Chasing A Prince - Chapter 09

“How was your lunch date?”

Napalingon si Enzo. Ang madilim na mukha ng nagsasalitang si JM ang nalingunan niya. Papalabas na siya ng building patungo sa parking lot. Nakakapagod ang buong maghapon na iyon at gustong-gusto na niyang makauwi agad. He was really worn out, not just mentally and physically, but also emotionally. Mas stresses out pa yata ang dibdib niya kaysa sa isip at katawan.

Kumunot ang noo niya. “Date?”

“Nag-lunch kayo nang sabay ni Thomas kanina, di ba?” paglilinaw nito.

What is it with you?! Gusto niyang isigaw rito. Pero pinigilan niya ang sarili.

“Ah, oo. Nagutom kasi ako kaya napaaga ang paglu-lunch ko.”

“Wala namang problema sa akin kung maya't maya ay gusto mong kumain. Pero bakit kailangan si Thomas pa ang kasama mo?” walang emosyong tanong nito.

Ano na naman kaya ang problema nito? Ang buong akala niya ay nagkaroon na ng cease-fire ang magpinsan. Hindi nga ba at nagpaubaya na si Thomas? Tinanggap na nito ang pagkatalo nito.

“Wala akong nakikitang masama kung sabay kaming kumain ni Thomas. And I thought, okay na kayo?”

“We will never be okay!” paasik na saad ni JM.

Nayayamot na humarap na siya rito. “Ano pa ba'ng problema mo? Nagpaubaya na nga sa 'yo 'yong tao. Tinanggap na niya na sa 'yo mapupunta ang kompanya, ano pa ba'ng gusto mo?”

“Paano mo nasabi 'yan? Wala pa namang desisyon ang Lolo,” namamanghang saad nito.

Kung ganoon, kaya pala itong nananatiling inis sa pinsan nito ay dahil hindi pa rin ito kompiyansa na makukuha nito ang pamamahala ng Santos Media. Wala na talagang ibang mahalaga rito kundi ang trabaho nito at ang Angry Bird na Paula na iyon --- palagi kasing may naka-design na feathers sa hairstyle ng babae kaya pinangalanan niya itong Angry Bird sa isip niya. Para kasi maging magkapantay ang dalawa, kailangan ni JM na makuha ang posisyon. Paula was the former president of Valencia Communications. Ngayon na nag-merge na ang dalawang kompanya posibleng mas maging sabik si JM na makuha ang buong pamamahala sa Santos Media para hindi naman ito maging alangan kay Paula.

“Thomas told me that he had already given up what's his. Tanggap na niya na sa 'yo mapupunta ang kompanya. Hindi na siya makikipag-agawan sa 'yo. Kaya kahit wala pang lumalabas na desisyon ang lolo ninyo, makampante ka nang magiging sa 'yo ang kompanya,” he said coldly.

Magsasalita pa sana si JM nang marinig nilang tinatawag na ito ni Paula.

“Let's go, babe. Torch restaurant is waiting for us.”

Umabrisete agad ang babae kay JM pagkalapit nito. Napatingin siya sa mukha ni JM. Wala iyong emosyon habang nakatitig sa kanya. Tila hinihintay nito na mag-react siya sa ginawa ng babae. Bumaba ang paningin niya sa nakalingkis na braso ng mga ito.

Gusto niyang alisin ang braso ni Paula palayo kay JM subalit hindi niya ginawa. At kahit kailan ay wala naman talaga siyang karapatang ilayo si JM sa mga taong lumalandi at lumalapit dito. Isa pa, paamo kung ang babaeng ito na pala ang siyang hinihintay ni JM? Sa nakikita niyang pagiging malapit ng dalawa, imposibleng isipin niya na hindi gusto ni JM si Paula.

Pinilit niyang ngumiti kay Paula at saka tumango. “Mauna na po ako sa inyo, Ma'am, Sir. Enjoy the night.”

Hindi na siya nag-abalang sulyapan pa si JM at tumalikod na siya sa mga ito. Malamang na masaktan lang siya sa posibleng blankong ekspresiyon na makikita niya sa mukha nito. Kung noon ay binabale-wala lang niya ang malamig na ekspresiyon nitong iyon, ngayon ay hindi na yata iyon maaatim ng puso niya. Thinking about the two was really tormenting her heart.

“Enzo!” Nagulat siya nang biglang na lang siyang pinigilan ni JM sa isang braso.

Nilingon niya ito at tiningnan sa mga mata. Pero hindi rin niya natagalan ang nakikitang ekspresiyon sa mga mata nito at nagbawi rin agad siya ng tingin dito.

“May problema ka ba, Enzo? You seem different.”

Tinatanong mo pa? Ikaw lang naman ang lagi kong pinoproblema. Ikaw at ang estupida kong puso na ayaw huminto sa pagtibok para sa 'yo.

Umiling siya. “Wala. I'm just exhausted, that's all.”

“Can you drive?” tanong ni JM. He nodded.

“I should drive you home. If only we hadn't made a reservation for dinner ---”

Ikinumpas niya ang kamay upang putulin ang sinasabi nito. Naririndi na kasi ang mga tainga niya na sa mismong bibig pa nito nagmumula ang mga salitang humihiwa sa puso niya.

“Ayos lang ako. Just go ahead and enjoy.”

“JM, let's go!” tawag dito ni Paula.

Tinatawag ka na ni Andgry Bird mo, ngalingali niyang isigaw rito.

“We'll talk after dinner, okay? I know you're not fine,” pagkasabi nito niyon ay pinisil nito ang kamay niya.

Gusto niyang umiyak. Kilala talaga siya nito. Lalo na kapag may iniinda siya. He'd always been there for him. Pero alam niyang wala itong ibang ibig sabihin. Tulad ngayon, ang ipinapakita nitong concern sa kanya ay wala ring ibang ibig sabihin. They were just long-time friends and colleagues, that's all. Iyon lang ang dahilan kaya nasanay na itong sinasamahan siya sa mga depressing moment ng buhay niya. Iyon ay kapag nagkakaroon siya ng problema sa pamilya niya. Pero ngayon na ito ang dahilan sa pagbigat ng dibdib niya, hindi niya yata gugustuhin na ito rin ang dumamay sa kanya sa ganoong estado ng kanyang puso. Lalo siyang mahihirapan. He was so near, yet so far. He couldn't reach him anymore. Not now, not ever.

Pinilit niyang ngumiti rito. “Go ahead. Gusto ko na rin talagang umuwi,” pagkasabi niyan niyon ay nagpasya na siyang dumiretso sa kotse niya. Pagkasakay niya sa loob ng sasakyan niya ay pinauna muna niya ang mga itong umalis. Masakit mang tanggapin na tuluyan nang mawawala sa kanya ang lalaking minahal niya nang mahabang panahon ay wala na siyang magagawa. Kailangan na talaga niyang mag-move on. Matagal siyang naghintay kay JM. Umaasang darating ang araw na mamahalin siya nito tulad ng pagmamahal niya rito.Inihanda rin naman niya ang sarili na posibleng hindi siya ang taongs gigising sa natutulog na damdamin nito. At ang akala niya ay handa na siya sa sakit na idudulot niyon. He thought he could stil bear the pain of that truth. But the reality of it was he couldn't.

Gayunman, wala siyang pinagsisisihan sa lahat ng ginagawa niya para rito. She will treasure the moments they had, he will keep it in his heart forever.

Hinayaan ni Enzo na umagos ang masaganang luha sa kanyang mga pisngi. Hindi naman siguro masama kung iyakan niya ang naging kabiguan niya kay JM. After all, he was just a person, who had fallen in love with a man who can't love him back. Silently, he just cried. Sana kapag naubos na ang mga luha niya ay wala na rin ang sakit na nararamdaman niya. Pero hindi nga lang niya alam kung kailan mauubos iyon.

Nang kumalma na siya ay ipinasya na niyang paandarin ang kanyang sasakyan. Papaalis na siya nang humarang si Thomas sa daan niya. Binusinahan niya ito para gumild subalit panay ang pagsenyas nito sa kanya na bumaba siya. Wala siyang nagaw kundi sundin ang binata.

“Have you been crying? Alam mo na?” nag-aalalang tanong nito nang makalapit ito sa kanya.

“A-ano'ng alam ko na?” Lumunok siya upang pawiin ang kung anong nakabara sa kanyang lalamunan.

Hinawakan siya ni Thomas sa magkabilang niyang balikat. “About your dad.”

“What about my dad? May nangyari ba?” kinakabahang tanong ni Enzo.

“Hindi mo pa nga alam? Pero ano'ng iniiyakan mo ngayon?”

“Thomas, tell me first what happened to my dad? Thomas, please!” nagsusumamong saad niya.

Kinabig siya ni Thomaspalapit dito upang pakalmahin. “Get in the car. I'll bring you to him,” mahinahong saad nito.

“Thomas, could you please tell me what's going on?”

“Tumawag ang kuya mo para ipaalam na nasa ospital ang daddy mo. Hindi ka raw nila ma-contact,” paliwanag nito habang iginigiya siya papasok sa loob ng kotse niya. Ito ang pumuwesto sa driver seat.

“Patay ang phone ko, kanina pa,” nasabi na lang niya. Nakalimutan niyang i-charge iyon, o baka mas tamang sabihn na hindi na niya pinag-iintindi ang ibang mga bagay sa paligid niya. She was preoccupied with one thing, one thought and one man.

Hindi na siya nagsalita nang umandar na ang sasakyan nila. Nag-aalala siya sa kung ano ang nangyari sa kanyang ama. Kailanman ay hindi pa isinugod sa ospital ang kanilang ama. He'd always been in the pink of health. Kaya hindi birong kaba ang dinaranas niya ngayon.

Walang tigil sa pag-iyak si Enzo sa loob ng private hospital room kung nasaan ang daddy niya. May malay na ang kanyang ama nang dumating siya roon. Naroon sin ang ate at kuya niya pati ang mga asawa ng mga ito. Alalang-alala siya pagkatapos malaman na nagkaroon ng mild heart attack --- sakit na hindi niya lam na dinaramdam pala nito.

“Sshhh....” masuyong saway sa kanya ng daddy niya habang hinahagod nito ang kanyang likod. Nakahiga ito at nakayakap siya rito. Ang mga kapatid niya ay nagpaalam muna upang asikasuhin ang mga anak ng mga ito. “I'm fine son. Huwag ka nang umiyak,” sabi nito.

“Tinakot n'yo naman kasi ako. Sabi ko na nga sa inyo na sa bahay na lang kayo at magdala kayo ng babaeng magpapaligaya sa inyo. Hayaan na ninyo sina Ate at Kuya ang mag-asikaso ng mga negosyo. Kahit hindi na kayo kumilos, hindi namin kayo gugutumin na magkakapatid,” humihikbing sermon niya rito.

“Ano naman ang mangyayari sa akin, anak? Para na akong imbalido kapag gano'n. Mas manghihina ako kapag walang ginagawa. Nasanay na ako na araw-araw na nagtatrabaho. At kung pahihintuin mo ako, para mo na rin akong pinarusahan.”

Kumalas siya sa pagkakayap sa ama at saka pinamaywangan niya, “Napakarami po ninyong puwedeng gawin, Daddy. Mag-cruise kayo sa halip na magpakamatay kayo sa mga work load n'yo. Try the European cruise, ihahanap pa namin kayo ng date. Take a leisure trip, Dad, para naman makapag-relax kayo. You're old enough for such work. Kaya na namin iyong magkakapatid. Naitaguyod na po ninyo kami sa marangyang pamumuhay and you're done with us. It's about time na kami naman ang magbigay sa inyo ng royal treatment.”

Inabot ng daddy niya ang kanyang kamay at pinisil iyon. “Hindi sa pagpapalaki at pagtugon sa responsibilidad natatapos ang pagiging ama, Enzo. Habang nabubuhay ako, hindi matatapos ang pagiging ama ko sa inyo. Kaya hayaan mo na akong gawin ang trabaho ko. As for finding me a date on a leisure trip, masyado n'yo naman yata akong bibigyan ng luho kapag ganoon. Hindi ko kailangan ng babae sa buhay ko, ang ate mo at mommy mo lang ang mananatiling babae sa buhay ko.”

Hindi alam ni Enzo kung ngingiti o malulungkot siya para dito. Masaya siya na ang mommy niya ang nananatiling nag-iisang babae na nagmamay-ari ng puso ng kanyang daddy. Subalit sa kabilang banda ay gusto rin niyang malungkot para dito. Matikas pa ang kanyang ama sa kabila ng edad nito at nakakapanghinayang na maburo lang ito mag-isa sa buhay.

Malungkot ang mag-isa sa buhay, tulad ng nadarama niya ngayon. Malungkot na tinatanggap niya sa sariling mag-iisa na rin siya pagdating ng araw dahil wala na siyang balak magmahal pa ng iba bukod kay JM. At dapat na talaga niyang sanayin ang sarili. Katulad na kung paano natutuhan ng kanyang ama na mamuhay nang mag-isa mula nang mawala sa kanila ang kanyang ina.

Naisip niya, iyon pala ang isa sa napakaraming bagay na namana niya sa kanyang ama --- ang isang beses lang na magmahal. At mananatiling ang tao lang iyon ang mamahalin niya habang siya ay nabubuhay.

Paano ba niya ito mapipilit na maghanap ng babaeng puwede nitong mahalin kung alam niya kung gaano iyon kahirap gawin. Higit kanino man, siya ang dapat na mas makaunawa sa pinagdadaanan ng kanyang ama.

Ngumiti siya sa kanyang ama. “Bah! Kung 'yan ang gusto n'yo, eh, di sige. Binibigay ko na nga ang basbas ko sa inyo na kumuha ng other woman, ayaw n'yo pa, eh, di 'wag na,” nakangusong pagbibiro nito sa ama.

Tumawa ang daddy niya. “Bad ka, anak. Hindi matutuwa ang mommy mo niyan.”

“Hindi rin po matutuwa si Mommy na sinasayang n'yo ang katas ng kagwapuhan n'yo kung puwede n'yo namang ipamahagi.”

Tumawa uli ito at tinapik ang gilid ng kama. “Dito ka nga uli, anak.” Sinunod niya ang gusto nito. “Ikaw Enzo, kailan mo ba balak maghanap ng taong makakasama mo habang buhay?”

Napatuwid siya sa pagkakaupo. Wait. Who was supposed to ask him that question?