Chasing A Prince - Book 2 Chapter 2

“I GLADLY nominate James Keith Montenegro for President,” pahayag ni Andrew sa harap ng mga kaklase sa 4A class.

Unang linggo ng pasukan at kasalukuyan silang naghahalal ng class officers nila. Siyempre, hindi-hindi siya makakapayag na matalo ang kanyang pinaka-iirog na si Keith. Third year high school sila nang una niya itong mapansin habang gumagawa sila ng group activity sa Chemistry. Nag-e-experiment sila nang araw na iyon at muntik na niyang mabitawan ang test tube na naka-assign sa kanya. Mabuti na lamang at mabilis kumilos si Keith. Nasalo nito ang test tube at ibinalik sa kanya.

Mula nang araw na iyon ay hindi na niya ito nakalimutan. Sa tuwina, palagi niyang tinitiyak na magiging magkagrupo sila sa lahat ng projects at activities nila sa classroom. Tuwing pabibilangin na sila ng teacher nila para sa groupings, binibilang na agad niya kung ano ang magiging grupo nito at saka siya kukuha ng puwesto upang maging magkagrupo sila. Minsan naman ay nakikiusap siya sa mga kaklase nila upang makipagpalit sa kanyan gn grupo, makasama lang niya ito. Subalit sa lahat ng pagkakataong iyon, ni minsan ay hindi siya nito pinag-ukulan ng pansin. Bale-wala lang dito ang mga pinaggagagawa niya mapansin lang siya nito. Ayos lang naman iyon sa kanya, ang mahalaga ay wala itong nililigawan sa napakaraming babae sa campus nila na nahihibang dito. May pagkasuplado kasi si Stephen kaya talagang mahirap sungkitin ang puso nito.

“I second the motion,” segunda agad ni Enzo upang wala nang makapaghain ng objection.

Wala nang sino man ang nagtangka na magpasok pa ng nominasyon kaya awtomatikong ito ang nahalal bilang President. At dahil silently proclaimed na yata ang damdmin niya para kay Keith sa klase nila ay nagkaisa ang mga kaklase niya na ihalal siya bilang Vice-President. Siyempre, masayang-masaya siya sa ginawa ng mga ito. Sa lahat kasi ng programs sa school na nangangailangan ng magkaparehang representatives ng klse ay parating sila ni Stephen ang representative ng kanilang klase. Ang dami tuloy niyang souvenir pictures.

“Nasaan na naman si Mhelo?” pukaw ni Andrew kay Enzo. Nasa canteen sila at kasalukuyang nagme-merienda.

“Nasa library,” bale-walang tugon ni Enzo sa kanya sabay kagat sa cheesecake na binili nito. Minsan talaga, hindi niya mapaniwalaan ang katakawan ng kaibigan niya.

“Bago 'yan, ah? Kailan pa natutong pumasok ni Mhelo sa library?” nagtatakang komento ni Andrew. Sa pagkakaalam niya, mas gustong pumunta ni Mhelo sa photography room sa college department kaysa ang pumunta sa library.

“Since that gray-eyed guy walked in front of her,” sagot ni Enzo na nasa pagkain pa rin ang atensiyon.

“Who?” naku-curious na tanong ni Andrew.

“Cody Adams.”

Kilala na niya kung sino ang tinutukoy nito. Si Cody ay ang Danish-Filipino guy na nag-transfer sa eskuwelahan nila nang taong iyon. Naging maingay agad ang pangalan ni Cody dahil sa taglay nitong kagwapuhan. Nakadagdag pa sa features nito ang pagkakaroon nito ng dugong banyaga, pure Danish ang ina nito. At dahil minsan lang magkaroon ng half Danish-half Filipino sa eskuwelahan nila ay talagang pinagkaguluhan ito, lalo na ng mga babaeng estudyante.

“Paano nagpang-abot ang alikabok na si Mhelo at ang prinsipe na hindi yata sumasayad ang mga paa sa lupa?” nagtataka pa ring tanong ni Andrew. Mayaman si Cody, palagi itong may kasamang taga-silbi at bodyguard mula noong kuyugin ito ng mga babaeng estudyante sa paaralan nila.

“Aba, malay ko! Siya na lang ang tanungin mo,” tugon ni Enzo habang patuloy pa rin ito sa pagkain. Ang pasta na ang nilalantakan nito. Hindi na nagtaka si Andrew nang mayamya lamang ay nabilaukan ito sa dami ng pagkaing isinubo nito.

“Ayan kasi, ang takaw-takaw mo,” bale-walang sabi niya rito. Pero nagpanic agad siya nang makitang nahihirapan na itong huming, kaya agad siyang naghagilap ng tubig na maiinom ng kaibigan. Subalit bago pa man siya makahagilap ng tubig ay nasa harap na nito si John Michael --- kapatid ng kaibigan nilang si Mhelo na naging ka-year level nila dahil huminto ito sa pag-aaral--- na nag-abot ng isang basong tubig kay Enzo.

Matagal nang alam ni Andrew na luka-luka ang kaibigan niya pero bakit nang sandaling iyon ay tila sumobra na yata ang sayad nito sa utak. Dahil hayun ito at ngiting-ngiti kay JM. Ni hindi nito alintana ang kumalat na sauce ng pasta sa nguso nito. Binato niya ito ng tissue paper na hindi niya alam kung kaninong tray niya iyon nakuha. Nang lumingon sa kanya si Enzo ay agad niya itong sinenyasan na punasan nito ang nguso. Haharapin na sana niya ang may-ari ng tray na kinuhanan niya ng tissue paper upang pagpasalamat. Pero napatanga siya sa lalaki na nasa harap niya. Si Keith. OMG! Ito ba ang napagkuhanan niya ng tissue paper?

“H-hi!” nauutal na bati niya rito.

Pinagtaasan lang siya nito ng isang kilay. “You're blocking my way.”

“Ah, oo nga pala, sorry.” Gumilid siya para makadan ito. “Dumaan ka na...” Aking prinsipe.

Napabuntong-hininga na lamang si Andrew pagkadaan ni Keith pagkadaa ni Keith sa tapat niya. Ang guwapo-guwapo mo talaga, mahal ko. Napakasimpatiko mo pa! Hay!

Magpapatuloy pa sana siya sa pangangarap nang gising nang mapansin niyang nakakunot ang noo ng mahal niya habang palinga-linga ito sa loob ng canteen. Marahil ay naghahanap ito ng bakanteng mesa na maookupa nito.

Nilingon niya ang mesa nila ni Enzo. Wala na roon ang kaibigan niya. Nilayasan na siya nito nang hindi man lang nagpapaalam. Pero okay lang iyon sa kanya dahil puwede niyang yayain doon si Keith.

“Yo! Keith!” tawag niya sa pansin nito. Lumingon agad ito sa kanya. Napigil niya ang paghinga nang makita uli niya ang guwapo nitong mukha. Pakiramdam niya at aatakihin siya sa puso kahit wala naman siyang sakit sa puso dahil sa tindi ng pagririgodon niyon sa kanyang dibdib.

Lumingon ka lang, nandito ako lagi sa tabi mo... Lumingon ka lang...

“Dito ka na lang s table namin ng pinsan mo. Nilayasan na niya ako eh,” yaya ni Andrew kay Keith.

Napansin ni Andrew na tila nagdadalawang-isip pa ito kung pauunlakan siya o hindi. Pero hindi na niya ito binigyan ng pagkakataong tumanggi. Kuniha niya ang tray nito at dinala ito iyon sa mesa niya.

“Huwag ka nang mahiya sa akin. Ako lang naman ito, kapalan mo na lang ang mukha mo,” nakangiting sabi Andrew.

Hindi na ito umimik pero nakangiting sumunod na ito sa kay Andrew. Dahil sa pagngiti nitong iyon ay muling nagramblan ang mga kung ano sa loob ng dibdib ni Andrew. Minsan, pakiwari niya ay normal na ang ganoong pakiramdam kapag nasa paligid niya ito. Ganoon kasi palagi ang reaksiyon ng sistem niya kapag si Keith na nag sangkot.

Pareho silang tahimik habang kumakain ng merienda nila. Pero dahil likas ang pagiging madaldal ay hindi niya napigilang magbukas ng usapan.

“Keith?”

Bahagya siyang nilingon nito. “Bakit?”

“Kamunsta na 'yong mga ticket mo? Nakarami ka na ba?” Ang tinutukoy ni Andrew ay ang mga ticket na kailangang ibenta nito para sa gaganapin na Mister and Miss Campus. Dahil sa taglay nitong kagwapuhan kaya ito ang napiling representative para sa gaganaping event. Popularity contest iyon, paramihan ng maibebentang ticket.

“Okay naman. Ikaw, kamusta?”

Kinakamusta niya ako?! Parang nais magtitili ni Andrew na animo ay kinikili ang puso niya.

“Ikaw naman! Araw-araw naman tayong nagkikita at kita mo mo naman na okay na okay ako,” malapad nag ngiting tugon nito.

“Yong ticket ang kinakamusta ko. Baka makulelet tayo sa final counting kung hindi mo sineseryoso ang pagbebenta.”

“Ah....” tanging nasabi na lang ni Andrew.

“Ayusin mo ang pagbebenta para hindi mapahiya ang klase natin,” sabi nito at nagpatuloy na sa pagkain.

Sa ilang sandali ay tila bigla siyang nakaisip ng isang win-win idea. “Kung gusto mo samahan kita pagbebenta ng mga ticket para makarami tayo?”

“Ano?” Tila naguluhan ito sa suhestiyon niya.

“Sabay na tayong magbenta ng mga ticket sa mga kakilala natin,” paglilinaw ni Andrew.

Sandali itong tila nag-isip. “Sige,” mayamaya ay pagpayag nito sa suhestiyon niya.

Pakiramdam ni Andrew ay tila namilog ang mga mata niya sa sobrang tuuwa dahil pumayag ito. “Talaga? Talagang-talaga?” tanong pa niya kay Keith. Napalakas yata ang boses niya sa sobrang excitement at kasiyahan dahil napalingon ang ibang mga estudyante sa kanila.

“Oo. At huwag ka ngang maingay riyan. Baka kung ano pa'ng isipin ng mga estidyante rito,” saway ni Keith sa kanya.

“Sorry naman,” aniya, saka nag-peace sign sito.

Umiling-iling na lamang sa kanya si Keith at masaya siyang nagpatuloy sa kanyang pagkain.

“Pawis na pawis ka na, Keith,” puna ni Andrew at kinuha ang panyo sa loob ng bag niya, saka pinunasan ang pawisang noo ni Keith.

Papunta sila sa isang subdivision sa Laguna kung saan nakatira ang mga kamag-anak daw nito. Dahil napagkasunduan nilang magtulungan sa pagbebenta ng mga ticket para sa nalalapit na last counting, ipinasya nilang sa araw na iyon ng Sabado ay libutin nila ang mga kamag-anak nila upang aluking bumili ng mga ticket nila. At marami-rami na rin ang naibenta nila.

“Ayos lang ako. Normal na magpawis dahil mainit ang panahon,” anito, saka inagaw ang panyo sa kay Andrew.

Nagulat si Andrew nang ilapat nito sa kayang noo ang hawak na panyo. “Pawisan ka na rin. Inuna mo pa akong punasan ng pawis kaysa sa sarili mo,” sabi pa nito habang pinupunasan nito ang noo niya.

Kinikilg na napangititi si Andrew. “Okay lang naman ako eh,” Idinikit niya ang sarili rito dahil magkasukob sila sa iisang payong. Hindi kalakihan ang dala nitong payong at kung hindi sila magdidikit ay hindi sila magkakasya roon. Naunawaan marahil iyon ni Keith kung kaya napilitan itong akbayan siya at kabigin palapit dito. Muli ay nag-tumbling ang puso ni Andrew habang pinupuno niya ang kanyang baga ng napakabangong amoy nito. Ilang buwan lang ang tanda nito sa kanya pero kung mag-isip ito ay para na itong matanda. Nakikita na niya na magiging responsible itong lalaki sa hinaharap. At sigurado siyang magiging maganda ang future nila kapag sila ang nagkatuluyan.

Mayamaya ay narating na rin nila ni Keith ang isa sa mga kamag-anak nito sa subdivision na iyon.

“Aba! Kapogi naman ng bata nito,” puri ka kanya ng Tita Bettina ni Keith nang makaharap na nila ito at papasukin sa loob ng bahay.

“Naku, Ma'am, thank you po. Kayo rin po, ang ganda-ganda po ninyo,” ganting-puri naman ni Andrew dito. At hindi siya nagsisinungaling, totoong maganda ang tiyahin ni Keith.

“Don't call me 'Ma'am.' 'Tita na lang din since ang guwapo mo namang bata. At tutal bagay naman kayo ng pamangkin ko.” panunuksong pahayag nito sabay tingin kay Keith na nang-aasar.

Nag-iinit ang magkabilang pisngi niya sa sinabing iyon sa kanya ni Tita Bettina.

“Wala pa po akong girlfriend, Tita. At lalo po, wala din akong boyfriend.” sabat naman ni Keith.

“Ah, hindi mo pa siya boyfriend,” nakangiting saad ni Tita Bettina pagkatapos ay bumaling uli ito kay Andrew. “Kailan mo ba sasagutin itong pamangkin ko?” ang natatawang biro ng Tita ni Keith.

“Eh, Tita, kailangan po dumaan muna siya sa maraming pagsubok. Hindi naman po ganoon kadali masungkit ang kagandahan at alindog ko,” nakangiting tugon ni Andrew rito.

Pinukol siya ng masamang tingin ni Keith pero hindi niya iyon pinansin. Nag-e-enjoy kasi siyang sakyan ang pagbibiro ng tiyahin nito. Kahit na nga ang pakiramdam niya ay ang kapal-kapal ng mukha niya.

Narinig niyang tumawa ang ginang. “I like you, hijo,” nakangiting sabi nito kay Andrew.

“Tita, nandito nga po pala kami para magbenta ng ticket para sa Mister and Miss Campus,” ani ni Keith. “Ako po kasi ang representative ng klase namin. Kaya para hindi naman mapahiya ang section namin, nagtutulungan na lang po kaming magbenta ng mga ticket namin.”

“Totoo? Teka, may sponsor ka na ba Keith para sa mga susuotin mo? Puwede akong mag-volunteer,” ani ni Tita Bettina.

Natuwa sila ni Keith sa sinabing iyon ni Tita Bettina at masaya nilang tinanggap ang tulong nito.

Coronation Night

“Your picture doesn't do you justice.”

Handa nang batuhin ni Andrew si Keith na nasa likuran niya dahil sa sinabi nitong iyon. Napakaganda nga ng kuha niya sa larawang iyon na pinagmamasdan niya pero sinabi nito na hindi raw iyon tumutugma sa kanya. Ibig sabihin niyon ay pangit siya. Pero naudlot ang akma sana niyang gagawin dito nang matunghayan niya na tila isa itong prinsipe sa suot nitong tuxedo.

He was caught off guard when he looked at this drop-dead gergeous guy who was in front of him. Even his smile was perfect.

He cleared his throat and smile at him. “Ang guwapo mo naman!” hindi napigilang komento niya rito.

“Matagal na!”

“Ako? Hindi mo ba ako bobolahin?” aniyang hindi inaalis ang masuyong tingin dito.

“Hindi ako marunong mambola, eh.” Parang natatawa ito nang manghaba ang nguso niya sa pagsimangot. “Mas guwapo ka pa sa akin kapag nakangiti.” sabi ni Keith.

“Akala ko ba hindi ka marunong mambola?” kapagkuwan at tanong ni Andrew.

“Hindi nga.”

“Eh, bakit mo sinabi na mag guwapo ako kung nakangiti ako. Hindi pa ba pambobola iyon?” tanong ni Andrew.

“Totoo 'yon.” sagot naman ni Keith.

Noon napangiti si Andrew. Kahit alam niyang matamis na pambobola lamang iyon ni Keith ay pinaniwalaan na rin niya. Magsasalita pa sana siya ng biglang dumaan sa harap nila ni Keith ang mga nagtitiliang babae. Maghahagilap sana siya ng puwedeng tanungin kung ano ang nangyayari nang makita niyang nagtititili rin ang luka-lukang kaibigan niyang si Mhelo. Nauunawaan na niya kung ano ang nagaganap. Takaw-atensiyon naman talaga ang kaguwapuhan ni Cody.

“Wala ka bang balak makigulo sa mga 'yon?” nagtatakang pukaw ni Keith sa pananahimik niya.

“Bakit naman ako makikigulo sa kanila?” sagot ni Andrew. Eh, nandito ka na. Nandito na sa harap ko ang aking prinsipe. “Masisira lang ang ganda ko, no?”

“Kahit kailan ka talaga....” Ngumiti na lamang ito at inayos naman niya ang nagulo niyang buhok. Wala na yata itong balak na ituloy ang sinasabi nito.

“Kahit kailan ano?” udyok ni Andrew rito para ituloy nito ang sinasabi.

“Wala. Akin na lang 'yon,” sagot naman ni Keith.

“Nagu-gwapuhan ka sa akin, ano?” panunukso niya kay Keith.

Hindi ito umimik at tinitigan lan siya. Hindi niya alam kung ano ang nangyari sa kanya. Nang mga sandali kasing iyon ay tila nagulumihan siya sa sarili. Nakadama siya ng pagkailang sa pagkakatitig ni Keith sa kanya. Iniiwas niya ang tingin palayo rito. Narinig niya ang pagtawa nito.

“Ikaw ang naguguwapuhan sa akin,” panunudyo nito sa kanya.

“Hindi ko naman itinatanggi.” Pilit niyang ipinarating dito ang lahat sa himig ng pagbibiro upang kahit paano at matabunan ang transparency ng damdamin niya para dito. Nag-uumapaw na kasi ang nadarama niyang paghanga rito.

“Why, you're....” Hinaplos ng isang kamay ni Keith ang pisngi niya. “.... blushing?”

“Huh?” Hinawakan niya ang pisnging hinaplos nito. Mainit nga iyon. Nagba-blush siya? Patay na! “Ahmm... Mainit kasi kaya ganito.”

Ang linaw naman ng mga mata niya. Kahit gabi nakikita pa rin niya ang pamumula ko.

“Funny but this is the first time I've ever seen you blush, even though we've known each other for a long time. And you know what.... it's cute.”

Lalong nag-init ang mukha niya sa sinabi ni Keith. “I'm not cute, I'm gorgeous,” aniya.

“You're cute.”

He sighed. “All right,” pagbibigay na lamang niya huwag na lang humaba pa ang usapan. Hindi raw siya guwapo or maganda, at cute lang siya sa paningin nito.

Pinisil nito ang pisngi niya. “And you're blushing.”

“No. I am not.”

“Yes, you are.”

Bigla siyang natawa. Wala naman kasing snese ang pinagtatalunan nila. Pero hayun si Andrew at enjoy na enjoy ang pakikipag-usap dito. Malala na talaga ang saltik niya.

Nagkulitan na lamng sila ni Keith hanggang sa magsimula ang coronation. Nakuha ni Keith ang Mister Photoghenic title. At hindi na nahintay pa ni Mhelo na ibato dito ang papuri sa ginawa nitong pagkuha ng larawan ni Keith na nakabandera sa paaralan nila dahil ito na mismo ang nagpangalandakan sa lahat tungkol doon.

Nakakuha agad ito ng magagandang feedbacks, lalo na sa mga judge na hangang-hanga sa angking galing nito sa paghawak ng camera.

Pagkatapos ng napakalaking event na iyon sa paaralan nila ay back to square one na uli sila ni Keith. Hindi na naman siya nito gaanong pinapansin. Naiisip nga niya na kaya lang ito napipilitang makipaglapit sa kanya dati ay dahil lamang sa mga event na kailangan nilang magsanib puwersa.