Chasing A Prince - Chapter 06

Napaangat ang mukha ni Enzo mula sa pagkakasubsob niya sa tambak na trabaho nang mapansin na may kung sino ang nagbaba ng takeout coffee sa mesa niya. Alas-nuwebe na ng gabi pero nasa opisina pa rin siya at tinatapos ang nanganganak yatang mga work load niya. Nang mga nakaraang araw kasi ay naghahabol na ng deadline ang editorial department dahil malapit na ang proposed date nila sa paglabas ng bagong edition ng GQ magazine. Masyado siyang naging abala kaya panandalian din niyang nakalimutan ang nakagawiang pangungulit kay JM. Isa pa, mukhang abala rin ito sa napakarami nitong business appointments.

Nakailang tawag nga rin sa kanya ang mommy nito dahil hindi na raw siya nakakapasyal sa bahay ng mga ito. Nami-miss na raw siya nitong kakwentuhan. Dahil maaga siyang naulila sa ina, napalapit nang husto ang loob niya sa mommy ni JM at ganoon din ito sa kanya.

“JM... Nandito ka pa pala?” tanong niya nang malingunan ang binata. Ito ang nagpatong ng kape sa mesa niya.

Umupo ito sa silya na nasa harap ng mesa niya. “Hindi ba dapat ako ang nagsasabi sa 'yo n'yan? Ano't nandito ka pa? Kanina pa nakauwi ang mga kasama mo, ah?”

“May tinatapos pa kasi akong trabaho.” Hinubad niya ang eyeglass niya at saka inabot ang ibinaba nitong kape. “Sa akin ba 'to? Iinumin ko na ha?” aniya at dinala sa bibig niya ang paper cup.

Napansin niyang dumampot ng isang folder si JM sa mga nakatambak na folder sa mesa niya. “Hindi naman ito nira-rush. Umuwi ka na. Bukas mo na lang ito asikasuhin,” sabi nito nang mabuksan ang folder.

Ibinaba nito ang folder at inabot ang bag niya, saka siya hinila patayo. Nagulat siya sa inakto nito at muntik nang matapon ang hawak pa rin niyang kape. Bakit ba parang gustong-gusto na siya nitong itaboy paalis sa opisina niya?

“Sandali lang, JM.” Binawi niya nag kamay niyang hawak nito at ibinaba sa mesa ang hawak na kape.

“Mamaya pa ako uuwi, may --”

“May hinihintay kang maghahatid sa 'yo pauwi?” putol nito sa sasabihin niya.

“Ha?” nalilitong turan ni Enzo.

“Pansin ko lang na parating si Thomas ang naghahatid sa 'yo pauwi kapag nag-o-overtime ka,” madilim ang mukhang saad nito.

Napakunot-noo siya. “Paano mo nalaman 'yon?” nahihiwagaang tanong niya rito.

Aminado siya sa mga nagdaang araw ay halos hindi sila nagkikita ni JM dahil marami rin itong inaasikaso, samantalang siya ay madalas mag-overtime dahil amy mga nira-rush silang trabaho. Ilang beses din na pinagbigyan niya si Thomas na ihatid siya pauwi. Bukod kasi sa napakakulit nito ay pagod na rin naman siya sa buong maghapon at wala nang enerhiya para makipagtalo pa kung kaya umoo na lang siya.

Sira din kasi ang kotse niya at nasa talyer pa. Nakaka-stree din naman ang mag-commute. Besides, wala naman iyong ibang ibig sabihin sa kanya. Kaya ngayon ay ipinagtataka niya kung bakit alam ni JM ang tungkol doon. Palagi itong wala sa opisina sa ganoong oras kaya kataka-takang alam nito ang bagay na iyon.

“Paanong hindi ko malalaman, eh, nakikita ko kayo?” walang emosyong tugon ni JM sa tanong niya.

“Nakikita mo kami? Paano? Lagi ka naman wala, ah? May mga mata ka b rito sa loob ng kompanya?” naguguluhan pa ring tanong ni Enzo.

“A—ano...” Parang bigla itong naubusan ng sasabihin. “Bumabalik ako rito pagkatapos ng mga scheduled appointments ko para i-check kung ano ang natapos sa trabaho n'yo para sa buong araw. At nakikita kitang sumasakay sa kotse ni Thomas. Nasaan ba ang kotse mo?” naiinis na turan nito.

“Nasa talyer. Hmm...” Napangisi si Enzo. Nagseselos ba ito? Ano kaya kung pagselosin pa niya ito nang sobra? Susubukan lang niya kung may epekto ba rito ang gagawin niya. “Oo. Inihahatid nga niya ako. Ano naman sa 'yo?” aniyang pinagtaasan pa ito ng isang kilay, saka humalukipkip sa harap nito.

“Akala ko ba ayaw mo sa kanya?” naiinis na tanong ni JM.

“Parang okay naman siya, eh. Sinusubukan ko lang kung nhanggang saan ang tatag niya. At huwag mo siyang siraan sa akin. Alam kong galit ka sa pinsan mo pero hindi ko kakagatin ang magiging paninira mo sa kanya,” nakalabing sabi pa niya rito.

“Aba't!” nagpupuyos ang dibdib na sikmat nito sa kanya. “Sisiraan? Matagal ng sira ang isang iyon. At ano naman ang pakialam ko sa kanya? Haist! O ayan!” nayayamot na ibinalik nito sa kanya ang bag niya. “Bahala ka nang umuwing mag-isa. O kaya, magpahatid ka na lang sa ugok na Thomas na 'yon,” bulyaw nito, saka mabilis na itong naglakad palabas ng opisina niya.

Napangiwi si Enzo. Bakit ba naisip pa niya na posibleng magselos si JM? Hindi naman siya nito gusto. Nag-level up na naman ang pagpapantasya niya rito at nakalimutan niya ang katotohanang iyon. At mukhang panibagong alalahanin na naman ang haharapin niya ngayon. Nakita kasi niya sa mukha nito ang labis na pagkainis at basta na lang siya nitong iniwan doon. Malamang ay hindi na naman siya nito kikibuin sa susunod na araw.

Bumalik siya sa kanyang mesa at muling pinagtuunan ng pansin ang kape na dala ni JM. Bukas na lang niya ito susuyuin. Pagod na rin kasi siya sa maghapong pagtatrabaho.

Iniinom na niya ang kape nang muling bumukas ang pinto ng opisina niya at iniluwa niyon ang malaking bulto ni JM. Walang pasabing inagaw nito sa kanya ang hawak na paper cup, ibinaba iyon sa mesa, at hinila siya patayo.

“At talagang wala kang balak na sumunod sa akin, no?” yamot na saad nito at inabot muli ang bag niya. “Balak mo talagang magpahatid sa Thomas na 'yon? Mamaya pa siya uuwi dahil marami pa siyang inaasikaso sa accounting. Ako na lang ang maghahatid sa 'yo!”

Napatunganga na lang si Enzo dito. What is with this man? Ang akala niya ay umalis na ito. And to think na sinabi nitong wala raw itong pakialam sa kanya! Bakit ngayon ay kinakaladkad na siya nitong palabas ng opisina niya? At nagprisinta pa itong ihatid siya pauwi. Naguguluhan na talaga siya sa inaasta nito. Pero hindi na lang siya nagtanong at baka magbago pa ang isip nitong ihatid siya. Nanahimik na lang siya habang binabaybay nila ang daan pauwi.

“Salamat,” sabi ni Enzo nang iparada na nito ang sasakyan sa tapat ng bahay nila.

Kakababa lang niya sa sasakyan nag humarang si JM sa daraanan niya. Hinila siya nito patungo sa hood ng sasakyan nito.

“Can you stay for awhile?” tanong nito sa kanya.

Nagtatanong ang mga mata ni Enzo ng tumingin ito kay JM.

“Bakit?”

“Wala, gusto ko lang mag-usap tayo. Naninibago na kasi ako sa 'yo.”

Napangiti si Enzo. “Mag-uusap? Under the moon and the stars? Hmmm... Okay rin 'to, ah. Medyo romantic ang dating. Ito ba ang first date natin?” panunudyo niya rito, saka siya sumampa sa hood ng kotse nito.

May kinuha ito sa backseat ng sasakyan, saka tumabi sa pagkakasampa niya sa hood ng kotse nito.

“Bah! Akalain mo 'yon? Boyscout ka rin pala, laging handa,” pang-aasar niya rito nang inilabas na nito mula sa mga paper bag ang mga takeout food na dala nito.

“Alam kong gutom ka na, nagpa-takeout na ako. Laging walang tao sa bahay n'yo at malamang na kung ano na lang ang maisipan mong kainin. Binubwisit mo ako kanina kaya hindi agad kita inalok,” pasuplado pa ring saad nito.

Paano nito nalaman na wala silang stay-in na maids? Wala rin kasing pagsisilbihan ang mga maid dahil madalas na wala ang daddy niya sa bahay at abala ito sa pag-aasikaso sa mga negosyo ng pamilya sa iba't-ibang branch niyon sa loob at labas ng bansa. Ang dalawa niyang kapatid ay may kanya-kanya na ring pamilya at may sarili ring bahay na naroon din naman sa parehong village nila. Madalas ay sa bahay na lang siya ng mga kapatid dumadayo ng pagkain kapag tinatamad siyang magluto, o mas tamang sabihin na hindi kasi siya marunong magluto. Mahilig lang siyang kumain pero wala siyang silbi pagdating sa mga gawain sa kusina. Hindi rin naman niya gusto na pinagsisilbihan siya.

Napangiti siya. Kilalang-kilala na talaga siya ni JM. Kahit ang paborito niyang pagkain at alam nito – crispy noodles with assorted seafood at barbeque fish fillet.

Tahimik na silang kumain, panakanaka ay sinusulyapan niya si JM. Para kasing may nagbago rito.

Hindi ang pagbibigay ng pagkain ang tinutukoy niya – dahil madalas na nitong gawin iyon, alam kasi nito na ang kumain ang nag-iisang libangan niya – kundi ang ginagawa nito ngayon. Para na rin kasi silang nagde-date sa ginagawa nila. Ang jologs nga lang ng date nila.

Pagkatapos nilang mag-dinner sa labas – labas ng bahay nila – ay tahimik silang nanatiling nakaupo sa hood at nakatingala sa langit. Nasa ganoo lang silang akto sa mahabang sandali. Hinihintay niya ito na magbukas ng topic of discussion pero nanatili lang itong tahimik. Nang hindi na siya makatiis ay binilangan niya ito upang sitahin. Ang sabi kasi nito ay mag-uusap sila pero tila mapapanisan na sila pareho ng laway roon. Pero nang tangka niyang pagsita rito ay naudlot pagkatapos niyang mapagmasdan ang guwapong mukha nito.

His handsome face, bathed in the moonlight was the most gorgeous face he had ever seen in his entire life. O baka dahil ni minsan ay hindi naman niya tinangkang tumingin sa ibang lalaki. Pero bakit pa niya iyon gagawin kung sa tuwina ay nakikita naman niya ang guwapong mukha ni JM kahit saan man siya lumingon. He was his everything. Si JM lang ang nag-iisang lalaki na nagpatibok ng puso niya at nagpakabog ng dibdib niya. Ito lang ang mag-iisang lalaki na nagpadama sa kanya na kompleto siya tuwing kasama niya ito. At kapag tumingin siya sa mga mata nito, nakikita niya na taglay nito ang lahat ng nais niya sa buhay.

“Kapag ganitong gabi at tumitingala ako sa langit, naaalala ko 'yong gabi ng prom night natin noong high school,” nakangiting saad ni Enzo habang hindi inaalis ang tingin kay JM.

Bumaling ito sa kanya. Nagrigodon ang puso niya nang ngumiti ito. At parang gusto na lang niyang himatayin sa mga bisig nito.

“Prom? Bakit sa dinami-rami ng puwede mong maiisip 'yong prom pa?” nagtatakang tanong nito bagaman at nakangiti.

Ngumiti rin siya rito nang ubod-tamis. “Siyempre, ang gabing 'yon ang pinakaimportanteng gabi ng buhay ko. Kasi, iniligtas ako ng prinsipeng pinagkakautangan ko ng pangalawang buhay ko at ilang beses na rin niya akong iniligtas sa panganib.” Tumingala siya sa langit. “At noong gabing 'yon din naganap ang pinaka-memorable first dance ever sa buhay ko.”

“Memorable? Eh, hindi naman tayo umabot sa venue? Sa tapat lang ng science building tayo sumayaw ng first dance natin, di ba?” umiiling habang natatawang saad ni JM.

Bumaling uli siya rito. “Yon nga ang memorable do'n eh. Solo natin ang lugar.”

Oh, reminiscing about the old times always made him smile from ear to ear. Pakiramdam niya ay para siyang hinihinla pabalik sa nakaraan.