Lyrics And Me Chapter 06

“Niyayaya mo akong lumabas?” hindi makapaniwalang tanong ni Uno kay Chester na kausap niya sa telepono. Nasa loob siya ng kanyang silid at nakahiga sa kama.

Tumawa ito. “You sound so surprised. Hindi ba puwede? May ginagawa ka ba?”

“W---wala naman.”

“O, wala naman pala. So, payag ka na? We'll just roam around the city. Joyride.... something like that.”

Napangiti si Uno. May nalalaman pa itong joyride.

Napatingin siya sa wall clock. Alas-otso pa lamang ng umaga.

Nakagat niya ang ibabang labi niya. Paano kaya siya magpapaalam sa madrasta niya? Siguradong tatalakan na naman siya nito. Sinabi pa naman niya rito na wala silang practice nang araw na iyon at maglalaba siya.

“Ah.... Ches... may gagawin kasi ako, eh. Sorry. Next time na lang siguro,” aniya. Nanghihinayang siya pero hindi niya puwedeng pabayaan ang gagawin niya. Baka lalo lang magalit sa kanya ang madrasta niya.

“Masyado bang importante? Hindi ba puwedeng i-cancel mo muna ang gagawin mo?” tanong nito.

Nakagat niya ang ibabang labi niya. “Hindi, eh.”

Bumuntong-hininga ito. “Sige, next time na lang siguro. Bye, Uno.”

“Bye.” Napaupo siya sa kama. Nanghihinayang siya sa paanyaya nito. Gusto niya itong makita. Pero ano ang magagawa niya?

“Uno! Ano ba? Hindi ka pa ba maglalaba?”

Napabuntong-hininga siya nang marinig ang tinig ng madrasta niya. “Maglalaba na po!”

Nagpunta na siya sa likod-bahay at nagsimulang maglaba.

Nasa kalagitnaan na siya ng kanyang ginagawa nang makarinig siya ng mga papalapit na yabag. Nang lumingon siya ay napamaang siya nang makita si Chester.

Nagha-hallucinate ba siya dahil sa kakaisip sa binata? “Chester?”

“Hi,” nakangiting bati nito sa kanya. Lumapit ito at umupo sa tabi niya.

“A---ano'ng ginagawa mo rito?”

“I'm here to help you.”

“Ano?”

Ngumiti ito. “You heard me me.”

“Ano ka ba? Umuwi ka na. Bakit ba kasi nagpunta ka pa rito?”

Pinapasok ba ito ng madrasta niya?

“Sige na, tutulungan na kita para makapamasyal na tayo pagkatapos,” anito.

“Paano ka nakapasok dito?”

Ngumiti ito. “Pinapasok ako ng mama mo. She's strict, huh. Mabuti na lang at nadaan ko sa pakiusap. I told her I was your friend. Mukha ngang ayaw pa talaga akong papasukin, nakulitan lang siguro siya sa akin.”

Napangiwi si Uno. Nakakahiya rito.

“Chester, 'wag mo na akong tulungan. Kaya ko na ito,” aniya.

“'Wag mo akong tanggihan, Uno.”

Napanguso siya. “Para namang marunong ka.”

Natawa ito. “ I could learn. At saka, puwede naman kitang tulungan sa paglalagay ng tubig. Para hindi ka na tumayo.”

Napailing na lamang siya. Bagaman nahihiya siya ay hindi na siguro niya ito mapipigilan.

Tumango na lamang siya.

Nagsasampay na si Uno ng mga nilabahan nila ni Chester. Mabuti na lamang talaga at naroon ito. Napadali ang paglalaba niya. Ito na ang nag-abot ng mga damit habang nagsasampay siya.

“Uno! Hindi ka pa ba tapos diyan?”

Napanguso siya nang marinig ang boses ng madrasta niya. Hindi ba nito nakikita na nagsasampay na siya?

“Malapit na po!” sagot niya. Tumingin siya kay Chester. “Psensiya na kung palaging nakasigaw at nakasimangot si Tiyang.”

Kumunot ang noo nito. “Tiyang?”

Tumango siya. “Hindi ko siya tunay na ina. Pangalawang asawa lan siya ng tatay ko.”

“Really? Kaya pala hindi kayo magkamukha.”

Natawa siya.

“Ah, Uno. If you don't mind my asking, where's your real mom?”

Uno sighed. “Iniwan niya kami ni Tatay no'ng sampung taong gulang pa lang ako.”

“I'm sorry to hear that.”

“Okay lang 'yon. Tanggap ko naman na ang nangyari. Mas pinili niya ang magandang buhay sa Amerika. Isa rin siyang dancer. Nang may nag-offer sa kanya na pumunta sa London para magtrabaho sa isang theater company roon ay pumayag agad siya. Kayan 'ayun, naiwan kami ni Tatay. Wala na kaming balita sa kanya mula noon.” Hinawakan siya nito sa balikat bilang pakikisimpatya.

Nang matapos sila ay pumasok na sila sa loob. Nagluluto ng tanghalian ang madrasta niya. Naglalaro sa sala ang kapatid niya. Ang isa pa niyang kapatid ay nasa eskuwelahan.

“Papayag ba siyang umalis tayo?” pabulong na tanong ni Chester sa kanya.

Napaigtad siya sa ginawa nito. Ang init ng hininga nito ay tumama sa tainga at leeg niya na nagdulot ng bolta-boltaheng koryente sa sistema niya.

“S---susubukan ko,” aniya. “Maupo ka muna.”

Tumango ito.

Lumapit siya sa madrasta niya. “Tiyang, puwede po bang samahan ko si Chester na lumabas muna?” aniya. Kinakabahan siya sa isasagot nito.

“Ang sabihin mo, mamamasyal kayo,” anito.

“Iyon na nga po. Pero sandali lang po kami.”

“Sige, papayag ako dahil tinapos mo na ang labahin. Pero sandali lang, ha. Umuwi ka agad dito.”

Napangiti siya. “Salamat po.”

Hindi siya sinagot nito bagkus ay binalingan nito si Chester na nakaupo sa sala. “Narinig mo ang sinabi ko? Dapat makauwi na agad dito si Uno. Marami pa kaming gagawin dito at hindi kasali ang pamamasyal,” seryosong wika nito.

Tumango si Chester.

Umakyat na siya sa kuwarto niya at nagbihis.

Ang ganda ng ngiti ni Chester nang makita nito ang ayos niya.

“Ang guwapo mo talaga,” papuri nito sa kanya.

Nag-iinit ang mga pisngi niya sa tahasang pamumuri nito. Nag-iinit hindi lang ang mukha niya kundi pati buong katawan niya.

“Tiyang, aalis na po kami,” paalam niya.

“Aalis na po kami,” paalam din ni Chester.

“Is hse really rude to you?” tanong nito nang nasa loob na sila ng kotse nito. Pinaandar na nito iyon.

Nagkibit-balikat siya. “Oo, pero sanay na ako. Ganoon talaga siya. Wala na akong magagawa.”

“Pero hindi ka dapat nagpapaapi sa kanya.”

Natawa si Uno. “Hindi naman niya ako inaapi. Mabigat lang talaga ang dugo niya sa akin.”

“Same thing,” anito. “Nakakainis lang isipin na gano'n ang treatment niya sa 'yo. Kapag gano'n siya palagi, baka itakas na lang kita sa inyo.”

“Anong itatakas?” Natawa siya nang bahagya.

Ngumiti ito. “Meaning, ako na lang ang mag-aalaga sa 'yo.”

Kasabay ng pagsilay ng ngiti sa mga labi niya ay ang pag-iinit ng kanyang mga pisngi. Kasabay rin niyon ay parang bumukas ang dibdib niya upang i-reveal ang tunay na nilalaman ng puso niya; he was in love with him. Noon pa mang una niya itong nasilayan ay alam niyng doon na ang tungo niya. Iyon ang dahilan kung bakit palagi na lang itong laman ng isip niya. At lahat na yata ng ginagawa nito sa kanya ay nakakapagpasaya sa kanya.

Gayuman, nahihiya siya sa rebelasyong iyon. Baka mamaya ay siya lang ang nakakaramdam ng ganoon.

“Dito tayo?” tanong ni Uno kay Chester nang makababa sila ng kotse nito.

Puno ng paghanga na inilibot niya ang tingin sa paligid. Nasa isang flower farm sila na si kalayuan sa siyudad. Ang daming sari-saring bulaklak doon.

“Yes,” sagot ni Chester.

“Wow! Ang ganda! Hindi ko alam na may ganitong lugar dito sa Maynila. Sino kaya ang may-ari nito? Mukha kasing hindi ito open sa public.”

“Actually, kaibigan ko ang owner nito. Come, pumasok na tayo. May butterfly garden do'n.”

Na-excite si Uno sa sinabi nitong butterfly garden.

Kahit tanghali ay hindi masyadong maiinit ang sikat ng araw, palibhasa ay marami ring puno sa paligid.

“Halika, pasok tayo,” yaya nito nang nasa harap na sila ng entrance ng butterfly garden. Isang estraktura iyo na nababalutan ng malaking net upang ptotektahan ang nasa loob na mga bulaklak at paruparo.

Lalo siyang humanga nang pumasok na sila sa loob. Ang ganda-gandang tingnan ng mga nagliliparang paruparo.

“Ang ganda 'di ba?” ani Chester sa kanya na noon ay hindi pa rin binibitawan ang kamay niya. Gustong-gusto naman niya ang pakiramdam na hawak nito iyon.

“Oo nga, eh. Salamat, ha? Kung hindi dahil sa 'yo hindi pa ako makakapunta sa ganitong kagandang lugar.”

Ngumiti ito sa kanya kasabay ng pagpisil sa kamay niya. Pakiramdam niya ay nanlalambot ang mga tuhod niya. Pero ang sarap ng feeling.

Umupo sila sa wooden bench doon.

“Dito na rin tayo mag-lunch,” wika ni Chester kapagkuwan.

“May restaurant dito?”

“Yes, nasa kabilang street lang. Ang owner nitong flower farm ang may-ari rin ng resto,” anito.

Napatango na lang siya.

Ibinaling niya ang tingin sa paligid. Bakit kaya doon siya nito dinala? Napakaespesyal ng lugar na iyon. Pakiramdam tuloy niya ay napakaespesyal din niya.

Mayamya ay narinig niyang mahinang umaawit ang binata. Ang kinakanta nito ay “Marry You” ni Bruno Mars.

Napatingin si Uno dito.

“I like that song,” anito sa kanya a ngumiti.

Napagiti ni Uno. Sino naman ang gusto mong pakasalan.

“You're very handsome,” pahayag nito.

Idinaan na lang ni Uno sa pagngiwi ang kabang nararamdaman niya. “Bolero.”

Tumawa ito nang mahina. “No. Hindi ako marunong niyan.”

Napayuko na laang siya. Baka tuluyan na siyang malugmok sa panghihina ng mga tuhod niya.

Hindi na rin ito nagsalita. Parang ang lalim ng iniisip nilang dalawa. Ilang sandali pa ay tumayo na ito at niyaya siyang kumain.

Napuno ng saya ang puso ni Uno nang hindi nito kinalimutang kunin ang kamay niya habang palabas sila ng lugar na iyon.

Lord, mahal ko na po talaga si Chester. Ano po ang gagawin ko?

Nang makarating sila sa harap ng restaurant ay napatigil sila nang may bumusinang kotse sa gilid nila. Napatingin sila roon. Bumaba mula sa driver's seat ang isang matangkad na lalaki.

“Hi, Ches!” bati ng lalaki at lumapit sa kanila. Humalik ito sa pisngi ng binata.

Bigla siyang nanliit nang tingnan niya ang lalaki. Ang guwapo-guwapo nito at ang puti-puti. Para iton prinsipe. Hindi niya malaman ang gagawin. Gustong-gusto niyang pumasok na lamang sa loob ng restaurant.

“Hi Jeff. This is Uno,” pagpapakilala sa kanya ng binata sa lalaki. “Uno, si Jeff.”

“Hello,” nakangiting bati ni Jeff.

“Hi,” ganting-bati niya.

“Saan ang punta mo?” tanong ni Chester sa binata.

“I'm going home na. Katatapos ko lang mag-lunch sa loob. Syang at hindi tayo nagpang-abot,” sagot ni Jeff.

Pakiramdam niya ay bigla siyang na-out of place. Halatang close sa isa't-isa ang dalawa.

“Bye, Uno. Nice meeting you,” narinig niyang paalam ni Jeff.

Napatingin siya rito at ngumiti.Hindi niya namalayan na tapos na palang mag-usap ang mga ito.

“Sory, ah,” nakangiwing wika ni Chester sa kanya pagkaalis ng kotse ni Jeff.

“Ano ka ba? Okay lang,” sagot niya. Okay lang kahit na-insecure ako bigla.

Nawala ang nararamdamang negative feeling ni Uno nang kumakain na sila ni Chester sa restaurant. Panay kasi ang kuwento nito ng nakakatawang experience kasama ang mga kabanda nito. Kaya naman nang matapos na sila ay magaan na ang pakiramdam niya.

Palabas na sila ng restaurant nang maalala niyang itanong dito kung sino si Jeff.

“Boyfriend mo ba siya?” lakas-loob na tanong niya kay Chester.

Napakunot-noo siya nang tumawa ito nang mahina.

“Si Jeff? He's just a friend, Uno.”

“Friend?”

Tumango ito. “Okay, nagkaro'n kami ng relasyon, pero for a short time lang naman.”

Binawi niya ang tingin dito. So ex-boyfriend nito ang lalaki. Ang guguwapo siguro ng mga nagiging nobyo nito.

“Don't get me wrong,” biglang bawi nito. “Gusto ko lang sabihin sa 'yo na nagkaroon kami ng relasyon ni Jeff. Iyon lang naman.”

Ngumiti si Uno. “Okay lang. Wala naman akong sinasabi, ah.”

“Well, I just wanted to make sure na wala kang iniisip na nakaka-bother sa 'yo. I don't like it.”

“Ayaw mong naba-bother ako?”

Tumango ito. “Yes. Gusto ko, may peace of mind ka lagi.”

“Bakit?”

“Bakit na naman?” natatawang wika ni Chester.

“Halika na nga.” Humakbang na si Uno patungo sa kotse ni Chester.

“Becasue I care for you.”

Napahinto si Uno sa sinabi ni Chester. Nilingon niya ito.

Ngumiti ito sa kanya.

Lumapit ito sa kanya at inakbayan siya. “Let's go.”

Pakiramdam niya ay nagwala ang puso niya. Siyempre narinig niya ang sinabi nitong “I care for you.” At kinilig siya dahil doon. Parang alagang-alaga ang pakiramdam niya. Parang noon lang uli niya naramdaman ang ganoong kasaya --- na may concerned sa kanya --- mula noong iwan sila ng nanay niya at nag-asawa uli ang tatay niya.

Ang saya-saya ng pakiramdam ni Uno pagkatapos niyon. Mas naging handa na siyang aminin sa sarili niya na hulog na hulog na ang puso niya kay Chester.