Chasing A Prince - Chapter 02

Magkadikit na ang mga kilay ni Enzo habang nakahalukipkip na naghihintay na makarating sa kinaroroonan nila si JM. Ito na lang kasi ang hinihintay nila para makaalis na ang grupo patungong Palawan. Paanong hindi siya mayayamot kung magkakalahating oras na slang naghihintay sa iarport sa pagdating nito.

“Where have you been?” nakasimangot na tanong niya ng sa wakas ay dumating na ito.

Hindi nagre-react ang mga katrabaho nila kung ganoon man siya makipag-usap sa boss nila. They knew him very well. Siya ang tipo ng tao na sasabihin ang lahat ng napupuna niya sa lahat ng bagay. Minsan nga ay pinagtutulakan na siya ng mga itong maging journalist. Tutal naman daw ay matapang siya, na kahit sino ang masagasaan niya sa pamumuna ay malamang na matakot sa kanya. Baka raw umayos at mapatino pa niya ang mga buwaya ng bansa kung isa siya sa magiging patrol ng bayan.

“May inasikaso pa ako kaya medyo natagalan ako,” saad ni JM nang makalapit na ito sa kanila.

Napansin niya ang butil-butil na pawis sa noo nito. Posible ngang nagmamadali rin itong makarating agad doon. Kumuha siya ng panyo at pinunasan ang pawis nito. Natural na gawain na niya iyon na nakasanayan na rin ni JM kaya hindi na ito nagre-react pa sa mga ginagawa niya.

“Akala ko ba, nag-cancel ka ng mga appointmetns mo para sa activity na 'to, bakit pahuli-huli ka pa rin?” tanong ni Enzo.

“Nakahabol naman ako di ba?” sagot ni JM. Hinagip nito ang kamay niya at sinenyasan ang mga kasama nila na sumakay na ng charter plane. “Tara na. Maaatraso pa tayo.” Iginaya na siya nito pasakay.

“Kasalanan mo, late ka kasi. You always say that you hate late comers and yet you're the one who's late.”

Napangiti na lang si JM. Gayunman ay hindi pa rin maiwasan ni Enzo ang puso niya na tumalbog-talbog sa loob ng kanyang dibdib. Mabibilang sa mga daliri niya ang pagkakataon na ngumingiti ito nangwalang dahilan. At napansin niyang nangyayari iyon kapag siya na ang nayayamot at wala sa mood.

“Sige, ngumiti-ngiti ka pa riyan. Ano'ng akala mo, ha? Na makukuha mo ako sa guwapong ngiti mong 'yan?” sabi ni Enzo habang sumasampa ng charter plane. Medyo nilakasan pa niya ang boses dahil maingay ang ugong ng airplane blades.

“Bakit ba masyado kang highblood?” tanong nitopagkaupo nila sa loob ng charter plane. Sa tabi niya ito umupo. Dapat lang iyon, dahil kung hindi ay tatalsik ang kung sino man na tatabihan nito sa upuan. “Iniisip mo ba na baka hindi ako sumipot, Enzo?”

Hindi agad siya nakapagsalita. Tama namanito. Makailang ulit niyang pinangambahan na baka nagbago ang isip nito at bawiin ang pagsama sa kanila sa Palawan. Baka aksidente na nitong nalaman na wala naman siyang achluophobia at nagbago na ang isip nito.

“Hindi, no. Kampante akong sasama ka, because you don't break your word, right?”

“Well, I have to break it, now.”

“Huh?”

“My asshole cousin is coming along with us. I don't know what is up with him, or what it is you're up to. But I don't have a choice. Kailangan ko na ring tumuloy kahit pa sinabi kong hindi ako sasama kung kasama siya ---”

“Wait? Did you think I invited him?” tanong ni Enzo kay JM.

“Bakit? Hindi ba?”

“Of course not!” mariing tanggi ni Enzo. “Siyempre, gusto kitang masolo,” walang pasubaling saad niya.

“O baka gusto mo lang talaga ng mga taong gagawa ng eksena sa loob ng kuweba para ma-distract ka habang nasa loob.” Nauunawaan niya kung ano ang tinutukoy nitong eksena. Iyon ay ang laging pagbabangayan ng magpinsan tuwing magkakaharap ang mga ito. “I am telling you, hindi mo kailangan ng distraction para malampasan ang phobia mo sa dilim. You have to face it.”

“Teka nga lang. Hindi ko naman niyaya si Thomas na sumama ---”

“Speaking of the devil, he's here,” sambit ni JM habang nakamasid sa lalaking sumampa na sa loob ng charter plane, together with his alalay. Ang yabang talaga ng dating ng lalaking ito. Mabuti pa si JM, kahit na mataas na ang estado nito sa buhay, nananatiling natapak pa din ang mga paa nito sa lupa. Hindi nga lang ito showy sa pagiging down-to-earth nito. Gayunman, alam niyang hindi ito kasingyabang ng pinsan nito.Talagang pribadongtao lang ito kaya hindi nakikita ng iba ang soft side nito. Suwerte siya dahil isa siya sa mga taong nakakakita noon.

Napansin niyang inilibot agad ni Thomas ang tingin nito sa loob ng charter plane. Parang nais tuloy niyang sumuot sa ilalim ng mga passenger seat para hindi siya makita ng damuhong lalaki. Ngunit sa malas niya ay mabilis siya nitong napansin. Ngayon ay lumalapit na ito papunta sa gawi niya.

“Enzo, tabi na lang tayo rito sa kabilang upuan. Mas maganda ang puwesto rito sa left side,” yaya adad ni Thomas pagkalapit nito sa kanya. Gustong-gusto niya itong sigiawan. Ano ba ang ginagawa nito roon? Sisirain uli nito ang mood ng irog niya.

“Ah, ikaw na lang doon. Mas gusto ko rito,” pagtanggi niya rito. “Paano mo nga pala nalaman ang activity naming ito?” tanong niya.

“I asked your assistant about your schedule for the week. Nag-volunteer na rin akong sumama. I love adventure, hindi tulad n'ong ibang killjoy diyan sa tabi-tabi. Kailangan pang pilitin para lang sumama.”

Pinandilatanagad ni Enzo si Thomas. Magsisimula na naman ito ng bagay na puwedeng pagtalunan nito at ni JM. Sa isip niya, hindi na magkakaroon ng katahimikan sa Santos Media. Kung bakit ba kasi naisip pa ng lolo ng mga ito na pagsamahin ang dalawa sa iisang kompanya, samantalang hindi naman magkasundo ang mga it. Sa simula't sapul, lahat na lang ng bagay ay nais na yatang pag-awayan ng mga ito.

“Maupo ka na nga roon, Thomas,” paasik na utos niya sa binata ang mapansin niyang magre-react na si JM sa sinabi nito.

Obviuosly, the two men had no patience for each other. Hindi na iyon lingid sa kaalaman niya. Walang sino man sa mga Santos ang magpapatalo sa kahit na anong diskusyon hanggang mauwi na nga iyon sa pagtatalo ng mga ito. Minsan nga, sumasakit na ang ulo niya sa pag-awat sa mga ito. Sa lahat ng empleyado ng kompanya, siya lang ang palaging may lakas ng loob na mamagitan sa mga ito. At siya rin lang ang pinapakinggan ng dalawang ito.

“All right, baby. Mamaya na lang ako babawi sa 'yo,” pagsang-ayon na sa kanya ni Thomas..

Tinanguan na lamang niya ito para wala nang maraming usapan.

“Yabang talaga. Hindi ko alam kung paanong naging pinsan ko ang isang 'yan,” pabulong na sabi ni JM.

Hinimas ni Enzo ang braso nito. “Ikaw naman, hayaan mo na. Hindi ka na nasanay sa pinsan mong 'yon.”

“Palagi mo na lang siyang ipinagtatanggol sa akin,” nakasimangot na reklamo nito. “Para mo na rin sinabi na tama siyang tawaging killjoy ako.”

“Hindi ko naman siya ipinagtatanggol. Ang sinasabi ko lang, huwag mo na lang siya pansinin.”

“Mamimihasa lang ang isang iyan.Kakaya-kayanin na niya ako kapag gano'n.”

“Ay! Bahala ka na nga,” nauubusan ng pesensiya na saad ni Enzo. “Ang hirap n'yo kausaping magpinsan.”

Humalikipkip na siya at sumandal sa upuan upang makapag-relax. Umaangat na rin ang kanilang eroplano. Nakita pa niya nang magkalkal ng kung ano mula sa backpack nito si JM. Saglit pa at may iniabot na itong kung ano sa kanya.

“Ano yan?” tanong nito kay JM.

“Ham quiche. Pinabibigay ni Mama. Kainin mo raw, siguradong magugutom ka sa biyahe. Alam naman ni Mama na may eating habit ka.”

Inabot iyon ni Enzo. “Salamat. Ang sweet talaga ni Tita. Marami ka bang dala? Alukin natin sila.”

“Wala, eh, 'yan lang para sa 'yo ang dala ko. Hayaan mo na sila, hindi naman sila katulad mo.”

Inirapan niya ito. Para na rin nitong ipinamukha sa kanya na matakaw siya. Kunsabagay, totoo naman iyon. Hindi na ito nag-react, kapagkuwan ay inabutan siya nito ng bottled water.

“Hinay-hinay lang, baka mabilaukan ka,” saway nito sa kanya.

“Ang sarap eh, bakit kasi ito lang ang dinala mo?”

Pumalatak ito. “Lahat naman ng pagkain, masarap sa 'yo. Kaunti lang ang niluto ni Mama. Para sa 'yo lang daw. Mas mahal ka pa nga ng mama ko kaysa sa akin, ah?”

“Siyempre. Diyosa ako, eh,” nakalabing saad ni Enzo. Ikaw lang naman ang hindi nagmamahal sa akin. I can get everyone else's attention, except yours.

“Kumain ka na nga diyan. Dami mo pang sinasabi.”

“Ikaw? Ayaw mo ba?”

“Sa 'yo na lang. Kulang pa 'yan sa 'yo eh. Bakit ba kahit sandamakmak na pagkain pa ang kainin mo, hindi naman maimbak sa katawan mo? Payat ka pa rin,” puna ni JM kay Enzo.

“Kasi nga, diyosa ako ng kagandahan. Mina-magic ko ang katawan ko para maakit kita. Kaso walang epekto ang mahika ko sa 'yo. Bato ka siguro.” Tumawa si JM sa sinabi ni Enzo. “Ngayon ko lang nalaman na may sense of humor din pala ako,” dagdag na komento niya.

“Ang totoo, wala ka talagang sense of humor. Pinipilit ko lang tumawa, para naman bumenta 'yang joke mo kahit paano,” sagot ni JM.

Joke? Inaakala mong joke lang ang feelings ko para sa 'yo? Kung halikan kaya kita nang matauhan ka na?

“Yabang mo, ah.” Ibinalik niya sa balot ang quiche at isinalampak iyon sa kandungan ni JM, saka siya uminom ng tubig.

“Ayaw mo na?” nagtatakang tanong ni JM.

“Ayoko na! Nawalan na ako ng gana.”

“Bakit?” tanong nito.

“Basta!”

“O, sige na, may sense of humor ka na. Ubusin mo na ito,” lambing ni JM.

“Ayoko.”

“Okay. Maganda ka na rin.Ubusin mo na 'to.” Ikinaway-kaway pa nito sa harap niya ang quiche. Nahalina naman agad siya sa sinabi nito kaya inagaw niya uli ang quiche mula rito.

“Kung hindi lang kita mahal, hindi ko 'to uubusin,” maluwag ang ngiting saad ni Enzo.

“Kay Mama galing 'yan,” paglilinaw ni JM.

“Kahit na. Ikaw naman ang nag-abot kaya para sa 'yo na rin galing 'to.” Hindi na uli ito nagsalita at hinayaan na lang siyang kumain.