Chasing A Prince - Book 2 Chapter 5

Inihatid si Andrew ng kayang ama sa aprtment na tutuluyan niya sa Maynila. Doon din naninirahan ang Ate niya at ang pamilya nito nang ito pa ang namamahala ng shop nila roon. Nang isilang nito ang pangalawang anak nito ay pinili na lang nitong ang main branch ng shop nila ang hawakan. Para daw kahit paano ay makatuwang nito ang mga magulang nila sa pag-aalaga sa mga anak nito habang nagtatrabaho. Ang kuya naman niya na pangalawa sa kanilang magkakapatid ang pumalit sa Ate niya na mamahala roon subalit nang nakaraang buwan ay pinald itong makapagtrabaho sa Macau. Ang isa pa naman niyang Ate ang namamahala ng branch nila sa Laguna. Kaya kumuha na lang ang mama niya ng hahawak sa shop nila sa Maynila, at si Melissa nga iyon. Pero dahil nakauwi na siya galing ng Singapore at wala namang pinaggagagawa sa buhay ay sa kanya naman ipinasa ang pagma-manage niyon.

Pagkaalis ng kanyang ama ay kinuha na niya ang mga kakailanganin niya pagpunta niya sa kanilang shop. Walking distance lang ang apartment na tinutuluyan niya sa shop nila. Habang naglalakad siya ay hindi niya naiwasang mapalingon sa mga one-way mirror na nagsisilbing pinto o dingding ng mga establishment na nadaraanan niya. Karamihan sa mga negosyong naroon ay mga computer rental, electronic trading at mga quick service bank. Huminto siya sa tapat ng isanggusali nang makita niya sa salaming pinto niyon na tila nagulo ang ayos ng buhok niya.

Naglagay-lagay kayo ng one-way mirror dito, natural may mananalamin, pangangatuwiran niya sa sarili habang walang pakialam na inayos ang kanyang buhok. Pagkatapos ma-satisfy sa kanyang itsura ay muli siyang naglakad patungo sa kanyang destinasyon.

Hindi pa nagtatagal si Andrew sa pag-aasikaso ng kanyang trabaho nang pukawin ni Nancy --- ang assistant niya sa shop --- ang atensiyon niya.

“S--Sir, may naghahanap po sa inyo sa receiving area,” masiglang bungad nito sa kanya na ipinagtaka niya. Kanina ay pagod na pagod na ito sa pagtatrabaho sa dami ng mga napuna niya sa flower shop, pero ngayon ay tila nakapag-freshen up na agad ito. Ano kaya ang mayroon sa labas at parang may naririnig siyang mga impit na tili ng mga empleyada niya.

“Sino raw siya? Kung o-order siya ng flowers, pakiasikaso na lang at marami pa akong ginagawa,” tugon ni Andrew rito habang hindi pa rin inaalis ang atnesiyon sa nakatambak na mga papeles sa mesa niya.

“Personal daw po ang pakay niya sa inyo, S—sir,” ani Nancy.

Nag-angat siya ng tingin at nakita niyang nakangiti ang kanyang assistant. Wala siyang inaasahang personal na bisita. Hindi rin niya niyaya si Mhelo na magliwaliw dahil kasalukuyan itong wala sa bansa, samantalang si Enzo ay hindi pa niya uli nako-contact. Kaya sino itong tao na balak istorbuhin ang kanyang pananahimik.

“Sige, papasukin mo na lang siya rito. Tinatamad akong lumabas sa receiving arae dahil sa dami nitong trabahong iniwan ni Melissa,” sabi na lamang niya kay Nancy.

Ngayon ay nauunawaan na niya ang kanyang pamilya kung bakit gayon na lang ang pagpipilit sa kanya ng mga ito na pumunta na sa shop nilang iyon. Napakarami na kasing naka-pending na trabaho ang dapat niyang asikasuhin.

Ilang sandali pa at narinig niya ang pagbukas ng pinto ng opisina niya. Wala parin siyang ineters kung sino man ang taong iyon na nais mang-istorbo sa kanya.

“It's you!”

Natigilan si Andrew pagkatapos marinig ang pamilyar na boses na iyon. Hindi siya maaaring magkamali. Lumipas man ang walong taon, kilalang-kilala pa rin niya ang nagmamay-ari ng timbre ng boses na iyon. Si Keith!

Inangat niya ang tingin mula sa sangkaterbang papeles sa kanyang mesa upang makita ang bagong dating. Mabilis siyang napatayo nang makumpirma niyang hindi nga siya nagkamali.

Ano ba ang ginagawa ng.... ng napakaguwapong nilalang na ito sa harap niya? Kinalma niya ang sarili. Kung saan-saan na naman kasi napapadpad ang isip niya.

“Hindi mo man lang ba ako pauupuin?” pukaw nito sa kanya.

“Oh!” Hindi maintindihan ni Andrew ang nararamdaman niya. Masyado ba siyang obvious na malaki ang epekto sa kanya ng muli nilang pagkikita? Was he so affected that he could not handle himself?

Malakas ang kabog ng dibdib niya at hindi na yata mababago ang ganoong reaksiyon niya tuwing si Keith ang sangkot.

No--- He was just shocked. Tama, na-shock lang siya dahil sa mahabang panahon na hindi rin sila nagkikita. At talagang pinaglalaruan siya ng tadhana dahil pagkatapos ng mahabang panahon, nananatili o mas tamang sabihin na nadagdagan pa ang kaguwapuhan nito. Mas naging malakas ang epekto nito sa kanya ngayon.

“As I remember, the last time na nagkausap tayo, sinabi mo sa akin na hindi tayo magkaibigan, Ano't nandito ka ngayon?” Sa kabila ng pagkakagulo ng kanyang mga lamang-loob ay nagawa pa rin niyang magsalita sa napakakaswal na tinig.

Pero ang magaling na lalaki ay hindi man lang natinag sa kalamigan niya. Dumeretso ito sa upuan na nasa harap ng mesa niya at kampanteng umupo.

“Gusto ko lang siguruhin na ikaw nga ang cute na nakita ko kanina,” nakangiting saad nito.

“Excuse me, hindi ako cute. At sa pagkakaalam ko ay matagal na akong maganda.” Bulag ka lang kaya hindi mo napansin noon. “Now that you have confirmed it, you are free to leave,” malamig ang tinig na sabi ni Andrew.

Hinagilap ni Andrew ang swivel chair niya at sumalampak doon. Para kasing natutunaw na ang mga tuhod niya sa ginagawang pagtitig nito sa kanya. Ano ba ang drama nito ngayon? Hindi ba kagabi lang ay pinagsupladuhan pa siya nito sa text?

Bumaling siya rito pagkatapos ma-absorb ng utak niya ang una nitong sinabi. “Saan mo ako nakita?”

“Sa shop ko,” simpleng sagot ni Keith.

“S—shop mo?”

“Nanalamin ka sa one-way mirror na pinto ng shop ko. Nagulat nga ako, eh. Bigla ka na lang sumulpot sa harap ko at nag-ayos ng buhok mo. Ginawa mo pang parlor ang daanan sa business center,” pahayag ni Keith.

Anak ng tinapa! Kapag minamalas ka nga naman oo! Sa malapit pa pala nakatayo ang negosyo ng damuhong lalaking ito. Malawak naman ang Maynila, bakit doon pa ito nagpakalat-kalat, malapit sa teritoryo niya.

“G---ganoon ba?” Pasensiya na, hindi na uli ako dadaan sa lugar na 'yon,” sabi na lamang ni Andrew, saka ibinaling ang tingin sa nakatambak na papeles sa mesa niya. Nais niyang iparating dito na masyado siyang abala para istorbuhin lang nito.

Lumayas ka na ngang lalaki ka. Ginugulo mo na naman ang isip ko.

“Labas tayo mamayang lunch,” narinig niyang anyaya ni Keith.

Pero tama ba ang narinig niya? Niyaya siya nitong lumabas? Parang nagpiyesta ang puso niya sa labis na saya dulot ng imbitasyon nito. At sa sobrang sya niya ay parang gusto na ng puso niyang kumawala sa rib cage niya.

“Marami pa akong trabaho na dapat asikasuhin,” tanggi niya. Kahit anong saya ng puso niya ay kailangan pa rin niyang pairalin ang isip niya sa mga ganoong sitwasyon.

“Huwag mong sabihing hindi ka nagla-lunch?” tanong nito.

“Hindi ako nagla-lunch. At kung kumain man ako, depende yun sa magiging topak ng sikmura ko.”

Naramdaman niyang tumayo si Keith pero hindi na niya ito pinansin. Mas maigi nang lumayas na ito para hindi na nagugulo ang mundo niya.

“Babalik ako mamayang lunch. Sabay na tayong kumain,” pagkasabi niyon ay walang pasabing lumabas na ito ng opisina niya.

Naguguluhan na talaga si Andrew sa iniaasta ng magaling na si Keith. Iniisip ba nito na por que head over heels siya rito noon ay madali pa rin siya nitong makukuha? Well, ipapakita niya ritong nagkakamali ito. Ipapakita niyang hindi siya nahuhumaling dito ngayon. Na naka-get over na siya rito.

“Girl, akala ko ba, marami kang ginagaw sa shop n'yo. Bakit ngayon, niyayaya mo akong maglakwatsa?”

Kanina pa walang tigil si Mhelo kay Andrew pero ni isa sa mga iyon ay hindi nito nabigyan ng kasagutan. Patay-malisya na lang ito habang tumitingin-tingin sa naka-display na mga damit. Kasalukuyan silang nasa loob ng department store ng isang mall malapit sa shop niya at nagpapalipas-oras.

Tinawagan ni Andrew si Mhelo kaninang umaga nang malaman niyang nakauwi na ulit ito ng bansa. Natatakot kasi siya para sa sarili. Kahapon ay ipinagsisiksikan niya sa isip na hindi na siya ganoon kadaling mapapasunod ni Keith. Subalit nang puntahan siya ng lalaki sa kanyang opisina para mananghalian, hindi niya alam kung ano ang nangyari at napapayag siya nito.

Naiinis na talaga siya dahil kahit alam niya na mali na sumama siya kay Keith dahil may nobyo na siya ay ginawa pa rin niya. At dahil doon ay napatunayan niya na hindi ito kailanman naalis sa puso niya. Hanggang ngayon ay hawak pa rin ni Keith ang puso niya at ito pa rin ang nananatiling may-ari niyon. Ipinilit lang siguro niya noon sa sarili na kalimutan ito dahil iyon ang dapat niyang gawin. Pero kahit anong pilit niyang alisin ito sa buhay niya, kailanman ay hindi na niya magagawa. Nagiging unfair na talaga siya kay Charles.

Mabait na nobyo si Charles at hindi mahirap na mahulog ang loob niya rito. Inakala niya na si Charles na talaga ang mahal niya. But at the back of his mind, he thought about Keith, his first love. Napakagago at napaka-unfair talaga niya.

Ngayong nagbabalik uli sa buhay niya ang lalaking pinag-aalayan niya ng kanyang walang kamatayang pag-ibig, hindi tuloy niya malaman kung ano ang gagawin niya. Natatakot siya na baka makagawa siya ng kasalanan kay Charles --- ang lalaking nagmamahal sa kanya, ang lalaking deserving sa pagmamahal niya.

“Andrew, ano ba?” Kanina pa ako tanong nang tanong dito, hindi mo naman ako sinasagot,” himutok ni Mhelo.

Naghagilap siya ng isang polo at isinukat ito. “Maganda pala ang lapat nito sa akin. Bibilhin ko na ito,” bale-walang sabi ni Andrew. Dadamputin pa sana ni Andrew ang isa pang polo para isukat nang unahan siya ni Mhelo.

“Kung wala kang balak na sagutin ang tanong ko, iiwan na lang kita rito,” banta nito at umakma nang hahakbang paalis.

“Sandali lang. Ito naman! Eh, kasi.... may pinagtataguan lang ako,” nag-aalangang pag-amin niya rito.

“Ha? Sino? May pinagkakautangan ka ba? Bakit hindi mo na lang sabihin sa parents mo? Tutulungan ka naman siguro ng mga iyon,” nagpa-panic sa saad ni Mhelo.

“Sira. Kailan ba ako nangutang?”

“Kaya nga nagulat ako, eh. Anyway, sino ba 'yang pinagtataguan mo?” tanong ni Mhelo.

Napakagat-labing hinarap ni Andrew ni Mhelo, at bago pa man niya magawang magsalita uli ay may nahagip ang kanyang mga mata. Nandidilat na mabilis niyang hinila si Mhelo patungo sa mga naka-hanger na damit para magtago.

“Ano ba'ng nangyayari? Bakit tayo nagtatago? Nandito na raw si Enzo baka hindi niya tayo makita. Sabi ko ko pa naman na nandito tayo sa department store,” dere-deretsong angal ni Mhelo.

“Kaya nga tayo nagtatago, eh, dahil nakita ko sina Enzo,” ani Andrew.

“Ano'ng problema kung makita niya tayo? T-in-ext ko nga siya na puntahan tayo rito. Teka, si Enzo ba ang pinagtataguan mo?”

“Hindi. Iyong kasama niya,” sagot niya kay Mhelo.

Tumayo si Mhelo, para sipatin marahil kung sino ang kasama ng kaibigan nila na tinutukoy niya.

“Wala naman siyang kasama, ah?” saad ni Mhelo nang bumalik na ito sa pagkakaupo at hinarap si Andrew.

“Are you sure?” tanong ni Andrew kay Mhelo.

Bakit parang nakita niyang kasama ni Enzo ang pinsan nito? O baka naman nagha-hallucinate lang siya.

“Oo nga. Wala nga siyang kasama. Sino ba kasi ang tinutukoy mo?” nangungulit na tanong uli nito.

“Mamaya ko na sasabihin. Puntahan mo muna si Enzo. Kapag sigurado na wala talaga siyang kasama saka ako lalabas dito,” sabi na lamang ni Andrew.

Pumalatak si Mhelo. “Malaki siguro ang atraso mo sa taong 'yon at ganyan na lang ang takot mong magpakita sa kanya.”

“Wala akong kasalanan sa kanya,” mariing sabi ni Andrew.

“Eh, bakit ka nagtatago?”

“Natatakot ako sa kanya, eh.” Natatakot ako sa nagiging epekto niya sa akin.

“Bakit ka natatakot kung wala ka naman palang atraso sa kanya?” tanong muli ni Mhelo.

“Basta! Puntahan mo na lang si Enzo, sige na.” Nakukulitan na kasi si Andrew sa kakatanong ng kaibigan niya kaya itinaboy na lamang niya ito.

Umiiling na sumunod na lamang ito sa sinabi ni Andrew. Ilang sandali pa at lumabas na siya sa pinagtataguan niya. Sinipat niya ang dalawang kaibigan at nakita niyang nag-uusap ang mga ito. Nakahinga rin siya ng maluwag nang makitang wala naman palang kasama si Enzo.

“Hay! Nahihbang ka na talaga, Andrew. Bakit mo naman naisip na magkasamang pupunta rito sina Enzo at Keith?” pagkausap niya sa sarili.

“Sumama ako kay Enzo nang malaman kong papunta siya rito. Wala ka kasi sa shop kaya naisip kong magkikita kayo.”

Muntik nang mapatalon si Andrew sa labis na gulat pagkatapos marinig ang taong nagsalita mula sa kanyang likuran.

“Bakit ka ba nanggugulat?” aski niya kay Keith. At paano ka nakarating diyan nang hindi ko namamalayan? Nag-teleport ka ba? Nais din sana niyang itanong rito.

“Hindi naman, ah.” Lumapit ito sa kanya, inabot ang isa niyang kamay at pinisil nito iyon. “Relax, I won't harm you.”

Banayad ang pagkakabigkas nito ng mga salitang iyon, ganoon din ang pagpisil nito sa kanyang kamay. Pero hindi pa rin niya napigilan ang sariling mapaigtad. May kung anong kakaibang sensasyon na hatid ang init na nagmumula sa mga palad nito na tumulay sa bawat himaymay ng kanyang pagkatao --- sensasyong kailanman ay hindi niya naramdaman kay Charles. Pero bago pa siya tuluyang mawala sa katinuan nang dahil dito ay binawi na niya ang kanyang kamay mula sa pagkakahawak ni Keith.

“Don't you dare touch me again,” asik ni Andrew upang pagtakpan ang sarili.

“I was just trying ko keep you relaxed.”

“I am relaxed. Hindi mo na ako kailangang hawakan pa.” Dahil lalo akong nawawala sa huwisyo kapag hinahawakan mo ako.

“Talaga? Then why are you trembling?”

“I'm not trembling!” mariing tanggi ni Andrew.

“Bakit ka nagtatago rito? At... sa akin?” tanong nito.

“Why the hell would I do that? Excuse me! Wala naman akong utang sa 'yo par pagtaguan kita.”

“Exactly! Kaya nga nagtataka ako kung bakit ka nagtatago,” sagot ni Keith.

“Hindi nga ako nagtatago,” Nahagip ng paningin ni Andrew ang isang set ng baby dress. Kinuha agad niya iyon. “Bumibili ako ng panregalo sa inaanak ko. Eto nga, eh, dadalhin ko na sa cashier. Diyan ka na, ha?” aniyang pilit na itinatago ang pagkataranta sa boses niya.

Utang-na-loob, huwag ka nang sumunod! Wala ka namang magandang naidudulot sa sistema ko.

Naglakad na siya palayo kay Keith. Nang may mamataan siyang shoppingbasket ay inihulog niya ang baby dress. Nagpalinga-linga rin siya sa paligid, wala na ang dalawa --- sina Mhelo at Enzo.

Iwan ba naman ako ng mga bruang 'yon?

“Akala ko ba ireregalo mo 'yon sa inaanak mo? Bakit iniwan mo do'n sa shopping basket?”

Mabilis siyang napalingon sa pinaggagalingan ng boses na iyon. Nakasunod pa rin pala sa kanya si Keith.

“Nagbago na ang isip ko, uuwi na pala ako. Sa isang araw na ako bibili,” pagpapalusot ni Andrew.

Ngumisi si Keith na parang hindi ito naniniwala sa alibi niya.

“Sige ha! Aalis na ako,” aniya, saka mabilis nang tumalilis palayo rito. Wala na siyang plano na hanapin pa ang dalawang kaibigan dahil nasisiguro niyang ipinagkanulo siya ng mga ito.

Hindi pa rin siya tinantanan si Keith. Nakabuntot pa rin ito sa kanya kahit saan man siya magpunta. Sinubukan na niya itong iligaw subalit hindi siya nagtagumpay. Hindi na siya nakatiis at hinarap ito.

“Sinusundan mo ba ako?”

“Oo,” diretsong sagot ni Keith.

“Bakit?”

Napakamot na lang sa batok niya si Keith at pasimpleng bgumiti kay Andrew. Kahit simpleng pagngiti ni Keith ay naghatid pa rin ng kakaibang damdamin kay Andrew. He can still make Andrew'w heart race fast whenever he smiled. “Wala. Gusto lang kitang sundan,” kapagkuwan ay sagot nito.

“Ayoko nang sinusundan mo ako, kaya puwede ba, lumayo-layo ka na?” pagtataray ni Andrew. Iyon na lang ang paraan na naisip nito para hindi na siya sundan pa ni Keith.

Tumalikod na si Andrew dito ngunit nararamdaman pa din niyang nakasunod pa rin ito sa kanya. Hinarap uli niya ito. Ang balak niya ay bulyawan na ito, subalit pagkatapos niyang mabungaran ang matamis nitong ngiti ay tuluyan nang natunaw ang dapat ay pagtataray niya.

“Ano ba talaga'ng gusto mo?” napu-frustrate nang tanong nito kay Keith.

Simula pa lang ay mali na ang nagiging reaksiyon niya sa dapat na attitude niya kapag kaharap ito. Kung puwede lang sana niyang dukutin ang puso niya at itapon sa pagmumukha nito nang sa gayon ay hindi na siya mapapasunod niyon ay ginawa na niya. Nahihirapan na rin kasi siyang pakitunguhan ang sariling damdamin. Taliwas sa nararamdaman niya ang ginagawa niya rito.

“Ikaw,” walang kagatol-gatol na sabi ni Keith.

Naihilamos ni Andrew ang kanyang mga palad sa kanyang mukha. Napakabilis naman yata na gustuhin siya nito bigla samatalang ang sabi nito sa text ay hindi raw sila magkaibigan. Na totoo naman. Hindi sila naging mapalit na magkaibigan noon dahil ni hindi siya nito pinagbigya na makalapit dito.

“Drew, galit ka pa ba sa akin dahil sa nangyari noong prom night?” kapagdaka ay tanong nito.

Sa dinami-rami ng puwede nitong ungkatin, bakit iyong pinakamasakit pang parte ng nakaraan nila?

“Tapos na 'yon. Matagal ko nang kinalimutan.”

Tatalikuran na sana uli ni Andrew si Keith nang pigilan siya nito sa braso.

“If that's so, then can we start anew?” Puwede ba akong manligaw?”

Ano ang nakain ng magaling na lalaking ito at naisipan nitong sabihin iyon sa kanya? Gusto sana niyang papaniwalain ang sarili na pinagti-trip-an lang siya nito, na hindi naman ito seryoso sa sinasabi nito. But when he looked into his eyes, he knew his proposal was real.

Bakit ngayon lang nito naisip na subukan siyang gustuhin? Kung kailan hindi na siya puwede?

“I'm sorry. May boyfriend na ako.” Hindi niya alam kung sa paanong tono niya iyon sinabi, dahil nararamdaman niya sa puso ang labis na panghihinayang.

Naramdaman niya ang unti-unting pagluwag mg pagkakahawak nito sa braso niya. Pakiramdam niya ay tuluyan na rin siya nitong pinakawalan. Dapat ay maging masaya siya, dahil hindi na siya mamomoroblema na baka magulo na naman ang dapat daloy ng sistema niya. Pero hindi iyon ang naramdaman ni Andrew. Parang nararamdaman uli niya ang hapdi ng sugat na nilikha ng nakaraan.

Bago pa man mailabas ni Andrew ang totoong damdamin niya ay mabilis na siyang lumayo kay Keith. Hindi na niya kakayanin kung maipahiya pa uli niya ang sarili rito. Kailangan niyang maging matatag upang hindi siya tuluyang madaig ng sariling damdamin. Ano ba ang malay niya kung magaling talagang umarte si Keith at sinusubukan lang siya nitong pasakayin? Alam niya kung gaano ka-transparent ang mukha niya sa totoong nararamdaman niya.

Who could blame him for finding hard for him to trust and love the same man who had broken his heart into tiny million pieces....