Chasing A Prince - Prologue

“Honey? Ano ba'ng sinisilip mo riyan?” nakasimangot na tanong ni Axel kay Enzo.

“Huwag mo ako matawag tawag na honey diyan. Baka gusto mong pasabugin ko 'yang nguso mo?” ang matapang na banta ni Enzo sa lalaki. Kaklase niya ito sa class IV-B at madalas rin siya nitong i-bully. Pero kahit ilang beses na niyang sinabi na hindi niya ito gusto ay patuloy pa rin ito sa pagpapa-cute sa kanya. Kaya pinababayaan na lang niya ito sa trip nito sa buhay.

Kagagaling lamang niya sa canteen at may sinusundan siyang lalaki nang humarang si Axel sa daraanan niya. Okay lang na harangan siya nito. Sa men's room kasi nagtungo ang lalaking hinahabol niya --- ang lalaking nag-abot sa kanya ng isang basong tubig pagkatapos niyang mabilaukan sa napakaraming pasta na isinubo niya.

Aminado siyang nakaka-turnoff siya kapag kumakain dahil wala siyang pakiaalm kung kasinlaki man ng kamao niya ang pagkaing isusubo. As long as lulusot pa din iyon sa kanyang bibig ay walang problema. Kung may numero uno man siyang gustong gawin sa buhay, iyon ay walang iba kundi ang kumain. At walang makakapigil sa kanyang kumain kung gusto niya.

Pero kanina ay tila nahiya na siya sa sarili pagkatapos niyang matinghayan ang guwapong lalaking nagligtas ng buhay niya mula sa mapaminsalang pasta. Oo, mapaminsala na ang tingin niya ngayon sa pasta dahil muntik na siyang patayin niyon.

“Ang sweet mo naman, honey. Papasabugin mo ang puso ko? Ng ano? Pagmamahal mo?” nakangiting tanong sa kanya ni Axel. Alam niyang sinadya nitong magkumwari na mali ang narinig, taktika na nito iyon para makapaglambing sa kanya.

“Tumigil ka nga diyan. Ang corny mo! Nguso mo kaya ang pasabugin ko at hindi ang puso mo,” angil ni Enzo.

“Sweet mo pa rin, honey. Papasabugin mo ang nguso ko sa pamamagitan ng halik?” balik na tanong nito.

Sasagot na sana siya kay Axel nang may marinig siyang nagtilian.

“JM!”

“Ang guwapo mo talaga!”

“Puwede bang magpatulong sa 'yo sa paggawa ng speech? Magaling ka raw sa gano'n eh.”

“Ako rin, JM, patulong din ako sa Geometry ko. Ang hirap kasi ng subject na 'yon.”

Naningkit ang mga mata ni Enzo pagkatapos marinig na pinagkakaguluhan ng mga haliparot na babaeng estudyante ang guwapong lalaking tagapagligtas niya. Tinabig niya si Axel upang makalapit sa kumpol ng mga babaeng nag-aabang din pala sa taong inaabangan niya. Bakit nakaligtas sa radar niya ang guwapong lalaking ito? Hindi niya agad natunugan na may ganito palang kaguwapong extudyante sa paaralan nila. Hindi naman siguro ito College student kasi kung gannon eh bakit hindi ito sa college extension nila nagpakalat-kalat.

“Excuse me! Dadaan ang diyosa.” Mataray na hinawi niya ang mga estudyante at agad na umabrisete sa braso ng lalaki na halatang nagulat sa ginawa niya.

“At sino ka namang bading ka?” mataray na tanong ng isang babae roon.

Aba't ang ingratang 'to. “Hindi mo ako kilala? Seneior student ako ng paaralang ito, at ang lalaking ito --- na pinagkakaguluhan ninyo--- ay boyfriend ko.”

“Ano?!” sabay-sabay na sigaw ng mga babaeng naroon.

“Yes!” ngiting-ngiting saad niya. Anak ng tinapa, huwag kang kokontra, aking prinsipe. “This guy...” Binalingan niya ang lalaki. “What's your name again, sweetheart.?”

“John Michael,” sagot nito, habang parang mag-ssiang linya na ang mga kilay nito na nakatingin sa kanya.

“Ang haba naman, 'JM' na lang,” reklamo at suhestiyon niya. Bumaling uli siya sa mga babaeng nasa harap nila. “This handsome JM guy is may boyfriend.”

“No!” tutol na sagot ng isa sa mga babae.

“Kailan pa?” tanong naman ng isa sa nais magpatulog kay JM sa Geometry

“Hindi kami papayag!” halos sabay-sabay na tutol ng mga babae sa paligid nila.

“JD, bakit ipinagpalit mo kaming mga sumisinta sa 'yo sa isang pangit na palakang tulag niya?”

Mabilis na kumulo ang dugo ni Enzo sa babaeng nagsabing panget siya. “Ikaw, Miss? Sophomore ka pa lang, di ba? Hindi ka ba marunong gumalang sa mas nakakataas sa 'yo?”

Tila naman nabahag ang buntot ng babae. Nakonsiyensiya rin naman siya sa ginawa niyang pambu-bully sa mga ito. Pero kailangan niyang gawin iyon. Binalingan niya ang iba pa.

“Kayo, ke-babae ninyong tao, hinaharass n'yo itong si JM ko. Pasalamat kayo at pasensiyoso ito, kung hindi, malamang na matagal na kayong naipatapon sa guidance office. Ano'ng gusto n'yo? Dalhin ko kayong lahat doon? O gusto ninyong i-report ko na lang kayo sa mga adviser n'yo?” pagbabanta pa niya sa mga ito. Nagsilayasan naman agad ang mga ito.

Naramdaman niyang kumawala na si Jm sa pagkakaabrisete niya. “So, I'm your boyfriend, ha? Ngayon ko lang nalaman na may nagmamay-ari na pala sa akin,” walang emosyong sad ni JM.

“Ngayon, alam mo na. Thank you and you're welcome nga pala.” sagot ni Enzo.

“Huh?”

“Thank you sa pagligtas ng buhay ko kanina sa canteen. And you're welcome dahil iniligtas kita sa pagkuyog sa 'yo ng mga fans mo.”

“Hindi naman ako nag-thank you sa 'yo, ah?” ang nalilitong sabi ni JM.

“Oo nga. Inunahan na lang kita. Sayang naman 'yong laway mo kung magpapasalamat ka pa sa akin. Patas na ba tayo? Wala na akong utang sa 'yo?”

“Wala ka namang utang sa akin sa pagkakatanda ko,” sagot nito kay Enzo.

“Utang ko sa 'yo ang pangalawang buhay ko. Kaya mula ngayon, ikaw na ang kaing prinsipeng tagapagligtas at ako ang iyong damsel in distress,” nakangiting sabi nito kay JM.

“Honey! Magsisimula na ang klase natin! Tara na!” tawag sa kanya ni Axel na hindi alam na naroon pa pala.

Napalingon siya rito. Walanghiyang lalaki ito, hindi pa nga siya tapos maglitanya, binulahaw na siya.

“Sige, ha, Prince Charming. Aalis na ako. May klase pa ako, eh,” paaalam niya kay JM.

Humakbang na siya palayo sa natitigilan pa ring lalaki. Gusto niyang matawa sa sarili at sa mga pinaggagawa niya sa buhay. Nahawaan na yata siya sa ka-corny-han ni Axel dahil ngaun ay siya naman ang gumagawa ng mga pinaggagagawa nito. Hindi pa niya kailanman nagawang lumapit sa isang lalaki at kontratahin iyong maging prinsipe niya. Pero bakit nang makaharap niya si JM, pakiramdam niya ay napakanatural na ang ng mga salitang lumabas sa bibig niya? Parang hindi niya maramdaman ang pagkahiya at tuwang-tuwa pa siya sa paglilitanya niya.

“Saan ka galing, bakla ka? Kanina pa kita hinahnap, ah?” Bungad sa kanya ng kaibigan at kaklase na si Mhelo.

“Diyan lang sa paligid, nakipagkilala ako sa guwapo,” tugon niya rito.

“Sinong guwapo? Si Cody?” tanong nito.

Pinukol niya ito ng masamang tingin, dahil ang tinutukoy nitong Cody ay ang crush nito. “Si Sean lang ba ang guwapo sa campus na ito?” balik-tanong ni Ezno.

“Sino pa ba?” ganti ulit ni Mhelo.

“Huhulan ko ang tinutukoy mo,” sabad naman ni Andrew. Kaibigan at kaklase rin iya ito na head over heels in love sa pinsan niyang si Ryan.

“Sino?” tanong ni Mhelo.

“Eh, di 'yong kuya mo na saksakan ng suplado,” paismid na tugon ni Andrew.

Gulat na napalingon siya kay Mhelo. Maging ito man ay nagulat din sa inilahad ni Andrew.

“Kapatid mo si JM?” hindi makapaniwalang tanong niya.

“John Michael Santos is my elder brother. How---”

“Bruha ka. May kuya ka palang guwapo, bakit hindi mo agad pinakilala sa akin?” Niligon niya si Andrew na ngting-ngiti. Kasama niya ito kanina sa canteen nang mabilaukan siya. At basta na lamang niya itong iniwan doon dahil hinabol niya si JM upang magpasalamat. “Ikaw? Bakit naunahan mo pa akong makilala si JM?”

“Absent ka kasi kahapon. Kaya hindi mo nakilala noong ipinakilala sa akin ni Mhelo ang brother niya,” sagot ni Andrew.

Napatili siya. Abot-kamay lang pala niya ang guwapong tagapagligtas niya. Bakit hindi agad niya nalaman?

Tinampal siya sa braso ni Mhelo. “Hoy! Makatili ka naman diyan. Kuya ko lang 'yon tinitilian mo.”

“He's so guwapo, friend! And I need to know everything about him,” kilig na kilig na saad ni Enzo.

“Mamaya na. Nandiyan na si Mrs. Flores. Tsikahan tayo mamaya. Ibubuko ko sa 'yo ang mga secret ni Kuya.”

Maluwang ang ngiting umayos na si Enzo ng upo sa kanyang armchair. Hindi na yata siya makapaghintay na matapos ang klase nila. He had to know everything about that handsome guy, John Michael Santos – his ultimate crush.