Agad na niyakap siya nito. Ngunit agad din silang naghiwalay nang may marinig silang nagpalakpakan.

Ang mga kaibigan pala nito iyon. Kasama niya ang mga itong pumunta roon.

“Nakamasid lang ba kayo habang nagdadrama kami rito?” natatawang tanong ni Chester.

“Just for a bit,” sagot ni Natalie habang karga ang anak nito.

Nagkatawanan sila.

Ginugol nila ang mga sumunod na araw sa pagre-relax sa resort. At pagkalipas ng ilang buwan ay ikinasal na sila ni Chester.