Chasing A Prince - Book 2 Chapter 3

“FRIEND, ano ba naman 'yang pinsan mo? Wala man lang pakiramdam. Magdadalawang taon na nga akong nagpaparamdam ng pagsinta ko sa kanya, wa epek pa rin,” ani ni Andrew sa kaibigang si Enzo.

“Paano, bato naman yata 'yang sinisinta mo,” nakangising sabad naman ni Mhelo.

Nasa CR silang tatlong magkakaibigan at nagpapaganda habang nagtsitsismisan. Araw-araw ay ganoon ang routine nila, pagkatapos mananghalian ay diretso sila sa comfort room. Iyon ang lugar na nagsisilbing tambayan nila after ng lunch.

“Pinsan ko lang si Keith at hindi ko hawak ang puso niya, kaya hindi ko masasagot ang tanong mong 'yan,” tugon ni Enzo pagtapos nitong maghilamos. “Ang tanging magagawa ko na lang para sa iyo ay suportahan ang pagsinta mo sa kanya.”

“Parang gusto na yatang sumuko,” malungkot na sabi ni Andrew.

“Loka!” duwetong asik ng dalawa niyang kaibigan.

“Ngayon mo pa naisip 'yan? Todo na ang effort na ibinuhos mo,” ani Enzo.

Wala talaga siyang planong isuko ang pag-ibig niya kay Keith. Pero kahit kasi isang tingin lang nito sa kanya ay hindi niya mahagip --- puwera na lang siguro kung talagang kailangan at wala itong choice. Hindi na kasi niya alam kung ano pa ba ang dapat niyang gawin, mapansin lamang siya nito.

Araw-araw tuwing makakasalubong niya si Keith ay todo ang ngiting ibinibigay niya rito. Minsan nga, pakiramdam niya ay nagmumukha na siyang lukring sa kakangiti rito. Iyon marahil ang dahilan kung bakit hindi siya nito ginagantihan ng ngiti.

Officer si Keith ng student organization ng school nila na nagbabantay sa tapat ng gate tuwing umaga para sitahin ang mga estudyante na incomplete sa uniform at walang ID. Kaya kapag ito ang nakatoka sa pagbabantay ay sinasadya niyang alisin ang ID o kaya ay ang necktie niya upang sitahin siya nito at tapunan ng atensiyon. Subalit hindi umeepekto iyon. Minsan nga ay naulingan pa niya ang sinabi nito sa kasama nito ang hindi siya nito sinita dahil hindi niya suot ang kanyang ID>

“Complete 'yon. Mamaya niya isusuot ang ID niya kapag nasa classroom na siya.”

Mukhang alam ni Keith na sinasadya niya ang mga ginagawa niya mapansin lamang siya nito.

“Ayoko na talaga. Suko na ako,” dekalara ni Andrew.

“Ano ka ba naman? Ngayon ka pa ba susuko?” nababahalang pigil ni Enzo sa sinabi niya. “Malapit na ang JS Prom. Dapat nga, mas todo effort kang magpapansin sa kanya para ikaw ang yayain niyang ka-date.” dagdag pa nito.

“Wala akong care sa prom na 'yan,” bale-walang sabi ni Andrew.

“Sigurado ka?” nananantiyang tanong pa ni Enzo.

“O-oo... Yata? Ah, basta! Kakalimutan ko na ang pagsinta ko sa kanya. Tara na nga,” yaya niya sa mga ito at naglakad na siya palabas ng comfort room. Napansin niyang umiling-iling na lang na sumunod sa kanya ang mga kaibigan. Bngunit bigla rin siyang napahinto sa paglalakad at umakmang babalik sa loob ng comfort room.

“O, bakit?” tanong ni Mhelo.

“Naiihi ako. Manuna na kayo. Hintayin n'yo na lang ako ro'n sa pathway.”

Tinangnuan lang si Andrew ng dalawa at pumasok uli sa loob ng banyo.Palabas na siya ng comfort room nang makasalubong niya si Keith. Papunta rin ito marahil sa comfort room. Gayon na lamang ang pagririgudon ng puso niya pagkatapos mapansing ngiting-ngiti ito sa kanya. Nag-iba yata ang ihip ng hangin. Bakit bigla nitong naisipan na ngitian siya? Nadagdagan ba ang mga pabrika na nagbubuga ng masamang usok sa lugar nila at naapektuhan ang isip ng kanyang irog? Kung ganoon nga, aba, imumungkahi pa niya sa pamahalaan na magpatayo pa ng mga pabrika at nang lalong ma-pollute ang utak ng kanyang sinisinta.

“Hello, Keith,” pasimpleng ikinaway niya ang kamay bilang pagbati rito. Ang guwapo mo talaga, my loves, honey bunch, honey bebe, honey ko. I love you na talaga.

Kinikilig nang todo ang puso ni Andrew habang inihahatid ng tanaw ang kanyang sinta. Hanggang makalagpas si Keith sa kinatatayuan niya ay para pa rin siyang baliw na naglalakad at hindi mabura ang ngiti sa kanyang mga labi.

“Hoy! Andrew. Ayusin mo nga 'yang zipper ng pantalon mo. Kitang-kita ang suot mo na brief, o!” hiyaw ni Enzo habang palapit ito sa kanya.

Tiningnan niya ang sinabi nito. Nakakahiya nga ang itsura niya. Nakabukas ang zipper niya at kitang-kita ang sponge bob na design ng kanyang brief.

Naalala niya ang eksena nila ni Keith habang ngiting-ngiti ito sa kanya. Iyon ba ang dahilan ng pagngiti nito sa kanya? Kung ganoon nga....

“A---ah!” Inuntog niya ang ulo sa dingding ng pathway sa labas ng comfort room dahil sa sobrang kahihiyan. Hindi sa ganoong hitsura niya nais magpakita kay Keith. Malamang lalo itong na-turn off sa kanya. Baka isipin pa nito na lousy mover siya.

“Ano ba'ng problema mo? Bakit ka sumisigaw riyan?” tanong ni Mhelo. Dinaluhan siya ng mga kaibigan.

“Hoy, bruha! Ano bang drama 'yan ha? Baka mabasag na ang bungo mo diyan kakaumpog mo sa sarili mo. Kung balak mo rin lang basagin 'yan, magpatulong ka na lang sa amin.”

Hindi na Andrew pinansin ang pang-aasar sa kanya ni Enzo at nagpatuloy pa rin siya sa ginagawa. Napilitan tuloy ang dalawa na pigilan siya.

“Si Keith kasi.... Nakakahiya!” sumbong ni Andrew sa mga kaibigan. Ikinuwento niya sa dalawa na nagkasalubong sila ni Keith at ang naging reaksiyon nito sa nakitang hitsura niya. At ang dalawang bruha, sa halip na suportahan at pagaanin ang loob niya ay pinagtawanan pa siya ng mga ito.

Nakatambay sina Andrew at mga kaibigan niya sa tapat ng science building habang nagpapatila ng ulan. Uwian na at malakas pa rin ang buhos ng ulan.

“Ay! Nakalimutan ko na may payong nga pala ako rito,” mayamaya ay bulalas ni Enzo at kinalkal ang mga gamit sa loob ng bag nito.

“Buti na lang at may dala kang payong. Makakaalis na rin ---”

“Oh my gollygawgaw! Si JM ko, nababasa ng ulan. Diyan muna kayo mga bruha, ire-rescue ko lang ang Prince Charming ko.” Hindi pa natatapos ni Mhelo ang sinasabi nito ay kumaripas na ng takbo si Enzo palayo sa kanila.

“Tingnan mo' tong bruhang 'to. Inuna pa ang kuya ko kaysa sa atin na kaibigan niya,” ani ni Mhelo.

“Ganyan talaga, lumalandi ang heart ng friend natin eh,” tugon ni Andrew kay Mhelo.

“Friend ba talaga natin ang bruhang 'yon? Tama ba na iwan ---” Biglang huminto si Mhelo sa pagsasalita nang mahagip nito ng tingin si Cody. “Ang aking prinsipe, here he comes,” patiling sumugod sa ualn si Mhelo at nakigulo sa mga babae at baklang kumukuyog kay Cody Adams.

“Tama bang iwan ako ng mga kaibigan ko?” himutok ni Andrew habang pinagmamasdan niya ang dalawa niyang kaibigan na hindi magkamayaw sa paglapit sa mga prinsipe ng mga ito.

Napailing at napabuntong-hininga na lamang siya sa kanyang kinatatayuan. Iniangat niya ang kanyang kamay para alamin kung puwede nang sumugod sa ulan. Mayamaya ay nagpasya na siyang umalis dahil hindi pa siya kikilos ay gagabihin na siya sa pag-uwi. Baka maghuramentado pa ang kanyang mga magulang kung gagabihin siya.

Ang tangka niyang pagsugod sa ulan ay hindi natuloy nang may isang kamay na pumigil sa braso niya. Lumitaw ang isang pamilyar na payong sa harap niya. It was Keith's umbrella.

“Keith?” Bigla niyang naalala ang tagpo nila sa comfort room kanina. Dala ng kahihiyan ay pumiksi siya mula rito.

“Huwag ka na ngang mag-inarte diyan. Umuulan, o. Alangan namang hayaan kitang sumugod kung puwede naman kitang isukob,” paangil na sabi nito sa kanya.

Nilingon ito ni Andrew. “Eh kasi... nahihiya ako sa 'yo,” pag-amin niya.

“Bakit ka naman nahihiya?” nagtatakang tanong ni Keith.

“Dahil doon sa hitsura ko kanina sa ---”

“Yon lang ba? Isipin mo na lang na hindi tayo nagkasalubong sa comfort room kanina para hindi ka na mailang sa akin,” nakangiting saad nito. Pero sa sinabi nitong iyon ay lalo siyang nakaramdm ng pagkapahiya rito.

How could he pretend that it didn't happen when he was smiling from ear to ear as if he just reminded him of what happened this afternoon.

“Eh, bakit ka ngumingiti?” angil niya kay Keith. Naramdaman niya ang pag-iinit ng mukha niya.

“Wala. It's just that you're so cute when you're blushing.”

Grrr... Nahalata na naman nito ang pagba-blush niya.

“Hindi kasi ganoon ang dating sa akin. It seems to me like you're grinning because you're thinking of ---”

Hindi na ni Andrew naituloy ang sinasabi niya nag tumawa ito at inakbayan siya. “Sabi ko sa 'yo, huwag mo nang isipin 'yon, di ba?”

Ano ang nangyari? Bakit bumait ito sa kanya.

“Tara na nga.” yakag ni Keith sa kanya.

Hindi pumalag si Andrew nang iginiya na siya ni Keith palabas ng gate ng kanilang eskuwelahan. At dahil medyo malaks pa rin ang ulan ay lalo pa siyang hinapit ni Keith palapit sa katawan nito. Napangiti siya at isiniksik din ang sarili rito. Masarap sa pakiramdam niya ang nadaramang init na angmumula sa katawan nito. Siguro ay dahil sa malamig na klima nang mga sandaling iyon. O baka dahil ganoon talaga ang reaksiyon ng isang tao kapag nalalapit sa taong mahal niya.

Masyado pa siyang nag-e-enjoy sa presensiya ni Keith kaya parang nais niyang magprotesta nang pasakayin na siya nito ng tricycle. Kung puwede lang niyang hilingin na sana ay maging milya-milya ang layo ng terminal ng tricycle mula sa science building ay baka ilang beses na niya iyong hiniling sa nasa Itaas. Pero alam niyang imposible na iyong mangyari, dahil hayun na siyaat nakasakay sa tricycle, palayo kay Keith.

“May 'Date' ka na ba sa Prom?” tanong ni Andrew sa kaklase niyang si Taylor.

Kasalukuyang silang nagpa-practice para sa cotillion na sasayawin nila sa kanilang JS Prom sa makalawa.

“Wala pa,” matipid na tugon niya rito habang ang tingin ay nakatutok pa rin kina Keith at sa babaeng kapareha nito.

Nagsisintir talaga siya dahil hindi niya puwedeng maging kapareha si Keith dahil babae at lalaki ang magkakapareha. Kasali rin kasi ito sa mga piling estudyante na magpe-present ng cotillion. Pero sa kasamaang palad ay si Lucille ang ipinareha dito. Ang babaeng tood na patay na patay kay Keith. Pakiramdam tuloy niya ay lalong wala na siyang pag-asa na makalapit kay Keith. Dalawang buwan na lang at graduation na nila. Pero lahat yata ng effort na ginagawa niya, mapansin lang nito ay wala nang saysay.

“Puwede bang ako na lang ang 'Date' mo?”

Noon niya nilingon si Taylor. Maganda rin naman ito at hindi siya manhid para hindi maramdaman na noon pa man ay may gusto na ito sa kanya. Ibinuko ng isa nitong kaibigan ang damdamin nito para sa kanya. Subalit kahit anong pilit niyang ibaling dito ang damdamin niyang hindi rin naman pinapansin ni Keith ayhindi pa rin niya makuha na gustuhin ito. Isa lang talaga ang pinagsisigawan ng nahihibang niyang puso --- ang manhid na si Keith.

“Kasi...”

Hindi talaga niya alam ang isasagot kay Taylor nang bigla uli itong magsalita.

“You have a day to think about it. Bukas mo na lang sabihin sa akin ang sagot mo,” putol nito sa sasabihin niya.

Sandali siyang nag-isip. Kung hindi pa niya tatanggapin ang alok ni Taylor bilang date niya malamang baka wala siyang ka-date sa prom night nila. Kaya pinagbigyan na lang niya si Taylor kaysa naman mag-isa lang siya sa isa sa pinakaimportanteng okasyon na iyon sa buhay niya. Sina Mhelo at Enzo ay may mga date na rin sa prom. Sa kanilang tatlo ay siya na lang talaga ang wala. At masakit iyon sa beauty niya. Siya na hindi patatalo sa kagandahan ng mga kaibigan niya ang siya pang walang date? Aba, hindi yata makatarungan iyon. Kung hindi siya yayain at kung talagang ayaw ni Keith sa kanya, eh, di huwag.

“Sige. Payag na ako,” sabi ni Andrew kay Taylor.

“Totoo?” parang hindi makapaniwalag pagkukumpirma sa kanya nito.

“Oo nga. Ayaw mo yata, e. Gusto mo bawiin ko pa?” kunwari ay nakasimangot na sabi niya.

“Naku, hindi! Yayayain ba kita kung hindi ko gusto.”

Hindi na nagsalita pa si Andrew at nag-focus na sa kanilang practice. Pero kahit ano yata ang gawin niyang pagpo-focus ay lumilipad pa rin ang pansin niya kung ano ang ginagawa ni Keith.

Nakakainis naman kasi. Why can't I take my eyes of you, Keith? Kahit pa nga pakiramdam ko, nagdurugo na ang puso ko sa nakikita kong paglingkis sa 'yo ni Lucille.

Sa hindi malamang dahilan ni Andrew ay nakita niyang lumingon si Keith sa gawi niya. May ilang pagkakataon na nahuhuli niya itong nakatingin sa kanya. Subalit iba ang tingin nitong iyon sa kanya ngayon. Mas matagal at kakaiba, parang hinihigop ng mga mata nito ang kanyang kaluluwa. Kung ano man ang dahilan ng pagtitig nito sa kanya ay wala siyang balak alamin pa. Ang importante sa kanya ay tinapunan siya nito ng atensiyon. Dahil lang doon, pakiramdam niya ay nagpi-fiesta na ang puso niya.

Pauwi na ang lahat galing sa final practice ng cotillion nang marinig ni Andrew na parang may tumatawag sa pangalan niya. At parang kilala niya kung sino iyon hindi lang dahil sa boses nito kundi pati na rin sa pamilyar na pagwawala ng puso niya.

“Bakit?” tanong niya kay Keith nang makalapit ito sa kanya.

“Kung wala ka pang date sa prom bukas, I'm free. Since wala naman ako inimbitahan eh plano ko sana na sabay na lang tayo pumunta bukas,” sabi nito.

Letse! Bakit ngayon mo lang sinabi 'yan. Nakakainis ka na, ha. Bakit ba kasi ngayon lang?! Gusto niya itong bulyawan sa pagmumukha nito pero kawawa naman ang kaguwapuhan nito kung pauulanan lang niya ng kanyang laway.

“Kasi... Naman! May date na ako.” Ayaw sana niya iyong sabihin kay Keith, pero magiging unfair siya kay Taylor kung iiwan niya ito sa ere. Sinabihan naman kasi siya nito na pag-isipan muna niya subalit bigla-bigla na lang din siyang nagdesisyon.

“Gano'n ba? Sige, enjoy your date.” Pagkasabi niyon ni Keith ay mabilis na itong nawala sa paningin niya. Gusto tuloy niyang magduda kung seryoso ito sa ginawang pagyaya sa kanya. Baka kasi gino-good time lang siya nito. Bakit noon lang siya nito niyaya?

Habang pinagmamasdan niya ang papalayong pigura ni Keith, na-realize niya na simula't sapul ay malayo na talaga ito sa kanya. At hindi niya ito kayang habulin. Hanggang tanaw na lang siya rito. Kaya hindi na dapat siya magpatuloy na mahalin ang lalaki. At hindi na sana niya hinayaang patuloy na mahulog ang damdamin niya rito.

Prom Night

“Kung ako sa 'yo, friend, magtapat ka na ngayong gabi. Tutal heart night naman ngayon,” suhestiyon ni Enzo kay Andrew.

Pagkatapos ng cotillion presentation ay dumiretso silang tatlo nina Mhelo at Enzo sa comfort room para mag-ayos uli ng sarili. Pagkatapos kasi ng presentation ng mga teacher ay magaganap ang first dance.

“Bakit ko naman gagawin 'yon? Siguradong mabibiyak lang ang puso ko,” nakasimangot na tanggi ni Andrew sa dalawa.

“Ano ka ba? Di ba, sabi mo nga, niyaya ka niya? Di mo lang tinanggap kasi may date ka na,” katuwiran sa kanya ni Mhelo.

“If I know, kaya lag niya ako niyaya dahil wala siyang choice. Taken for granted lang talaga ako. Mabuti nga at may date na ako, naisalba ko ang pride ko,” aniya.

“Gaga! Walang niyaya si Keith na i-date ngayong prom. Nagulat nga ako nang sabihin mong niyaya ka niya,” saad ni Enzo habang inaayos ang suot nito na damit.

Napaisip siya. Kung wala niyaya si Keith na i-date ngayong gabi, ibig sabihin may pag-asa pa siya sa puso nito. Baka nga nakakalabog na rin niya ang pusong-bato nito.

Pinasilong siya nito sa payong noong umuulan. Sinabi rin nito na naku-cute-an ito sa kanya. Baka iyon ang paraan nito sa pagsasabing may pagtingin na rin ito sa kanya.

“Ano'ng gagawin ko mga bru?” nagpa-panic na baling niya sa mga kaibigan. Nabuhayan uli siya ng pag-asa rito dahil sa mga naisip niya. Magtatapat na siya ng kanyang damdamin para kay Keith. Hindi rin naman siya matatahimik kung pagkatapos ng mga huling sandali nila sa high school ay hindi pa rin niya nagawang magtapat ng damdamin niya rito. Ano ang malay niya baka hinihintay lang din pala siya nito.

“May plano ako,” nakangiting saad ni Enzo.

“Paano si Taylor?” tanong niya sa mga ito.

“Kami na ang bahala kay Taylor,” sabi ni Mhelo.

Limang minuto lang na naghintay si Andrew sa tabi ng fountain at namataan na niyang paparating sila Enzo at Mhelo bitbit si Keith.

“Ano ba 'to? Bakit ninyo ako dinala rito?” nagtatakang pinaglipat-lipat ni Keith ang tingin nito sa tatlong magkakaibigan.

“Mag-uusap lang kayo ni Andrew,” si Enzo ang sumagot nito.

“Wala naman kaming dapat pag-usapan, ah. Tara na sa gym. Magsisimula na ang first dance.”

Nang umakmang tatalikod na si Keith ay bigla si Andrew nag-panic. He had to hold on to this chance. Dahil kung hindi ay baka tuluyan na siyang mawalan ng pag-asang makapagtapat ng damdamin niya rito.

“Wait, Keith. May sasabihin ako,” pigil niya rito.

“See? Maiwan muna namin kayo. Baka hinahanap na ako ni Cody, my sweetheart,” paalam sa kanila ni Mhelo.

“Ako rin, baka maghagilap pa ng ibang babaeng isasayaw ang JM ko. Dito na muna kayong dalawa. Magsolo kayo diyan,” sabi naman ni Enzo.

“Hindi n'yo naman kailangang umalis. Ano ba 'yong napakaimportanteng sasabihin mo, Andrew? Puwede mo namang sabihin kahit nandito sila,” ani Keith.

Mababakas na ang pagkainis sa mukha nito dahil sa pinaggagagawa nilang tatlo. At kahit ganoon na nagpapapkita na ito ng kagaspangan ng ugali ay hindi pa rin niya alam kung bakit hindi pa rin maalis ang pagkagusto niya rito. Ito pa rin ang isinisigaw ng puso niya.

“Mahirap kasi para kay Andrew na sabihin kung ---”

“Ano ba'ng mahirap do'n? Sasabihin lang naman niya sa akin na gusto niya ako,” putol ni Keith sa sasabihin ni Mhelo.

Napasinghap si Andrew ng malakas at hindi niya alam kung magpapatuloy siyang makipagtitigan kay Keith o iiiwas na niya ang tingin palayo rito. Pinili niya ang huli dahil hindi na niya kayang salubungin pa ang mga titig nito.

“Hindi naman ako manhid, Andrew. Third year pa lang tayo, alam ko na ang dahilan ng pakikipaglapit mo sa akin. But I think you're not that dumb to notice that I don't have anything to do with your feelings for me.”

Pakiramdam ni Andrew ay paulit-ulit siyang sinampal dahil sa sakit ng mga sinabi nito. Tama naman ito. But she couldn't get used to his bluntness. Hindi man lang siya nito dinahan-dahan. Kungsabagay, mukhang naiinis na ito dahil sa kaartehan ng pakulo nilang magkakaibigan.

Napalunok muna siya, saka ito tiningnan nang diretso sa mata. Wala na siyang pakialam kung hindi man niya magawang itago rito ang sakit na nararamdaman niya. After all, he was just a person who definitely falen inlove with the guy who refused to accept his love.

“I'm sorry. Naabala ka pa namin, pasensiya na talaga.” Pumiyok siya sa huling salitang binitiwan niya. Kaya bago pa makapagbigay ng reaksiyon ang kahit na sino sa kanila ay pinili niyang kumaripas na ng takbo. Alam niyang hinahabol siya ng mga kaibigan niya. Naririnig niya ang pagtawag ng mga ito sa pangalan niya, subalit hindi na siya nagtangkang lingunin pa ang mga ito. Nagpatuloy lang siya sa pagtakbo. Sa katatakbo niya ay hindi na niya napansing may tao palang nakaharang sa daraanan niya at nabunggo niya ito. Madilim kasi sa lugar na iyon.

“Andrew, I'm sorry. I don't mean to be rude, It's just that....”

Nagulat siya ng mabosesan niya kung sino ang nagsalitang iyon. Paanong nahabol agad siya ni Keith? Bakit pa siya nito hinabol? Hindi ba nasabi na nito ang nais nitong sabihin? Gusto pa ba nitong ipagdiinan sa harap niya na napakalaking kahihiyan ang mga pinaggagagawa niya sa loob ng dalawang taon?

“You're blocking may way, Keith,” mahina at sa pinakamalamig na boses na saad niya.

“Listen to me first. Hindi kita gustong saktan. Ayoko lang bigyan ka pa ng pag-asa dahil ---”

“Dahil hindi mo ako gusto at hindi mo ako magugustuhan kahit kailan,” putol niya sa sinasabi nito. Hindi na niya napigilan ang kanyang mga luha. Nasasaktan pa rin siya kahit sa kanya na nagmula ang salitang iyon. Na kailanman ay hindi siya nito magugustuhan.

“Andrew, napakaraming tao na puwedeng magkagusto sa 'yo. You're nice. Nagkataon lang na hindi ako 'yon.”

“Naiintindihan ko na at hindi mo na kailangang ipagdiinan pa. Isa pa, hindi ko naman hinihiling na gustuhin mo rin ako. I just want you to know that I like you and just... deal with it. Ang hirap lang din kasi na sinosolo ko ang damdamin ko. Hindi ako maramot kaya ishini-share ko 'yon sa 'yo.” Idinaan na lamang niya sa biro ang sakit na nadarama. Dahil hindi niya gustong patuloy na makita ang awa sa mga mata nito.

“Andrew...” Bumuntong-hininga ito at saka marahan pinahid ang kanyang mga luha. “I have to admit, you're special to me. I feel happy and alive whenever were together. But....” Bumuntong-hininga muli ito. “May nagugustuhan na kasi akong iba kaya diniretso na kita bago mo pa sabihin ang matagal nang halatang damdamin mo para sa akin. Ayokong saktan ka pero ayoko rin na magpatuloy pa kung anuman ang nararamdman mo sa akin.

The person is a bit older than you and you have things in common. Kaya minsan hindi ko mapigilan ang sarili ko na titigan ka. At hindi ko naman akalain na mabibigyan mo iyon ng ibang kahulugan. I'm sorry, it was my fault. Kasalanan ko, pesensiya ka na. You deserve someone better than an inconsiderate fool like me.”

“S---sino?” tanong ni Andrew. Pakiramdam niya ay napakatanga niya dahil pati ang kaunting enerhiya na natitira sa kanya ay ginamit pa niya sa pagtatanong kung sino ang taong gusto nito na alam niyang lalong ikawawasak ng puso niya.

“Wala siya rito sa campus kaya hindi mo siya makikilala kahit sabihin ko pa sa 'yo,” ani Keith.

Kaya pala wala siyang nakikitang pinopormahan nito, dahil wala sa school ang taong gusto nito. Kung nalaman lang sana niya nang mas maaga, hindi na sana nagpakalunod ang puso niya rito.

He reached out for his hand ang hugged him so tightly he could no longer flinch. Huling beses na hahayaan niya ang sarili na magpakagago sa lalaking ito. Para naman kahit paano at kahit sa huling sandali ay maramdaman niya ang presensiya ng lalaking napakahalaga sa kanya. And then he realized their bodies were already swaying to the music. Kahit paano ay natupad pa rin ang kahilingan niya. He was dancing his first dance with the guy he truly loved.