Lyrics And Me Chapter 03

Hindi napigilan ni Uno ang mapasigaw pagkatapos niyang makatanggap ng tawag mula sa assistant ng manager ng Hype. Sinabi nito sa kanya na isa siya sa mga nakapasa sa audition. Napuno ng excitement ang dibdib niya sa natanggap na balita. Nakatanggap siya ng mensahe mula sa kaibigan niyang si Macky at sinabi nitong nakapasa rin ito. Dobleng saya iyon para sa kanya.

“Ano ba! Ang ingay-ingay!” narinig niyang bulyaw sa kanya ng madrasta na nasa kusina.

Nakagat niya ang ibabang labi niya. Bahala ito sa buhay nito. Basta siya ay masayang-masaya.

Magsisimula ang practice nila sa susunod na linggo. Excited na siya.

Kinagabihan, agad na ibinalita niya iyon sa kanyang ama pag-uwi nito.

“Nakapasa po ako, 'Tay. Makakatulong po ito sa atin,” masayang wika niya rito.

“Naku bakit? Pang-CEO ba ang suweldo mo riyan?”

Napatingin siya sa madrasta niya na nasa sala at nanonood ng telebisyon kasama ang mga kapatid niya.

:Hindi naman po, pero kahit papaano po ay makakatulong iyon. Next week po namin malalaman kung magkano ang suweldo namin,” mahinahong wika niya.

Hindi na ito nagkomento bagaman nakasimangot pa rin ito. Hindi na lang niya ito tiningnan upang hindi na siya ma-high-blood.

“Sige, basta sinasabi ko sa 'yo. Huli na 'yan,” anang ama niya.

Tumango si Uno. “Siyempre naman po. Hindi ko naman po nakakalimutan ang sinabi ninyo sa akin.”

Tumango ang ama niya.

Kahit wala itong ipinapakitang suporta sa hilig niya ay kuntento na siya na pumayag ito. Iyon lang, dapat niyang isiksik sa isip niya na huli na niyang pagsasayaw iyon. Pagkatapos ng concert ng Hype ay maghahanap na siya ng isang regular na trabaho. Para na rin mapagbigyan na niya ang gusto ng ama niya at hindi na siya talakan ng kanyang madrasta.

Kinabukasan, gamit ang kanyang naitabing pero ay nagpunta si Uno sa mall upang bumili ng maisusuot niya para sa practice. Napaglumaan na rin kasi ang mga damit niyang isinusuot sa mga sayawan noon. Baka konti galaw lang niya ay mapunit na ang tela.

Dalawang pants at tatlong pang itaas ang binili niya. Sa tantiya niya ay six hundred ang mababayaran niya sa mga iyon.

Pumila pa muna siya dahil may tatlong katao ang nauna sa kanya roon. Ilang sandali pa ay siya na ang inasikaso ng nasa cashier. Nakita niyang five-hundred pesos ang babayaran niya. Kinuha na niya ang wallet sa bag niya para lamang mamutla nang hindi niya iyon matagpuan sa loob.

Bakit wala rito ang wallet ko?

Namumutlang tiningnan uli niya ang loob ng bag niya ngunit wala talaga roon. Napatingin siya sa tindera na noon ay nakatingin din sa kanya.

“Miss, wala rito ang wallet ko,” nahihiyang wika niya.

“Naku, Sir, paano po iyan, na-punch ko na po 'yang binili ninyo,” anito.

Nakagat niya ang ibabang labi niya. Bakit ba ngayon pa niya nakalimutan iyon?

“Ako na ang magbabayad, Miss.”

Napalingon siya sa malambing na baritonong boses na iyon. Napamaang siya nang tumambad sa kanya ang guwapong mukha ni Chester. Iyong lalaki na labis na nagpakaba sa kanya noong audition.

Hindi na siya nakahuma nang ito na ang magbayad ng mga pinamili niya. Nakita niyang ang credit card nito ang ginamit ng lalaki. Napalunok siya nang malanghap ang mabangong amoy nito.

“Heto na po.”

Napatingin siya sa tindera na todo-ngiting nakatingin kay Chester. Siya na nag kumuha ng mga plastic bag.

Sumikdo ang dibdib niya nang maramdaman na nakahawak sa braso niya ang lalaki at iginiya siya palayo roon.

“S-- salamat. Babayaran na lang kita. Naiwan ko kasi ang wallet ko sa bahay,” aniya kay Chester.

Nakangiting umiling ito. “Don't worry about it. And please, huwag mo na akong bayaran. Just think of it as my gift.”

Napatango na lamang si Uno.

Kinakabahan siya habang kasabay ang lalaki sa paglalakad sa mall, lalo na at amaraming mga mata ang napapatingin sa kanila.

“Uno.”

“H-- ha?”

Ngumiti ito. At hayun na naman ang pagsirko ng tiyan niya.

“Kumain muna tayo,” anito.

Bigla siyang nag-panic. Hindi na nga siya magkandaugaga ngayong naglalakad lang sila paano pa kaya kung kaharap na niya ang guwapong binata sa pagkain?

“Naku, 'wag na. Uuwi na akasi ako,” pagdadahilan niya rito.

“Come on. Malapit na ang tanghalian. Mamaya ka na lang umuwi,” anito habang nakatitig sa kanya.

Nanlambot ang mga tuhod niya. “Eh, kasi....”

“Please?” anito.

Napaka-adorable tingnan nito nang sabihin nito ang “please” kaya napatango na lamang siya. Iniligtas siya nito sa problema niya kanina sa cashier kaya wala sigurong masama kung papaunlakan niya ang paanyaya nito.

Pumasok sila sa isang mamahaling restaurant na nasa loob din ng mall. Sa buong buhay niya ay hindi pa siya nakakapasok sa mga ganoong klaseng kainan. Hanggang Jollibee lang siya na palagi pang libre sa kanya ng mga kaibigan niya. Kung hindi sa mga ito ay hindi pa niya mararanasang pumasok sa mga fast-food restaurant.

Agad na lumapit sa kanila ang waiter nang makaupo sila.

“Ano'ng gusto mo?” tanong ni Chester.

Hindi makasagot si Uno. “Ikaw na lang ang um-order para sa akin,” nahihiyang pakli niya.

Ngumiti ito sa kanya at sinabi na sa waiter ang order nila.

Pasimpleng inilibot niya ang mga mata sa loob ng restaurant. Halos lahat ng kumakain doon ay halatang mayayaman.

“So, did you get a call?” tanong ni Chester sa kanya na nagpabalik ng atensiyon niya rito.

Tumango siya. “Oo.”

Ngumiti ito. “See? I told you.”

Napangiti rin si Uno. Ang sarap sa pakiramdam na parang tiwalang-tiwala ito sa talento niya. Miyembro ito ng Hype. Siyempre, karangalan para sa kanya na bilib ito sa kanya.

Dumating ang order nila. Ang bango ng mga pagkaing inilapag ng waiter sa mesa. Mukhang masasarap iyon.

“Let's eat,” ani Chester sa kanya.

Tumango siya.

Tama siya, masarap ang mga pagkain. Habang kumakain sila ay napansin niyang panaka-nakang tumitingin sa kanya si Chester. Sumikdo ang puso niya. Hindi ba nito alam na nako-conscious siya sa ginagawa nito?

Tumikhim siya upang ipaabot dito na hindi siya komportable sa ginagawa nitong pagtitig sa kanya.

Ngumiti si Chester kasabay ng pagbawi ng tingin niya kay Uno. He knew it wasn't proper to stare at him like thatm but he couldn't help it. Gustong-gusto kasi niyang tingnan ito.

Guwapo na si Uno ngunit habang tinititigan niya ito ay lalo pa itong gumuguwapo. Kaya naman hindi niya maalis ang tingin dito.

“Matagal ka na bang sumasayaw?” tanong niya rito.

Nag-angat ito ng tingin sa kanya. “Matagal na rin. Since elementary ay sumasayaw na ako,” sagot nito.

“Well, that explains why you dance so well,” aniya.

Namula ito. Matagal na rin mula nang makakita siya ng lalaking nagba-blush.

“Salamat,” anito sa kanya.

Pagkakain nila ay inalok niya itong ihatid sa bahay nito.

“Naku, huwag na,” tanggi nito. “Dadan pa kasi ako sa bahay nina Macky.”

“Ihahatid na kita kung saan ka pupunta,” alok ni Chester.

Mukhang nag-isip pa muna si Uno.

“Let's go, Uno.” Binuksan na niya ang pinto ng kotse niya.

Walang nagawang sumunod na lang ito at lumulan ng kotse.

Satisfied na ngumiti siya. Bago iyon sa kanya. After years of getting boys without any affort, heto siya ngayon. Uno was a bearth of fresh air. Hindi ito katulad ng mga lalaking nakakasalamuha niya. He was reserved and handsome type. Sa Maynila ay mahirap nang makahanap ng ganoong klaseng lalaki.

Pagdating nila sa bahay ng kaibigan nito ay agad na umibis siya sa kotse upang pagbuksan ito ng pinto. Saglit na napapikit siya nang pagdaan nito sa harap niya ay nasamyo niya ang mabangong amoy nito. Simpleng amoy na pinaghalong natural na bango at ng bango ng shampoo nito.

Chester smiled when he looked at him.

“Salamat”, anito sa kanya at simpleng ngumiti.

Ginantihan naman ito ni Chester ng ngiti.

Nagpaalam na siya at pumasok na siya sa kotse niya. Chester was loving the moment. Naguguwapuhan talaga siya kay Uno. Hindi naman siguro masama kung mapapadalas ang paglapit niya rito, lalo na ngayong kasama ito sa napiling backup dancer nila. He would be seeing him every now and then.

“Uno...” mahinang sambit niya kasabay ng pagguhit ng mga ngiti sa labi niya.

“Sino iyon?”

Napalingon si Uno sa nagsalita. “Macky? Akala ko ba may lakad ka?” tanong niya rito.

“Oo nga, kadarating ko lang. Nakababa na ako ng tricycle at lahat, hindi mo man lang ako napuna dahil busy ka sa pagtanaw sa kaaalis lang na kotse ni Chester,” tudyo nito.

Hindi siya nakasagot kasi tama ito. Na-flatter lang siya sa ginawa ni Chester. Sino ba siya para ihatid ng isang tulad nito.

“Uuuuy... natahimik siya,” tudyo pa rin ni Macky sabay sundot sa tagiliran niya.

Napaigtad siya at ngumiti rito. “'Wag mo akong itukso kay Chester, nakakahiya. Baka sabihin pa eh, napakaambisyosa ko.”

Umingos ito. “Ano ka ba? Eh, siya nga ang naghatid sa 'yo, no?”

Nagkibit-balikat na lamang siya. Baka mabait lang talaga si Chester. Wala naman sigurong ibig sabihin ang ginawa nito.

“Bakit ba dito ka nagpahatid sa amin?” tanong ni Macky kapagkuwan.

“Kung sa bahay kasi ako, malamang na sermon na naman ang aabuting ko kay Tiyang. Sabihin na naman n'on na nakikipaglandian lang ako. Alam mo namang may pagka-OA 'yon,” sagot ni Uno.

Natawa na lamang ito sa sinabi niya. Totoo iyon. Kaya nga hiniwalayan agad niya ang unang nobyo niya noong kolehiyo siya ay dahil dito. Kung tutuusin, hindi talaga iyon seryoso para sa kanya. Alam niyang dapat niyang unahin ang kanyang pag-aaral. Na-curious lang talaga siya kaya niya sinagot ang manliligaw niya. Hanggang halik sa pisngi lang ang nagawa nito sa kanya.

Hindi niya napigilan ang mapangiti nang maalala si Chester. Alam niyang hindi siya bagay rito pero hindi niya maiwasang kiligin dahil sa ginawa nito sa kanya kanina.

“Hala! Napapangiti ka na riyan ng mag-isa.”

Natawa siya. “Uuwi na nga ako. Kitakits na lang tayo sa practice,” aniya kay Macky.

Nakangiting tumango lang ito sa kanya.