Chasing A Prince - Chapter 10

Enzo bumped into Thomas at the doorway. Dalawang baso ng mainit na kape ang bitbit nito na muntik nang sumaboy sa kanya. And thank God, may lid ang mga styro na hawak nito.

“Oopss! Sorry!”

“Nandito ka pa pala. Sorry, nakalimutan ko nang magpasalamat sa 'yo kanina. I've been ---”

“Preoccupied with so many things,” pagsalo nito sa sasabihin niya. “Kamusta na ang daddy mo?”

“Thanks... He's asleep now,” tukoy niya sa kanyang ama. “Ang haba ng sermon ko sa kanya kanina pero tinulugan lang niya ako.”

Tumawa lang si Thomas sa sinabi niya at umupo na ito sa mahabang waiting chair na naroon sa labas ng silid. Sumunod siya rito.

“Bakit nga pala nandito ka pa?” tanong niya rito kapagkuwan. Ibinaba niya sa isang bakanteng upuan ang styro cup na hawak at umupo sa tabi ni Thomas.

“Paalis na rin ako. Balak ko lang talaga na dalhan ka ng kape.”

Ngumiti siya rito. Mayamaya lamang ay nagpaalam na rin ito sa kanya.

“Paano? Aalis na rin ako, susuyuin ko pa si Shay. Galit na naman sa akin, eh.” Tumayo na ito.

Namilog ang mga mata niya na sinabayan niya ng pagtayo nito. “You mean ---”

“Yes.” Hindi pa man siya natatapos ang tanong ay sinagot na agad nito iyon na tila alam na nita kung ano ang iniisip niya. At tama nga ang naisip niya dati na darating ang araw na magkakaroon ng kuwento ang bangayan ng dalawa.

“Hmmm...” Ngumisi siya rito nang makahulugan. “Sige, lumakad ka na nga. Pasensiya ka na at naatrasado ka pa sa lakad mo.”

“Wala 'yon.” Tumalikod na ito pero muli niyang tinawag ang binata. He turned to him. “Yes?”

He stepped towards him and niyakap niya ito. “Salamat uli. And goodluck on your new life,” he teased him.

Ngumiti ito. “Anytime, sweetie. And thank you too.”

He waved good-bye ti him. Nang mawala na ito sa kanyang paningin ay saka na niya ipinasyang pumasok sa loob ng silid ng ama. Kakahawak pa lang niya sa doorknob ay may kung sino ang humaklit sa isang braso niya. He looked only to see the most handsome face he had seen in his entire life. At iyon din ang mukha na hindi niya dapat tinitingnan.

He was gritting his teeth, but after a while, the expression on his face softened. “Kumusta si Tito?” tanong ni JM.

Nagbawi siya ng tingin dito. Bakit ba kasi napaka-fresh pa rin ng anyo nito pagkatapos ng buong araw na trabaho at pakikipag-date kay Paula. Wala ba itong kapaguran? O baka kaya ganoon ito ay dahil inspired naman ito sa pagtatrabaho.

“He's fine now. And still asleep. Gusto mo ba siyang makita? Pumasok ka na lang sa loob,” sunod-sunod na sabi ni Enzo.

“Hindi mo ako sasamahan?” nagtatakang tanong nito.

Pinagtaasan niya ito ng kilay. “Bakit pa? Malaki ka na, kaya mo na 'yan. Wala namang multo sa loob, si Daddy lang ang nandiyan.”

He looked at him with a mixture of anger and confusion. “Hindi mo talaga ako sasamahan?”

Sinimangutan niya ito. “Paulit-ulit? Pumasok ka na nga.”

Binuksan na niya ang pinto para makapasok na ito sa loob. And it took a lot of guts for him not to step inside with JM. Para kasing bigla niya itong na-miss. Parang bigla ay gusto niyang magpakulong sa mga bisig nito tulad noon. Tila kay tagal kasi nitong nawala sa tabi niya. Paano ba niya sasanayin ang sarili na hindi na ito sa kanya at kailanman ay hindi naging kanya. At hindi na puwedeng gawin ang nakasanayan niyang paglalambing dito noon. Surely, he will live the rest of his life like he was in hell. The hell of being without him.

Ipinasya niyang maupo muli sa waiting chair sa labas ng silid. Mamaya na lang siya papasok sa loob kapag nakaalis na si JM. He couldn't bear to see him and be with him pretending he wasn't hurting. Because if the truth be told, he felt like dying right now. Ipinilig niya ang kanyang ulo. Nagsisimula na naman yata siyang ma-stress, emotionally.

Pinagtuunan na lang niya ng pansin ang kape na ibinigay sa kanyan I Thomas na siya namang paglabas ni JM sa silid. Awtomatikong napatayo siya. What was it about his presence that made her feel attentive? At bakit ba ipinagtataka pa niya iyon? Lahat naman ng uri ng damdamin niya ay nagagawang pukawin ng presensiya ni JM.

“Is he still asleep?” tanong na lamang niya rito.

“Yes,” matipid na tugon nito.

Pinilit niyang ngumiti rito. “Salamat sa pagdalaw,” he said to him. And he turned his back on him and headed towards the door. He didn't know how to protect himself from the uneasiness that he felt.

Pinigilan siya ni JM sa tnagka niyang pag-alis. “Let's talk,” he said. Warmth was his voice. Oh, how he missed him! He wanted to grab him. And urge him ti kiss him. But he dared not to do so.

“We're already talking.”

“Ano ba'ng problema mo, Enzo? Bakit parang lumalayo ka sa akin? Nagtatampo ka ba dahil hindi agad ako nakapunta rito para i-comfort ka sa nangyari? May dinner kasi kami ni Paula at late na nang malaman kong ---”

Nayayamot na binalingan niya ito. “Gano'n ba ako kababaw sa paningin mo JM? Oo, nasanay na nga yata ako na laging sumasandal sa 'yo kapag may mga ganitong pangyayari. Pero hindi naman ako gan'n kababaw para mag-demand ng oras mo para i-comfort ako. And besides, I don't need your comfort,” he snapped.

Naiinis siya rito, pero mas naiinis siya sa kanyang sarili. Dahil wala na siyang maintindihan sa kung ano-anong mga damdamin sa dibdib niya. He was wrapped up in jealousy and pain and he knew it wasn't right. And he didn't have the right to feel it.

“You don't need me dahil may iba nang nako-comfort sa 'yo, gano'n ba? Bakit mo ba ginagawa 'yan, Enzo? Para pagselosin ako? You know, that won't work on me. Alam ko naman na ako lang ang mahal mo kaya huwag ka nang gumawa ng mga bagay na wala rin namang magiging saysay.”

Sa sinabi nitong iyon ay para na rin nitong dinurog ang puso niya. So, alam at naniniwala naman pala ito na mahal niya ito, pero palagi pa rin nitong binabale-wala ang damdamin niya. At hanggang ngayon ay wala pa rin itong pakialam sa damdaming matagal at pilit niyang ipinararamdam dito. Bakit pa nga ba siya umasang mapapansin nito iyon gayong may isang babae nang nakakuha ng atensiyon nito.

“Kamusta ang dinner?” pagbabago niya ng usapan.

“Fine.”

O, ano? Masarap ba? Kung hindi ba naman kasi siya masokista, sa dami ng puwede niyang itanong dito ay iyon pang tungkol dito at kay Paula.

“Okay. Umuwi ka na, papasok na rin ako sa loob.”

“Sasamahan kitang magbantay kay Tito,” prisinta ni JM.

Napatingala siya rito. Tulad ng dati ay wala siyang mabasang emosyon sa mukha nito. “Huwag na, papunta na rin dito sila Kuya para pumalit sa akin,” tanggi niya.

“Why have you suddenly grown colds towards me, Enzo?” Tila puno ng hinanakit ang boses nito. At bakit naman kaya? Bakit ito pa ngayon ang maghihinanakit sa kanya? Hindi ba dapat ay siya ang maghihinanakit dito? He loved him so much and yet he ignored him. And now that he had already found someone, lalo na siyang babale-walain ng lalaking ito.

“Pasensiya ka na, marami rin akong iniisip nitong nakaraan,” sabi na lamang niya.

“Enzo...”

Thank God, dumating na ang kuya niya kasama ang asawa nito.

“Kuya,” bait niya sa kapatid.

Nagkamayan ang dalawang lalaki at nagbatian. Hinila siya ng hipag niya palayo sa dalawang lalaki.

“May problema ba kayo ni JM?” tanong nito sa kanya.

“Ha?” naguguluhang balik-tanong niya sa hipag.

“Kahapon pa kasi siya tanong ng tanong sa amin ng kuya mo. He said you seemed different lately. What's going on with the two of you? He seems worried about you. Gusto ka nga ring kausapin ng kuya mo, pero nangyari naman ito kay Daddy kaya hindi ka niya makausap.”

Umawang ang bibig niya sa pagkamangha. Worried daw si JM sa kanya? At naninibago raw ang binata sa kanya? Ah, hindi na naman iyon imposible. Mula kais nang maganap ang first kiss sa paitan nila --- at pagkatapos niyon ay palagi nang makadikit ito at si Paula --- sinimulan na rin niyang dumistansiya sa mga ito. Nasasaktan lang kasi siya na mamulat sa katotohanang hindi ito magiging kanya kahit kailan.

“Wala, Ate, I was just....” Heart broken. “Stresses out over so many things. Nadamay lang siguro ang pakikitungo ko kay JM,” pagkakaila niya.

Pinisil ng kanyang hipag ang isang kamay niya, saka ngumiti. “I think JM is right. You really seem different. Hindi ka naman dating ganyan. You're the most cheerful woman I've ever met. Kung ano man ang pinoproblema mo, don't hesitate to open up to me, okay?”

Naluluhang tumango siya sa hipag. Agad naman siyang kinabig nito upang aluin at yakapin. Hindi tuloy niya napigilan ang sarili na mapasinghot. He was surrounded by all of these great people who loved him so much, yet he still pitied himself. Still longing for something., still longing for the love of someone.

Bakit nga ba napakasakim naman yata niya? Nasa kanya na nga ang lahat. Marami rin ang nagmamahal sa kanya, ang kanyang pamilya at mga kaibigan na halos hindi na niya mabilang. Pero hayun siya, hindi makontento sa mga taong nakapaligid sa kanya at naghahangad pa sa pagmamahal ng iba. Kung bakit ba kasi kung alin pa ang pinakahahangad niya, iyon pa ang hindi niya makuha-kuha. Siguro, masamang -tao siya noong past-life niya kaya hindi siya mapagbigyan ng tadhana sa kaisa-isang kahilingan niya.

“Sshh... tama na, alam kong kaya mo kung anuman iyang pinoproblema mo,” masuyong pag-aalo sa kanya ng hipag.

“What happened?” Tinig iyon ni JM na nakalapit na pala sa kanila.

Lihim niyang nahiling na sana ay bumuka ang lupa at lamunin siya. He shouldn't be crying here, not right now. Hindi ngayon na nasa paligid lang si JM.

“Puwede mo bang ihatid si Enzo pauwi? I think he really needs to rest,” pakisuap ng hipag niya kay JM.

“Sure. Ako na ang bahala sa kanya,” tugon naman ni JM.

“No. Kaya kong umuwing mag-isa,” tanggi uli niya rito. Nagtatagis ang mga bagang ni JM.

“Magpahatid ka na kay JM, Enzo,” sabi sa kanya ng kuya niya. “At mag-uusap tayo kapag na-discharge na si Daddy.”

“Kuya?” baling niya rito.

“Go ahead,” pagtataboy nito sa kanila.

Alam niyang nag-aalala lang sa kanya ang kapatid niya. Kilalang-kilala talaga siya ng buo niyang pamilya. Alam ng mga ito kung kailan siya may iniindang sakit o problema.

Wala na siyang nagawa kundi ang tahimik na sumunod na lang sa nais ng lahat. Three against one, ano pa ang laban niya?

Inayos ni JM ang seatblet niya pagkalulan nila sa sasakyan nito. Maging iyon ay nakalimutan na rin niyang gawin dahil ayaw na yatang mag-function nang maayos ang utak niya. He felt totally drained. And he hated him for making him feel that way.

“Sleep,” malumanay na utos nito. And he did. He closed his eyes and tried to sleep --- leaving the truth to the earth that he was here, beside him.

Ang banayad na haplos sa pisngi ni Enzo ang gumising sa kanya. Bigla ang naging pagbangon niya nang mapansin na wala na siya sa loob ng sasakyan.

“Ano'ng nangyari?” nagtatakang tanong niya sa lalaking nasa harap niya.

“Mahimbing na ang tulog mo kagabi. And I didn't have a heart to wake you up, kaya binuhat na lang kita papasok dito sa kuwarto mo,” paliwanag ni JM.

Napansin niyang hindi pa rin ito nagpapalit ng damit. Kung ganoon ay hindi pa ito umuuwi sa bahay nito.

“Bakit nandito ka pa?”

Tumaas ang kilay nito, which he still found cute. “That's not your way of giving thanks, was it?”

“Oh, pasensiya na. Salamat,” bawi niya.

“Enzo, hindi ikaw 'yan,” mayamaya ay sabi nito.

“Ha?”

“And Enzo...”

Napatingala siya rito. “Yes?”

“Naipagluto na kita ng breakfast sa ibaba. Gusto sana kitang sabayang kumain pero tumawag kasi si Paula at ---”

“Go ahead.”

Nakakainis din pala ang pagiging honest ng isang tao. Nakakainis at nakakasakit. Pero mas maigi na iyon, para hindi malimot ng nababalik niyang puso na hindi na ito sa kanya. Na pag-aari na ito ng iba.

“Enzo...”

“What?” he snapped.

Tila natigilan ito dahil sa pag-angil niya rito. “I miss the real you,” anito at tinalikuran na siya nito, saka tinungo ang pinto ng kuwart niya.

Hindi mo na uli makikita ang totoong ako, JM. Hindi na. Dahil hindi ko na uli ipapangalandakan ang pagmamahal ko sa 'yo dahil napapagod na ako. Isa pa, wala rin naman 'yong silbi sa 'yo, hindi ba?